บทนำ

“ปิดจ็อบไปได้อีกหนึ่ง เก่งมากทุกคน”

หญิงสาวที่นั่งเด่นเป็นสง่าประดับหัวโต๊ะ เอ่ยชื่นชมทีมงานทุกคนที่ร่วมมือกันอย่างดีตลอดเวลาหนึ่งเดือนที่ผ่านมา ดวงตาโตเฉี่ยวกวาดมองลูกน้องทุกคนที่อยู่ด้วยกันมาตั้งแต่บริษัทยังเป็นแค่บริษัทโนเนมไม่มีใครรู้จัก จวบจนปัจจุบันที่ถ้าใครนึกถึงบริษัทหาคู่ จะต้องนึกถึงที่นี่เป็นที่แรกด้วยความภาคภูมิใจ

“ไปฉลองกันมะ ชาบู ปิ้งย่าง เต้นจนเอวเคล็ดที่ผับ หรือนั่งชิลในบาร์ที่เปิดเพลงเพราะ ๆ ดี”

“เอ่อ.. คืองี้ค่ะพี่ลิษา”

น้องคนหนึ่งเอ่ยขึ้นอย่างลำบากใจ เธอชื่อน้ำตาล สาวอวบผู้มีหน้าที่หาโลเคชั่นออกเดทมือหนึ่งของบริษัท

“หืม มีอะไรจ๊ะน้ำตาล”

“คือ แฟนตาลเขาชวนไปกินข้าวน่ะค่ะ”

“แหมมมม พูดด้วยสีหน้าแบบนั้นพี่อิจฉานะ ว๊าา แบบนี้น้ำตาลก็อดไปฉลองกับพี่น่ะสิ"

อลิษาเย้าอย่างเป็นกันเอง จำได้ว่าปลายปีก่อนน้ำตาลยังโสดเป็นเพื่อนเธออยู่เลย เข้าปีใหม่ได้ไม่กี่วันก็สละโสดกับเพื่อนที่รู้จักกันมานานซะแล้ว

“ก็วันนี้มันวันวาเลนไทน์นี่คะ”

“เอ๊ะ!”

อลิษาชะงักไปอึดใจ บ่งบอกว่าเธอเพิ่งจะรู้ว่าวันนี้คือวันวาเลนไทน์ วันแห่งความรัก..

“วัน.. วันนี้วันวาเลนไทน์เหรอ?”

“ครับ นึกว่าพี่รู้ คุณต้นเขาวางแผนขอคุณแพรเป็นแฟนวันนี้นี่ครับ” เมศ ฝ่ายไอทีของบริษัทพูดขึ้นบ้าง

“พี่รู้แค่ว่าเป็นวันที่สิบสี่อะ..”

คำสารภาพของผู้บริหารบริษัทหาคู่ชื่อดัง ทำเอาน้อง ๆ ทั้งหกคนถอนหายใจออกมาอย่างปลงตก อลิษาน่ะเก่งเรื่องทำให้คนรักกัน แต่เรื่องความรักหรือความโรแมนติกของตัวเองติดลบสุด ๆ แค่วันวาเลนไทน์ยังจำไม่ได้

“นี่! กะ ก็งานมันเยอะนี่” อลิษารีบแก้ตัว ก่อนจะบ่นพึมพำเบา ๆ กับตัวเอง “ก็ว่า.. ทำไมมีตั้งสามคู่จะออกเดทกันวันนี้”

“พี่ลิษาทำงานหนักไปแล้วนะคะ ถึงกับลืมวันลืมคืนแบบนี้มันไม่ดีเลย จำได้แต่เรื่องงาน เรื่องอื่นพี่ลืมหมด” มะปราง ผู้ช่วยที่ทำสารพัดหน้าที่อดเตือนไม่ได้

ในหัวอลิษาเหมือนมีแต่งาน ยิ่งบริษัทเริ่มมีชื่อเสียง อลิษาก็ยิ่งทุ่มเทเวลาทั้งหมดให้กับงาน จนบางครั้งน้อง ๆ ก็อดเป็นห่วงไม่ได้

เพราะอลิษาไม่ได้เป็นแค่เจ้านาย แต่เธอเป็นเหมือนพี่สาวคนหนึ่ง

“นั่นสิคะ ตอนนี้บริษัทเราอยู่ตัวแล้ว พี่ลิษาควรมีเวลาให้ตัวเองบ้าง”

“หรือเปิดรับสมัครพนักงานเพิ่มก็ได้ เรามีกันน้อยไป อย่างวันนี้เราก็ต้องเลือกลูกค้าแค่คู่เดียวเพราะทีมงานไม่พอ ถ้าเรามีคนมาช่วยคงดูแลลูกค้าได้ทั่วถึง พี่ลิษาจะได้มีเวลาพักผ่อนด้วย”