บทที่ 6

Chapter 6

แกร๊ก~

เมื่อธันวาก้าวเท้าเข้ามาภายในห้องของหญิงสาว ชายหนุ่มนั้นก็สูดดมกลิ่นหอมละมุนภายในห้องของเธอเข้าลึกเต็มปอด ด้วยอาการหื่นกระหายในกายสาวที่มีกลิ่นหอมยั่วยวนอารมณ์ดิบเถื่อนของเขา

"พี่ธามคะ กินยาก่อนนะคะ" วีญ่ายื่นยาแก้ปวดให้ชายหนุ่ม และอีกมือก็ถือแก้วน้ำเปล่ายื่นตามไปให้เขา

"ขอบคุณครับ" ธันวารับยาแก้ปวดจากหญิงสาวและเอาเข้าปากอย่างเสียไม่ได้ เมื่อชายหนุ่มนั้นไม่ได้ปวดหัวตามที่เขาเอ่ยบอกหญิงสาวไป แต่ที่เขาต้องโกหกเธอเป็นเพราะว่าเขาอยากอยู่ใกล้ๆ เธอต่างหาก

"พี่ธามปวดหัวมากหรือเปล่า? งั้นพี่นอนพักที่โซฟาก่อนนะคะ เดี๋ยวหนูขอตัวไปอาบน้ำก่อน" วีญ่าเขย่งปลายเท้าและยกมือบางขึ้นอังศีรษะของชายหนุ่มเพื่อที่จะวัดอุณหภูมิของเขา แต่เขากลับก้าวเท้าถอยหลังไปเล็กน้อย จนทำให้ร่างบางเซถลาเข้าไปหาอกแกร่งอย่างไม่ทันตั้งตัว หญิงสาวรีบยกแขนเรียวสวมกอดเขาไว้แน่นเพื่อเป็นหลักไม่ให้เธอล้มลง

"อยากกอดทำไมไม่บอกพี่ดี ๆ ล่ะ..หื้ม" ธันวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์ โดยที่แขนแกร่งกอดรัดร่างบางไว้แน่นไม่ยอมปล่อย

"พี่ต่างหากล่ะที่อยากกอดหนู ปล่อยหนูเลยนะ พี่กอดหนูแน่นจนหนูหายใจไม่ออกแล้วนะ" วีญ่าดิ้นเบาๆ

"ไม่ได้เจอกันสองอาทิตย์ หนูไม่คิดถึงพี่เลยเหรอ" ธันวาเอ่ยถามหญิงสาวเสียงหวาน และมองเธอด้วยสายตาหวานเยิ้ม จนหญิงสาวต้องหลบสายตาคมด้วยหัวใจเต้นแรง

"พี่ธามปล่อยหนูก่อนค่ะ หนูอยากอาบน้ำ หนูเหนียวตัวจะแย่อยู่แล้วนะ ส่วนพี่ก็พักผ่อนได้แล้วนะคะ" วีญ่าเธออิดออดไม่ตอบคำถามของเขาครั้นเธอจะตอบว่าคิดถึงเธอก็ไม่กล้าเอ่ยออกมา

"งั้นหนูไปอาบน้ำเถอะ พี่อยากนอนกอดหนูแล้ว" ธันวาจุมพิตหน้าผากมนเบาๆ จากนั้นเขาก็เดินไปนอนราบบนโซฟา

"พี่จะมานอนกอดอะไรหนูเล่า" วีญ่าบ่นพึมพำเบาๆ ด้วยใบหน้าร้อนผ่าว จากนั้นเธอก็เดินเข้าไปในห้องนอนเพื่อเข้าไปอาบน้ำ โดยที่เธอไม่เห็นสายตาและรอยยิ้มร้ายกาจของคนเจ้าเล่ห์ที่มองเธอเหมือนจะกลืนกินเธอไปทั้งตัว

ยี่สิบนาทีต่อมา…

หญิงสาวเดินออกมาด้วยกลิ่นหอมละมุน ทำให้ธันวาที่เผลอหลับเพียงครู่เดียวรู้สึกตัวตื่น เมื่อเขารู้สึกว่ามีหายใจอุ่นๆ เป่ารดหน้าผากแกร่งของเขา และเมื่อชายหนุ่มลืมตาขึ้นมาเขาก็เห็นใบหน้าหวานที่อยู่ในชุดนอนผ้าซาตินกางเกงขาสั้นสีน้ำเงิน กำลังก้มมองเขาด้วยระยะห่างกันแค่คืบด้วยแววตาเป็นห่วง

"จะทำอะไรพี่ครับ" ชายหนุ่มเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

"นะ...หนูแค่จะดูว่าพี่ธามอาการเป็นยังไงบ้าง หายปวดหัวแล้วหรือยัง ไข้ขึ้นหรือเปล่า นะ...หนูจะดูพี่แค่นั้นจริงๆ นะคะ หนูไม่ได้จะทำอะไรพี่เลย" วีญ่าเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกักอย่างร้อนรน เมื่อถูกชายหนุ่มจับได้ว่าเธอนั้นแอบมองเขาด้วยระยะประชิด

"ถ้าหนูอยากรู้ว่าพี่อาการเป็นยังไงบ้าง หนูต้องวัดไข้พี่ด้วยวิธีนี้" ธันวายกร่างบางขึ้นมานั่งบนตัวเขาทันที

"ว้ายย พี่ธามปล่อยหนูลงนะคะ" หญิงสาวดิ้นบนตัวชายหนุ่ม แต่เขากลับจับร่างบางไว้แน่น