ตอนที่ 34
ขย่มรัก 34 เธอกับฉันไม่ได้เป็นอะไรกัน (แตกหัก?)
October 22, 2026
34
วันต่อมา
ฉันแทบไม่มีสมาธิในการเรียน เพราะตื่นเต้นกับการไปเซอร์ไพรส์อารัน วันนี้ทั้งวันเราแชตคุยกันตลอดเลย ไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือเปล่า แต่รู้สึกว่าช่วงนี้อารันจะน่ารักมากกว่าช่วงแรกที่เราคบกันมากๆ
ทั้งที่ก่อนหน้านี้เราทะเลาะกันหนักจนฉันเกือบจะถอดใจเลิกกับเขาแล้วด้วยซ้ำ แต่เราก็ยังจับมือผ่านมันมาได้
ตอนนี้ก็รอเวลาที่เหมาะสมในการเลื่อนสถานะและบอกกับคุณพ่อ
จริงๆ แล้วฉันแอบกังวลมากเลยนะว่าคุณพ่อจะโอเคหรือเปล่า แต่อีกใจก็คิดว่าคุณพ่อคงไม่ว่าอะไรเพราะอารันก็เป็นคนคุ้นเคยของเรา
อีกอย่างท่านก็ดูจะชอบอารันเอามากๆ ไม่เคยหวงเวลาที่ฉันอยู่ใกล้กับอารันเลย
คุณพ่อน่ะหวงฉันมากเลยนะ ถ้าเป็นผู้ชายคนอื่นท่านจะไม่ให้เข้าใกล้เลยแหละ
“วันนี้นั่งยิ้มหน้าบานทั้งวัน มีเรื่องอะไรดีๆ เหรอแป้ง” ระหว่างที่เรากินข้าวกันอยู่เอิร์นก็ถามขึ้น
ฉันไม่รู้ตัวเลยนะเนี่ยว่าตัวเองแสดงความรู้สึกดีใจออกมาชัดเจนขนาดนั้น
“คะ…คือไม่มีอะไรหรอก…มะ…เมื่อคืนแค่ฝันดีน่ะ^_^”
ฉันไม่ได้เล่าเรื่องที่จะไปเซอร์ไพรส์อารันให้เพื่อนฟัง เพราะยังไม่มีใครรู้ถึงเรื่องความสัมพันธ์ของเรา
“ฝันว่าอะไรเหรอ”
“ทำไมชอบยุ่งเรื่องชาวบ้านจัง” เดียวแทรกขึ้น ทำเอาเอิร์นหันมองเธอตาเขียวปั๊ด
“แกว่าฉันอีกแล้วนะ!”
“ก็ไม่เห็นเหรอว่าแป้งอึดอัดที่จะบอก”
“ก็คนมันอยากรู้นิ”
“พอเลยๆ เลิกเถียงกันได้แล้ว เพิ่งดีกันไป นี่จะทะเลาะกันอีกแล้วเหรอ”
ฉันรีบห้ามมวยระหว่าวเพื่อนรักทั้งสองคน ทั้งที่เพิ่งดีกันไปช่วงวันเกิดเอิร์นแท้ๆ
“ถ้าไม่ติดว่ามาร้องไห้งอแงใส่ฉันไม่ยอมปล่อยก็ไม่ได้อยากจะดีด้วยหรอก” เดียวกลอกตาใส่เอิร์น
“ใครอยากง้อไม่ทราบ แค่กลัวว่าแกจะไม่มีเพื่อนคบต่างหาก!” เอิร์นเองก็ตอกกลับก่อนจะสะบัดหน้าหนี
ฉันได้แต่ยิ้มน้อยๆ พลางส่ายหน้าไปมาอย่างเหนื่อยหน่ายใจ สองคนนี้เป็นเหมือนคู่กัดกันจริงๆ
ถึงอย่างนั้นพวกเราก็รักกันมาก ไม่เคยทะเลาะกันรุนแรงจนถึงขั้นจะเลิกคบกันเลยสักครั้ง
เลิกเรียน
ฉันกับเพื่อนเดินออกมาที่หน้ามหาวิทยาลัยพร้อมกัน ก่อนจะต่างคนต่างแยกย้าย เอิร์นมีคุณพ่อมารับ ส่วนเดียวรอส่งฉันขึ้นรถแท็กซี่ก่อน
“ทำไมวันนี้ไม่ให้คนขับรถมารับล่ะ ?” เดียวถามอย่างสงสัย
“พอดีแป้งจะแวะไปหาเพื่อนที่เรียนเปียโนด้วยกันน่ะ”
“อ๋อ…” เดียวพยักหน้าเบาๆ ก่อนจะทำท่าเหมือนอยากถามอะไรบางอย่าง
“เดียวมีอะไรหรือเปล่า”
“ปะ…เปล่าๆ ดะ…เดียวแค่จะถามว่าวันนี้แป้งไม่ได้ไปที่อื่นนอกจากไปหาเพื่อนเหรอ”
ถึงจะรู้สึกตะหงิดๆ กับคำถามของเดียว เพราะปกติเธอไม่ค่อยชอบยุ่งเรื่องอะไรแบบนี้ แต่ฉันก็ไม่ได้สนใจอะไรมาก
“อื้อ^_^”
“โอเค งั้นกลับดีๆ นะ”
“บ๊ายบายนะ”
ฉันโบกมือให้เดียวเมื่อแท็กซี่มาจอดรอพอดี ก่อนจะขึ้นรถแล้วให้คนขับขับออกไป
เมื่อมาถึงบ้านฉันก็อาบน้ำแต่งตัว เตรียมชุดที่อารันซื้อให้เป็นของขวัญใส่กระเป๋าไป กะจะใส่ชุดนี้แล้วถือเค้กให้เขาเป่า จากนั้นฉันก็จะมอบร่างกายให้อารันเสพสวาทจนกว่าเขาจะพอใจ
แค่คิดก็เขินจะแย่แล้ว…
คอนโด
ฉันมาถึงที่คอนโดของอารันตอนเกือบห้าทุ่มเพราะรถค่อนข้างติดและระหว่างทางมีอุบัติเหตุนิดหน่อยเลยทำให้นาน พอมาถึงฉันก็รีบเดินสุดชีวิตเพราะกลัวว่าจะไม่ทัน
หากเลยเที่ยงคืนไปมันก็ไม่ใช่วันเกิดของอารันแล้ว
ฉันเช่าห้องที่อยู่ชั้นเดียวกับอารันเอาไว้เพื่อใช้เปลี่ยนชุด หลังจากเปลี่ยนเสร็จก็จุดเทียนที่เค้กแล้วถือเดินไปยังหน้าห้องของเขา
ก๊อก! ก๊อก!
ฉันยกมือเคาะประตูด้วยหัวใจที่เต้นระรัว อยากเห็นสีหน้าอารันจะแย่ว่าเขารู้สึกยังไงที่เห็นฉันมาเซอร์ไพรส์แบบนี้
รอเกือบๆ ห้านาทีอารันก็ยังไม่มาเปิดประตู ฉันจึงลองเคาะอีกครั้ง
ก๊อก! ก๊อก!
ครั้งนี้รอไม่นานประตูก็ถูกเปิดออกจากคนข้างใน
“แป้ง!” อารันร้องเรียกชื่อฉันเสียงดัง แถมยังเบิกตากว้างเหมือนตกใจอะไรบางอย่าง
“แฮปปี้เบิร์ดเดย์ทูยู แฮปปี้เบิร์ดเดย์ทูยู แฮปปี้เบิร์ดเดย์ แฮปปี้เบิร์ดเดย์ แฮปปี้เบิร์ดเดย์ทู…”
“ใครมาเหรอคะบอส…”
ขณะที่ฉันกำลังร้องเพลงให้อารัน จู่ๆ ก็มีเสียงของผู้หญิงแทรกขึ้นมา ก่อนที่เธอจะกอดเอวอารันจากทางด้านหลัง
เสียงฉันขาดหายไปอัตโนมัติพร้อมกับหัวใจดวงน้อยที่กระตุกวูบ อาการชาวาบฉาบเคลือบใบหน้า ก่อนจะลามไปทั่วทั้งตัว
อารันมองฉันด้วยสายตาวูบไหว คล้ายมีถ้อยคำมากมายที่อยากจะพูด แต่เขาก็ยังเอาแต่เงียบ
ฉันได้แต่ยืนนิ่งมองสองคนตรงหน้าสลับกัน ผู้หญิงที่กอดเขาอยู่คือคุณอ้อมเลขาส่วนตัว
นะ…นี่มันอะไรกัน
ทำไมคุณอ้อมถึงมาอยู่ที่ห้องของอารัน แถมยังกอดเขาอย่างสนิทสนม
แล้วฉันก็เพิ่งได้สังเกตการแต่งตัวของอารันที่ใส่เพียงเสื้อกล้ามและผ้าขนหนูพันรอบเอว ส่วนคุณอ้อมก็นุ่งผ้าขนหนูผืนเดียวทั้งตัว
ตอนนี้ในสมองของฉันมันอื้ออึงเอามากๆ มันคิดอะไรไม่ออก ประมวลผลอะไรไม่ได้ รู้แค่ว่าช็อกและช็อกที่สึดมนชีวิต
“แป้ง…”
“คะ…คุณอ้อมมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงเหรอคะ”
น้ำเสียงของฉันสั่นเครืออย่างไร้การควบคุม ภาพตรงหน้าค่อยๆ พร่ามัวจากม่านน้ำตา