5. หนีไม่พ้น

พอเยาวเรสทานข้าวกับสามีของเธอแล้ว เธอก็ส่งสามีขึ้นแล้วไปทำงานตามปกติ เพราะเขาเป็นนักการเมืองที่ได้ดำรงตำแหน่งใหญ่ทางการเมือง ทำให้เขาต้องไปทำงานพบปะผู้คนตามประสางานของเขา จะกลับเข้ามาบ้านอีกทีก็เย็น ทำให้วันๆเยาวเรสนั้นได้แต่ทำขนมและอาหารจนกลายเป็นงานอดิเรกของเธอไป

“คุณผู้หญิงคะ มีคนโทรมาหาค่ะ...” แม่บ้านเดินมาหาเยาวเรสที่ยืนส่งสามีที่หน้าบ้าน ก็ยื่นโทรศัพท์ของคุณผู้หญิงให้ทันที

“อืม...ขอบใจจ้ะ เราจะไปทำอะไรก็ทำเถอะ..” เยาวเรสรับโทรศัพท์ของเธอมาแล้วพูดบอกไปด้วยรอยยิ้ม พอแม่บ้านเดินกลับเข้าไปในบ้านแล้ว เยาวเรสก็กดรับสายเบอร์แปลกที่โทรเข้ามาทันที

“ฮัลโหลสวัสดีค่ะ...ไม่ทราบว่าใครพูดสายอยู่คะ..” เยาวเราสรับสายแล้วเอ่ยถามไป แล้วเธอก็รอคนในสายพูดออกมา

“แม่คะ นี่หนูเองค่ะ...พอดีโทรศัพท์ของหนูหาย หนูก็เลยซื้อโทรศัพท์ใหม่แล้วก็เปลี่ยนเบอร์ใหม่แล้วค่ะ ต่อไปแม่โทรมาหาหนูเบอร์นี้นะคะ” ภาริตาพูดบอกแม่ของเธอไปพร้อมกับอธิบายไปไม่ให้ต้องกังวล

“อืม...แล้วไปทำอีท่าไหนให้หายอีกล่ะเราเนี่ย สับเพร่าจริงๆเลยนะ...” เยาวเรสพูดบ่นไปอย่างอดไม่ได้

“ก็ไปทำงานแล้วมันหายนั่นแหละค่ะ เจ้านายสุดที่รักของหนูก็เลยซื้อเครื่องใหม่ให้เลย ใจดีไหมล่ะคะ...ฮ่าๆ...” ภาริตาพูดไปแล้วหัวเราะอย่างชอบใจเลยที่ไม่ต้องเสียเงินซื้อเอง

จนโก้ที่นั่งอยู่ที่โซฟาได้ยินแล้วทำหน้ามองบนใส่ทันที จนภาริตาต้องเอาหมอนปาใส่เลยทีเดียว ก่อนจะลุกออกมาคุยกับแม่ของเธอแบบห่างๆ

“สงสัยหนูลันนาเขาบ้างเถอะลูก แค่มีลูกเป็นลูกน้องก็เหนื่อยแล้วนะ โทรศัพท์หายแค่นี้ลูกซื้อเองก็ได้นิ ไม่รบกวนหนูลันนาเขาทำไมหึ...เดี๋ยวแม่จะโอนเงินไปให้ ลูกเอาเงินไปคืนหนูลันนาเขาเลยนะ เกรงใจเขาบ้าง” เยาวเรสพูดไปแบบดุๆลูกสาวที่ไปรบกวนเพื่อนแบบนั้น ต่อให้เป็นเจ้านายก็เถอะ มันก็ไม่ควร

“แม่ไม่ต้องโอนมาหรอกค่ะ มันหายในเวลาทำงานของหนู ลันนามันก็เลยซื้อให้ใหม่ด้วยความเต็มใจเลยค่ะแม่ แม่ไม่ต้องห่วงนะคะ..เงินแค่นี้ขนหน้าแข้งลันนามันไม่ร่วงหรอกค่ะ” ภาริตาพูดไปเพราะเพื่อนสาวรวยมากขนาดนี้แค่นี้ไม่เท่าไหร่หรอก อีกอย่างโทรศัพท์และรถเธอต้องมาพังและโดนยึดก็เพราะไปตามล่าข่าวให้บริษัทของเพื่อนนี่แหละ ดังนั้นก็สมควรที่เพื่อนเธออยากจะรับผิดชอบให้แล้ว

“เรานี่มันจริงๆเลยนะ...อ่อ แม่มีอีกเรื่องที่จะบอกลูกด้วยนะ เมื่อเช้าแม่คุยกับคุณธำรงเขาแล้วนะว่าลูกจะย้ายออกไปอยู่คอนโดแล้ว เขาเองก็ไม่ได้ขัดอะไร ต่อไปลูกก็อยู่ที่คอนโดนั้นละกันนะ ไว้แม่คิดถึงแม่จะไปหา ลูกไม่ต้องมาที่บ้านนี้หรอก...เข้าใจไหม” เยาวเรสพูดบอกไปเพราะไม่อยากให้ลูกสาวมานอนที่นี่ เนื่องจากช่วงนี้ราเชนกลับมาอยู่บ้านบ่อย

“ค่ะแม่...ถ้าคุณลุงไม่ว่าอะไรแบบนี้หนูก็สบายใจค่ะ...หนูไม่อยากให้คุณลุงคิดว่าหนูไม่อยากอยู่บ้านของเขา...ไว้วันไหนที่ลูกๆของเขาไม่อยู่แม่ก็โทรมาก็แล้วกันนะคะ หนูจะได้เข้าไปหา...” ภาริตาพูดบอกไป เพราะเธอรู้ว่าแม่ไม่ต้องการให้เธออยู่บ้านหลังนั้นเพราะราเชนและโยษิตา

กับโยษิตาน่ะไม่เท่าไหร่เธอรับมือได้เพราะทะเลาะกันมาตั้งแต่เด็กๆ แต่กับราเชนนี่สิ เธอไม่อยากจะยุ่งเกี่ยวกับเขาเลย เพราะตั้งแต่แม่เธอแต่งงานเข้าไปอยู่ที่บ้านของคุณลุงธำรง เธอก็คิดว่าเขาดีกับเธอในฐานะพี่ชายมาตลอด

จนกระทั่งเขาไปเรียนต่อที่เมืองนอกแล้วกลับมา เขาก็เปลี่ยนไปเหมือนคนล่ะคนเลย จากคนที่เคยมองเธอด้วยสายตาอบอุ่นและอ่อนโยน กลับกลายเป็นสายตาที่เขาไม่ได้คิดกับเธอแค่พี่ชายน้องสาวแบบเมื่อก่อนอีกแล้ว ทั้งสายตาและการกระทำของเขามันทำให้เธอกลัว เธอจึงเริ่มที่จะตีตัวออกห่างจากเขาเพราะกลัวว่าเขาจะทำอะไรเธอ ซึ่งแม่ของเธอก็คิดแบบเดียวกัน หลังๆมานี้เธอจึงพยายามมานอนที่คอนโดบ่อยๆและนอนที่บ้านในวันที่ราเชนไม่อยู่ ซึ่งแม่ของเธอก็จะเป็นคนโทรบอกเพื่อความปลอดภัยของเธอเอง

“โอเคจ้ะลูกรัก แล้วเจอกันนะ...ลูกก็ไปทำงานเถอะไป แม่จะไปเข้าครัวแล้วล่ะ” เยาวเรสพูดบอกไป

“ค่ะแม่...หนูรักแม่นะคะ...” ภาริตาพูดบอกรักแม่ไปแบบอ้อนๆ แล้วเธอก็กดวางสายไป เพราะเธอตั้งใจจะโทรมาบอกว่าเธอเปลี่ยนเบอร์แล้วเท่านั้น แต่พอมารู้ว่าพ่อเลี้ยงของเธออนุญาตให้มาอยู่คอนโดแล้วเธอก็โล่งใจไป เพราะเธอก็เกรงใจเขาในระดับหนึ่งเลย เนื่องจากเขาก็ดีกับเธอมากๆ ส่งเสียเธอเรียนในมหาวิทยาลัยดีๆจนเธอมีเพื่อนและมีสังคมที่ดีจวบจนทุกวันนี้ก็เพราะเขาทั้งนั้น เธอจึงซาบซึ้งในบุญคุณของเขาที่ใจดีกับเธอ

พอคุยกับลูกสาวแล้วเยาวเรสก็กดบันทึกเบอร์โทรของลูกสาวไว้ทันที จากนั้นเธอก็เดินเข้าไปในบ้านแล้วมุ่งเขาครัวทันที เพราะมันคือที่ที่ทำให้เธอรู้สึกได้สนุกกับการทำขนมหรือทำอาหาร

ด้านภาริตาพอแม่ของเธอวางสายไปแล้วเธอก็เดินกลับไปหาโกที่นั่งอยู่ที่โซฟาทันที ก่อนจะเอ่ยพูดบอกไป

“โก้..เดี๋ยวแกไปทำงานได้แล้วไป...ฉันจะกลับไปคอนโดของฉันแล้ว...แกแวะไปส่งฉันหน่อย” ภาริตาพูดบอกไป เพราะไม่อยากจะมานอนบ้านนานๆ

“อ่าว..ไหนเจ้บอกจะนอนบ้านผมไง...ทำไมเปลี่ยนใจซะล่ะ...” โก้เอ่ยถามไปแล้วมองภาริตาแบบจดจ้อง

“ฉันขี้เกียจเห็นหน้าแกไง...ไปกันได้แล้ว...ป่ะ..ฉันอยากจะไปนอนดูซีรีย์แล้ว” ภาริตาพูดบอกไปแล้วเข้าไปดึงแขนของโก้ขึ้นมาแล้วลากออกไปทันที

“เจ้สบายอยู่คนเดียวอ่ะ ผมสิต้องไปทำงานงกๆ ทำไมเจ้ไม่ลาให้ผมอีกคนนะ...เฮ้อ...” โก้พูดบ่นไป เพราะพี่สาวเขาให้สิทธิ์ภาริตาหยุดคนเดียว ส่วนเขาน่ะเหรอ ต้องหอบสังขารไปทำงานที่บริษัทต่อน่ะสิ เพราะบ่ายนี้มีสัมภาษณ์ดาราด้วย