ตอนที่ 1 ศิษย์คนที่หก

“เคราะห์ร้ายจริง ๆ ที่วันนี้ถึงทีเข้าเวรของพวกเรา ทำให้ไม่สามารถไปดูความยิ่งใหญ่ของพิธีรับศิษย์ของเซียนชิงเหยี่ยนได้”

“ใครว่าไม่ใช่กันล่ะ เซียนชิงเหยี่ยนได้ประกาLท่านจะรับศิษย์น้องเย่เป็นลูกศิษย์คนสุดท้าย และจะไม่รับลูกศิษย์อีกต่อไปนับจากนี้ หากพลาดพิธีครั้งนี้ไป ก็จะไม่มีโอกาสอีกแล้ว"

“ล้วนเป็นความผิดของอวี๋จาว ถ้าไม่ใช่เพราะนางมีใจริษยา จงใจทำให้ศิษย์น้องเย่บาดเจ็บในระหว่างการประลอง ก็คงไม่ถูกเซียนชิงเหยี่ยนลงโทษให้สำนึกผิดในคุกมืด ทำให้พวกเราต้องพลอยลำบากไปด้วย"

“...”

ในพื้นที่ซึ่งเต็มไปด้วยความมืดมิด

เด็กผู้หญิงอายุประมาณสิบสามสิบสี่ปีกำลังปิดตาซุกตัวอยู่ที่มุมห้อง

ใบหน้าของนางซีดขาวราวหิมะ ผมเผ้ายุ่งเหยิง และมีคราบเลือดเป็นจุด ๆ บนริมฝีปาก

แม้ในขณะหลับฝัน คิ้วของนางก็ขมวดลึก ขนตาที่เหมือนปีกผีเสื้อ กระพือสั่นเป็นครั้งคราว เห็นได้ชัดว่ารู้สึกไม่สงบเป็นอย่างมาก

ทันใดนั้น นางก็ลืมตาขึ้นมา ดวงตาที่ใสราวกับกระจกเต็มไปด้วยความตกใจกลัว จากนั้นความสับสนก็เคลือบคลานเข้ามาแทน

นางตายไปแล้วมิใช่หรือ

นางเอาฝ่ามือทาบหน้าอกโดยสัญชาตญาณ

อวี๋จาวยังคงจำได้ถึงความหนาวเย็นเจ็บปวดของปลายดาบที่แทงทะลุหัวใจ รวมถึงสายตาเหยียดหยามเกลียดชังที่มองมาของทุกคน

กวาดสายตาไปรอบ ๆ อย่างเชื่องช้า

สภาพแวดล้อมโดยรอบมืดสนิท ไม่มีแสงสว่างแม้แต่เดียว มันเงียบอย่างน่ากลัว ราวกับสถานที่แห่งความตาย

ความรู้สึกหวาดกลัวที่คุ้นเคยทะลักเข้ามาในใจ

อวี๋จาวตัวสั่นขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้

นางรู้แล้วว่าสถานที่แห่งนี้คือที่ไหน

คุกมืด

มันเป็นสถานที่ที่นิกายเต๋าทั้งห้าใช้ลงโทษผู้ฝึกตนชั่วร้ายที่เลวทรามต่ำช้า

นางเคยถูกขังอยู่ที่นี่มาแล้วครั้งหนึ่ง

หลังจากครั้งนั้น นางก็เริ่มกลัวความมืด และนิสัยก็ยิ่งขี้ขลาดเชื่อฟังมากขึ้น

เพราะว่านางกลัว นางกลัวที่จะเข้ามาที่นี่อีกครั้ง

ดังนั้น...

นี่นางเกิดใหม่เช่นนั้นหรือ

การตระหนักรู้เช่นนี้ทำให้อวี๋จาวรู้สึกแน่นหน้าอก นางรู้สึกหายใจไม่ออกเล็กน้อย และหัวใจก็เต้นดังขึ้นเรื่อย ๆ

ตุบ ตุบ ตุบ

ก่อนที่อาการวิงเวียนศีรษะจะมาเยือน อวี๋จาวกัดปลายลิ้นอย่างแรง

ความเจ็บปวดเฉียบพลัน และกลิ่นคาวเลือดที่คล้ายสนิมได้กระตุ้นเส้นประสาท ดวงตาของนางชัดเจนทันที มุมปากค่อย ๆโค้งงอ จนกลายเป็นรอยยิ้มของความประชดประชัน