ตอนที่ 106 ใส่ความ

“ใช่แล้ว! นางจงใจทำพลาดและทำร้ายศิษย์น้องเล็กระหว่างซ้อม ข้าเห็นกับตา”

ดวงตาของหลานจืออวี๋สว่างขึ้น และในที่สุดก็จำหลักฐานชิ้นสำคัญได้

ในตอนนั้นมีพยานหลายคนที่สามารถพิสูจน์ได้ว่าเขาไม่ได้โกหก

“ไม่มีแล้วเหรอ”

โจวจินเยว่เลิกคิ้ว

ฟางเฉิงหล่างดูเคร่งเครียด

หลานจืออวี๋ร้อนใจมากจนตัวสั่น "นี่ยังพิสูจน์ไม่ได้อีกหรือ โจวจินเยว่ ข้ารู้ว่าท่านชอบอวี๋จาว แต่ท่านก็ไม่ควรลำเอียงเกินไป ท่านเป็นศิษย์พี่ใหญ่ของนิกายเต๋าทั้งห้า สำนักที่ยุติธรรมและเที่ยงตรง”

โจวจินเยว่ เกือบจะหัวเราะใส่หลานจืออวี๋ดัง ๆ

ก็เพราะนางเป็นศิษย์พี่ใหญ่ของนิกายเต๋าทั้งห้า นางจึงไม่สามารถทนดูอวี๋จาวถูกคนในยอดเขาตู๋เยว่รังแกเช่นนี้ได้

“แน่นอน ข้าต้องยุติธรรมและเที่ยงตรง อย่าพึ่งพูดเรื่องที่น้องอวี๋กล่าวหาเย่ฉงซิน ส่วนประเด็นที่สองที่เจ้าเพิ่งพูด คือในขณะที่น้องอวี๋กำลังต่อสู้ นางก็ทำร้ายเย่ฉงซินใช่ไหม นี่มันเป็นเรื่องธรรมดามากไม่ใช่หรือ

ดูจากยอดเขาตู๋เยว่แล้ว ศิษย์พี่ห้าของพวกเจ้า เฉวียนเหยี่ย มักจะขอให้ศิษย์น้องอวี๋แข่งขันกับเขา เขามีร่างกายและพลังที่แข็งแกร่ง ไม่รู้จักออมมือ ศิษย์น้องอวี๋จึงได้รับบาดเจ็บมากกว่าหนึ่งครั้ง เช่นนี้แล้วทำไมเจ้าถึงไม่ลุกขึ้นมากล่าวหาว่าเขาทำเกินไปบ้างเล่า"

หลานจืออวี๋ตกตะลึง

หลานจืออวี๋ อยากบอกกับโจวจินเยว่ว่านี่มันแตกต่างออกไป

แต่เขากลัวว่าถ้าโจวจินเยว่ถามกลับว่าแตกต่างกันตรงไหน เขาก็ตอบไม่ได้

เขาไม่เคยคิดเลยว่าเกิดอะไรขึ้นกับอวี๋จาว และเฉวียนเหยี่ยที่ได้รับบาดเจ็บระหว่างการซ้อมประลอง

อย่างที่โจวจินเยว่ พูดเป็นเรื่องปกติมากที่จะได้รับบาดเจ็บระหว่างการซ้อมประลอง ศิษย์ของนิกายเต๋าทั้งห้ามีคนใดบ้างที่ไม่ได้รับบาดเจ็บ แม้ตอนที่เขาประลองกับศิษย์พี่ของตนก็มักจะได้รับบาดเจ็บเล็กน้อย

เห็นได้ชัดว่าเป็นเรื่องเดียวกัน แล้วเหตุใดเมื่อเกิดขึ้นกับศิษย์น้องเขาจึงทนไม่ได้เล่า

หลานจืออวี๋ปวดหัวแทบระเบิด เขามองไปที่ฟางเฉิงหล่างโดยหวังว่า ฟางเฉิงหล่างจะช่วยแก้ไขข้อสงสัยของเขาได้ แต่ ฟางเฉิงหล่างไม่ได้มองเขาด้วยซ้ำ

เขาพูดไม่ออกและไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร

“หึ” โจวจินเยว่อดไม่ได้ที่จะส่งเสียงอย่างเย็นชา “เจ้าตอบไม่ได้ใช่ไหม ถ้าเช่นนั้นข้าจะไม่พูดถึงประเด็นนี้อีก กลับไปกลับไปที่ประเด็นแรกกันดีกว่า เจ้าบอกว่าอวี๋จาวนินทาเย่ฉงซินลับหลัง แต่เจ้าเองก็นินทาอวี๋จาวเช่นกัน ส่วนเจ้าไม่เพียงแต่ไม่ละอาย แต่กลับภูมิใจด้วย เจ้าจะอธิบายพฤติกรรมของเจ้าว่าอย่างไร”

ภายใต้สายตาจ้องมองที่เฉียบคมของโจวจินเยว่ หลานจืออวี๋รู้สึกราวกับว่าร่างกายของเขาถูกเปลื้องผ้าเปลือยเปล่ากลางแสงแดด ทำให้เขาไม่มีทางซ่อนตัว