ตอนที่ 6

เช้าวันต่อมา

บ้านเช่า A

ห้องนอน ขวัญเอย…

ขวัญเอย กมลวรรณ….

08:30น.

พรึบ

ตุ๊บ!!!

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดด!”

“เฮือก!”ฉันสะดุ้งตื่นสุดตัวลุกขึ้นนั่งจากที่นอนหลับอย่างสบายด้วยความตกใจกับเสียงกรี๊ดของผู้หญิงที่ดังสนั่นอยู่ในบ้านของฉัน ใช่มันต้องดังอยู่ในบ้านของฉันแน่ๆ

“ใครเข้ามากรี๊ดในบ้านฉันเนี่ย!”ฉันโวยขึ้นและลุกออกมาจากที่นอนด้วยท่าทางฉุนเฉียวเมื่อคืนฉันก็ล็อคประตูบ้านแล้ว แล้วใครเข้ามาในบ้านของฉัน จะว่าเป็นเสียงจากข้างบ้านก็ไม่ใช่ เพราะบ้านข้างๆทั้งซ้ายและขวาอยู่ห่างจากบ้านฉันตั้งห้าร้อยเมตรน่ะ ไม่มีทางที่เสียงมันจะดังใกล้ขนาดนี้ได้

พรึบ

“หึย!หงุดหงิดโว้ย!!”ฉันสบถขึ้นอย่างหัวเสียพร้อมกับเดินตรงดิ่งไปยังประตูห้องนอนของฉันและหมุนลูกบิดพร้อมกับเปิดประตูออกไปดูเหตุการณ์ข้างนอกด้วยท่าทางกระฟัดกระเฟียด จะไม่ให้โมโหได้ยังไงคนกำลังนอนกลับสบายแต่กลับมีทั้งเสียงกรี๊ดกร๊าดและเสียงเขวี้ยงปาข้าวของ

พรึบ

“นี่!…ไอ้พี่เคน…”

“แกจะหลอกเอาฉันฟรีเหรอห๊ะ!”เสียงผู้หญิงแหลมสูงปี๊ดเอ่ยขึ้นทำให้ฉันขมวดคิ้วงุนงงเพราะต้นตอของเสียงนั้นดังมาจากห้องนอนฝั่งตรงข้ามกับห้องของฉัน ซึ่งห้องนั้นมีคนอยู่ด้วยเหรอ? ทำไมฉันไม่รู้?

“หลอกอะไร….เธอเป็นคนเสนอตัวให้ผมเอา…”

“ผมก็เอาน่ะสิ…”

“ของฟรี…ของดีแบบนี้…มีเหรอที่ผู้ชายจนๆอย่างผมจะไม่เอาน่ะ^_^”

“และที่สำคัญ…เมื่อคืนนี้…เธอครวญครางร้องให้ผมเอาอีกเอาอีกๆอยู่ได้ไม่ใช่เหรอไง?”เสียงของผู้ชายที่ฟังดูยียวนกวนประสาทเอ่ยบอกผู้หญิงไป

“กรี๊ดดดดดดไอ้พี่เคนโซ!!”

“ไอ้ผู้ชายเฮงซวย!!!”

ฉันที่ยืนเอาหูแนบชิดกับบานประตูเพื่อฟังบทสนทนาของชายหญิงคู่หนึ่งที่กำลังถกเถียงกันไม่สิทะเลาะกันต่างหากล่ะ อยู่นานจนจับใจความได้ว่า ผู้ชายจะหลอกฟันผู้หญิงฟรีแต่ผู้หญิงไม่ยอมน่ะ ฉันจึงตัดสินใจขยับตัวออกมาจากประตูห้องและเปลี่ยนเป็นยกมือขึ้นมาแทนพร้อมกับเคาะประตูไม้บานสีขาวเรียกสองคนนั้นที่อยู่ในห้องให้ออกมาเพื่อจะด่าว่าเข้ามาทำอะไรในบ้านของฉัน!!

ก๊อกกกๆๆๆๆๆ

“ใครครับ?”เสียงทุ้มนุ่มของผู้ชายเอ่ยถามฉันกลับมา เสียงกรี๊ดกร๊าดของผู้หญิงเงียบลงทันทีที่ได้ยินเสียงเคาะประตู

“คุณป้าเจ้าของบ้านเหรอครับ?”เขาเอ่ยถามฉันกลับมาอีกครั้งด้วยน้ำเสียงสุภาพหลังจากที่ฉันไม่ยอมตอบคำถามของเขาไป

พรึบ

“แกจะไปไหน?”เสียงเหวี่ยงของผู้หญิงแผดดังขึ้น ทำให้ฉันที่ยืนอยู่ด้านนอกยังรู้สึกแสบแก้วหูไปด้วยเลย แล้วผู้ชายคนนั้นแก้วหูไม่แตกไปแล้วเหรอ

“ผมจะไปเปิดประตู…”เสียงทุ้มเรียบๆของผู้ชายเอ่ยตอบกลับไป ก่อนที่ประตูบานตรงหน้าฉันจะค่อยๆถูกเปิดออก