บทที่ 61

"ไงจ๊ะสาวๆ มานั่งกินไอติมอยู่ตรงนี้นี่เอง" เสียงของพัดชาที่ดังขึ้นจากทางด้านหลังทำให้คะนิ้งและนาร์เนียที่กำลังนั่งกินไอศกรีมอยู่ด้วยกันรีบเอี้ยวหน้ากลับไปมองเธออย่างพร้อมเพรียง

"พี่พัดชากินไอติมไหมคะ เดี๋ยวหนูตักให้" นาร์เนียเอ่ยถามพลางยิ้มหวานจนตาหยีทั้งที่รู้ว่าพัดชาเป็นเจ้าของงานวันเกิด และเป็นเจ้าของไอศกรีมที่เธอกำลังกินอยู่

"ถ้าชอบก็ตามสบายเลยนะ พี่กินแล้วนิดหน่อย ว่าจะมาตามน้องคะนิ้งไปเล่นน้ำด้วยกันเฉยๆ"

"หนูขอกินไอติมถ้วยนี้ให้หมดก่อนได้ไหมคะ~" คะนิ้งมองตาแป๋ว พร้อมทั้งตักไอศกรีมคำใหญ่เข้าปาก ความน่ารักน่าเอ็นดูของเธอเรียกรอยยิ้มจากพัดชาได้ไม่ยาก

"กินเสร็จแล้วตามพี่ไปที่สระนะ อย่าลืมถอดเสื้อเชิ้ตออกด้วย มีของดีต้องโชว์นะรู้ไหม" พัดชาขยิบตาให้ แล้วหันหลังหมายจะเดินออกไป

"อ๊ะ!" เธอผงะด้วยความตกใจเมื่อหันหลังกลับมาแล้วเห็นต้นน้ำยืนกอดอกมองอยู่ด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทำราวกับจะกินเลือดกินเนื้อเธอก็ไม่ปาน

"นี่คิดว่าหล่อแล้วจะยืนตรงไหนก็ได้เหรอ ตกใจหมดเลย"

"จะพาเมียคนอื่นไปโชว์เนื้อหนังมังสาไม่คิดจะขออนุญาตผัวเขาก่อนเหรอ"

"นี่เป็นผัวน้องหรือพ่อน้องกันแน่เนี่ย ปล่อยให้น้องคะนิ้งได้มีความสุขกับบิกินี่ตัวน้อยบ้างเถอะ"

"เป็นทั้งผัวแล้วก็พ่อ เธอมีปัญหาอะไรไหม"

"หนูไม่อยากให้ต้นเป็นพ่อหนู~" คะนิ้งแย้งเสียงอ้อนพลางกะพริบตาปริบๆ ทำเอาหัวใจแกร่งของต้นน้ำสั่นไหวกับความน่ารักของเธอ

"ก็...พ่อทูนหัวของหนูไง"

แค่กๆ!

นาร์เนียที่เพิ่งตักไอศกรีมคำใหญ่ใส่ปากสำลักหน้าดำหน้าแดงเมื่อได้ยินสิ่งที่ต้นน้ำพูดออกมา เช่นเดียวกับพัดชาที่อึ้งไปไม่ต่างกัน ต่างจากคะนิ้งที่อมยิ้มแก้มปริกับความน่ารักของต้นน้ำ

"แด๊ดดี้~" คะนิ้งเรียกคนรักเสียงหวาน เรือนแก้มใสแต่งแต้มสีแดงระเรื่อด้วยความเขินอาย

"นี่ไปกินอะไรผิดสำแดงมารึเปล่าเนี่ย" พัดชาถามหน้าตื่น

"ทำไม ฉันมีอะไรไม่เหมือนเดิมรึไง"

"เอาจริงดิ? นี่ไม่รู้เลยเหรอว่าต้นเปลี่ยนไปขนาดไหน ที่พูดกับน้องคะนิ้งเมื่อกี้ไม่รู้สึกกระดากปากบ้างเลยเหรอ?"

"ฉันก็ยังเป็นฉันคนเดิม"

"คนเดิมกับผีน่ะสิ ต้นคนเดิมไม่มีทางพูดอะไรแบบนั้นออกมาแน่ บอกมานะว่าแกเป็นใคร! กล้าสวมรอยเป็นพี่ชายฉันเหรอ!"

"เลอะเทอะ" ต้นน้ำทำหน้าเหนื่อยหน่าย ก่อนจะผลักพัดชาออกให้พ้นทาง แล้วเดินเข้าไปแตะแขนคะนิ้งเบาๆ

"ตักใส่ถ้วยไปนั่งกินที่โต๊ะดีๆ อย่ามานั่งกินตรงนี้ มันน่าเกลียด"

"หนูอิ่มพอดีเลย ต้นกินไหม เดี๋ยวหนูตักให้"

"บอกกี่ครั้งแล้วว่าไม่ชอบ"

"มันอร่อยนะ" ไม่ว่าเปล่าแต่คะนิ้งยังตักไอศกรีมคำเล็กๆไปจ่อริมฝีปากของชายหนุ่ม ซึ่งต้นน้ำก็ยอมกินมันแม้จะมีท่าทางลังเลในตอนแรก

"เป็นไอติมรสมะนาวที่หวานมากๆเลย~" นาร์เนียมองภาพตรงหน้าที่สองหนุ่มสาวกำลังแสดงความรักต่อกันด้วยสายตาหยาดเยิ้ม ก่อนจะผลุนผลันลุกขึ้นเดินออกไป แต่ยังไม่วายพูดให้สามคนข้างหลังได้ยิน "ความรักกระเด็นเข้าตา ต้องรีบกลับไปซบอกเฮียเหมแล้ว!"