บทที่ 37

"สัญญาแล้วนะว่าจะปกป้องหนู"

"ฉันแค่บอก ไม่ได้สัญญา"

"แต่หนูถือว่ามันเป็นคำสัญญาของต้นนะ" เด็กสาวคลี่ยิ้มหวาน แล้วเลื่อนใบหน้าเข้าไปจูบเบาๆบนริมฝีปากหนา "หนูชอบต้นคนนี้ หนูไม่ชอบต้นคนก่อนที่ชอบพูดจาทำร้ายหนู ต้นเป็นแบบนี้ตลอดไปเลยได้ไหม ไม่เปลี่ยนไปได้รึเปล่า"

"ฉันจะอารมณ์ดีหรืออารมณ์เสียมันขึ้นอยู่กับการกระทำของเธอ"

"แต่หนูเป็นเด็กดีนะ หนูไม่ดื้อด้วย ขนาดหนูไม่ดื้อต้นยังดุหนูเลย" เธอทำหน้าน้อยใจ "หนูอยากเห็นต้นยิ้ม ตั้งแต่อยู่ด้วยกันมาหนูไม่เคยเห็นต้นยิ้มเลย คนเราสามารถทำหน้าบึ้งตลอดเวลาได้จริงๆเหรอ~"

"..."

"ถ้าต้นยิ้มคงจะน่ารักมากๆเลย ยิ้มแบบนี้" ว่าจบก็ฉีกยิ้มกว้างจนตาหยี แต่แทนที่จะได้เห็นรอยยิ้มของชายหนุ่มกลับได้เห็นสีหน้าเบื่อหน่ายของเขาแทน "ต้นยิ้มไม่เป็นเหรอ"

"มีใครบ้างเกิดมาแล้วยิ้มไม่เป็น"

"งั้นยิ้มให้หนูดูหน่อยสิ"

"นั่งเงียบๆเป็นไหม" คะนิ้งทำหน้ามุ่ยเมื่อโดนดุเบาๆ ก่อนจะค่อยๆซบหน้าลงบนบ่าแกร่ง

"ต้นหนูง่วง~ หนูขอไปล้างหน้าได้ไหม"

"อย่าไปนาน" เธอผละตัวออกจากแผงอกแกร่งอีกครั้งเมื่อต้นน้ำอนุญาต แล้วค่อยๆหยัดกายลุกขึ้น เดินปิดปากหาวหวอดๆตรงไปทางห้องน้ำ

กึก!

ร่างกายหยุดชะงักอัตโนมัติเมื่อสายตาบังเอิญมองเห็นใครคนหนึ่งเดินออกมาจากมุมสูบบุหรี่ข้างห้องน้ำผู้ชายพอดี เพราะสมองเหมือนจะหยุดประมวลผลไปชั่วขณะจึงทำให้ใครคนนั้นหันมาสบตากันพอดี

"คะนิ้ง!" ท่ามกลางเสียงดนตรีที่ดังกระหึ่มเธอได้ยินเสียงของใครคนนั้นดังแทรกขึ้นอย่างชัดเจน คะนิ้งรีบหมุนตัวหนีหมายจะวิ่งกลับไปหาต้นน้ำ แต่กลับโดนคนที่วิ่งมาหาคว้าแขนไว้พอดี ทำให้เธอเสียหลักถลาเข้าไปชนแผงอกแกร่ง

"ปะ..ปล่อยนะ!"

"มาคุยกันหน่อย"

"ปล่อยนะ! บอกให้ปล่อยไง!" กำปั้นน้อยๆกระหน่ำฟาดใส่ท่อนแขนแกร่งของชายหนุ่มเต็มแรงเมื่อโดนเขาลากแขนเข้ามาในมุมมืดของผับที่ไม่มีใครเดินผ่านไปผ่านมา

"ยะ..อย่ามายุ่งกับหนูนะ!"

"หวงตัวจังเลยนะ" มือหนาดันปลายคางมนขึ้นเล็กน้อย แต่คะนิ้งก็รีบปัดออกอย่างแรงด้วยความรังเกียจ "ทำเป็นหวงไปได้ มากกว่านี้ฉันยังเคยทำเลย"

"ยะ..อย่ามาพูดจาน่ารังเกียจแบบนั้นกับหนูนะ!"

"เธอปีกกล้าขาแข็งขึ้นแล้วนะ ว้าว แถมยังทำงานแบบนี้ด้วย" ดวงตาคมฉายแววเจ้าเล่ห์ไล่มองเรือนร่างอรชรภายใต้เดรสสายเดี่ยวสีดำตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า

"ปล่อยนะ! อย่ามายุ่งกับหนู!"

"ฉันอุตส่าห์ตามหาเธอนะ"

"อย่ามาโกหกหน่อยเลย คนอย่างคุณน่ะเหรอจะตามหาหนู"

"คุณ? เรียกซะห่างเหินเลย ทำไมไม่เรียกว่าพี่เจอาร์เหมือนเดิมล่ะ คนเคยๆ ไม่เห็นต้องทำเมินกันเลย"