บทที่ 69

ต้นน้ำไม่ได้พูดอะไรมากกว่านั้น เขาข่มความโกรธแค้นที่มีต่อเจอาร์ไว้ในใจ แล้ววิ่งขึ้นไปบนชั้นสองทันที เพราะสิ่งที่สำคัญกว่าการเอาคืนศัตรูคือการหาคะนิ้งให้เจอและพาเธอกลับบ้านพร้อมกัน แม้เสียงของทินกรจะดังตามหลังมาก็ไม่สามารถหยุดเท้าของเขาที่กำลังก้าวขึ้นบันไดได้

"พวกแกกล้าดียังไงถึงบุกรุกเข้ามาในบ้านของฉันแล้วยังทำตัวต่ำทรามกับเมียฉันอีก! ไสหัวออกไปให้หมดก่อนที่ฉันจะโทรเรียกตำรวจมาลากคอพวกแกออกไป!" ทินกรรีบเดินเข้ามาประคองภัสสรให้ลุกขึ้น

"จะด่าคนอื่นก็ให้มันพ้นตัวเองหน่อยเถอะลุง เพราะจากคำพูดและการกระทำของเมียลุงก็ไม่ได้ดูสูงส่งเลยนะ หรือสมองมีปัญหาด้านการแยกแยะ เลยแยกไม่ออกว่าพวกลุงหรือพวกเรากันแน่ที่ต่ำทราม" พัดชากอดอกมองสองสามีภารยาด้วยสายตาเหยียดหยามเหมือนที่ภัสสรใช้สายตาแบบนั้นมองต้นน้ำเมื่อสักครู่

"พวกมึงเป็นใครวะ เสือกแล้วคิดว่าเท่ไง?" เจอาร์สะพัดแขนออกจากพันธนาการของพารัน พร้อมทั้งตวัดสายตามองพัดชาอย่างเอาเรื่อง แต่คนโดนมองกลับทำหน้ายียวนใส่อย่างไม่สะทกสะท้าน

"หน้าฉันก็ไม่ได้เหมือนหน้าแม่แกนะ ไม่ต้องมองขนาดนั้นก็ได้"

"อีนี่!" เจอาร์พุ่งตัวเข้าไปกระชากคอเสื้อนักศึกษาของพัดชาอย่างแรงหมายจะสั่งสอนอีกฝ่าย

พลั่ก!

"อ๊ายยยยย! เจอาร์!" ภัสสรกรีดร้องลั่นด้วยความตกใจเมื่อเห็นพารันยกเท้าถีบลูกชายของตัวเองอย่างแรง ก่อนที่เจ้าของการกระทำป่าเถื่อนนั้นจะพุ่งเข้ามาเหวี่ยงหมัดหนักๆใส่หน้าเจอาร์ที่กำลังเสียหลัก

ผัวะ!

"ไม่เข้าใจคนโง่อย่างมึงเลยจริงๆว่าทำไมถึงไม่ฟังคำพูดของกู กูไม่ได้มีความอดทนสูงกับสวะอย่างมึงนะ" แม้น้ำเสียงของพารันจะราบเรียบ แต่แววตาที่จ้องมองสองแม่ลูกไม่ได้เป็นอย่างนั้นเลย เขาก้มลงไปกระชากคอเสื้อเจอาร์อย่างแรงจนอีกฝ่ายลุกขึ้นมายืนตรงหน้า

"คิดว่ามีมือมีตีนคนเดียวรึไงวะ!" เจอาร์ปัดมือของอีกฝ่ายออกจากคอเสื้อ ง้างหมัดหมายจะเอาคืนพารัน แต่กลับเป็นตัวเองที่โดยสวนกลับมาโดนไม่ทันตั้งตัว

ผัวะ! ผัวะ! ผัวะ!

"อ๊ายยยยยย! เจอาร์! อย่ามาทำร้ายลูกฉันนะ!" ภัสสรรีบถลาเข้าไปกระชากแขนพารันอย่างแรงหวังช่วยลูกชายที่กำลังเพลี่ยงพล้ำ เธอตวัดฝ่ามือฟาดใส่ใบหน้าของคนที่กำลังทำร้ายลูกตัวเองเต็มแรง

เพียะ!

"แกกล้าดียังไงมาทำร้ายลูกฉะ..อึก!" ถ้อยคำที่กำลังจะพ่นออกมากลืนหายเข้าไปในลำคอเมื่อโดนเด็กหนุ่มรุ่นลูกเอื้อมมือเข้ามาบีบคอจนแทบหายใจไม่ออก

"ภัสสร!" ทินกรที่เห็นภรรยาถูกทำร้ายต่อหน้าต่อตาปรี่เข้าไปหาพารันหวังจะสั่งสอนอีกฝ่าย แต่กลับต้องชะงักไปเมื่อเด็กหนุ่มหยิบของบางอย่างในกระเป๋ากางเกงยีนส์ด้านหลังออกมา

"อึก!" ภัสสรเบิกตาโพลงด้วยความตกใจเมื่อเห็นมีดพกสั้นในมือของพารัน เธอดีดดิ้นพล่านด้วยความหวาดกลัว แต่กลับไร้เรี่ยวแรงที่จะต่อกรกับเด็กหนุ่ม

พลั่ก!

"ไอ้เหี้ย! มึงอย่าทำอะไรแม่กูนะ!" เจอาร์แผดเสียงดังลั่นเมื่อเห็นแม่ตัวเองโดนเหวี่ยงลงบนพื้นอย่างแรง ขณะที่ทินกรยังอึ้งกับสิ่งที่เห็น