ตอนที่ 110 ร้องขอ

ตอนนี้เขาไม่อยากเจอเย่ฉงซิน

ทันทีที่เขาเห็นนาง เขาจะนึกไปถึงฉากปะทะกันระหว่างอวี๋จาวและท่านอาจารย์

มันเป็นอดีตที่เขาอยากจะลืมมันเสียเดี๋ยวนี้

......

เย่ฉงซินรู้สึกประหลาดใจไม่น้อย เมื่อเห็นซุยเจี๋ยมาเยี่ยม

"ศิษย์พี่สี่ ท่านออกมาจากการเก็บตัวแล้ว"

ซุยเจี๋ยยกยิ้มน้อย ๆ จากนั้นหยิบขวดยาลูกกลอนออกมาให้นาง

เย่ฉงซินรับไว้อย่างมีความสุข จากนั้นก็รีบเชิญซุยเจี๋ยให้เข้ามานั่ง

หลังจากที่ซุยเจี๋ยนั่งลงแล้ว นางก็ไปหยิบชุดน้ำชา และชงชาให้ซุยเจี๋ย นางทำมันอย่างมีความสุข

หลังจากซุยเจี๋ยที่เฝ้าดูการกระทำของนางอย่างเงียบ ๆ แววตาของเขาก็เข้มขึ้น

เขาไม่เห็นความกังวลเกี่ยวกับอวี๋จาวจากตัวของเย่ฉงซินเลยแม้แต่นิดเดียว ราวกับการที่อวี๋จาวถูกไล่ออกจากสำนักเป็นเรื่องเล็กน้อย และไม่ควรค่าแก่การกล่าวถึง

การตระหนักรู้นี้ทำให้ซุยเจี๋ยรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย

แต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไร เขาจิบชาที่เย่ฉงซินชงให้ และเอ่ยชมเล็กน้อยพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ

เย่ฉงซินยิ้มอย่างขัดเขินและกล่าวว่า "ศิษย์พี่สี่ชมกันเกินไปแล้ว ก็เพียงทักษะผิวเผิน ไม่สง่างามถึงเพียงนั้นหรอก"

ซุยเจี๋ยวางถ้วยชาลงแล้วพูดว่า "ศิษย์น้องเล็ก ความจริงที่ข้ามาวันนี้เพราะมีธุระกับเจ้าอยู่"

รอยยิ้มบนใบหน้าของเย่ฉงซินจางหายไป แต่แล้วก็กลับมาเป็นปกติอย่างรวดเร็ว "ศิษย์พี่สี่มาที่นี่เพราะศิษย์พี่หกหรือ"

"ใช่" ซุยเจี๋ยตอบอย่างไม่ลังเล

เย่ฉงซินมองเขาอย่างจริงจัง และเอ่ยถามเสียงแข็ง "ศิษย์พี่สี่คิดว่าศิษย์พี่หกถูกขับไล่จากยอดเขาตู๋เยว่เพราะข้าอย่างนั้นหรือ"

ซุยเจี๋ยส่ายหน้า

เขามองว่าอวี๋จาวจัดการเรื่องนี้โดยประมาทเกินไป

เดิมทีมันเป็นแค่เรื่องเล็กน้อยเท่านั้น ที่มันวุ่นวายจนกลายเป็นแบบนี้ในตอนสุดท้าย เป็นเพราะทุกคนคาดไม่ถึงต่างหาก

เย่ฉงซินถอนหายใจด้วยความโล่งอก

นางกังวลมากกว่าที่ซุยเจี๋ยมาที่นี่ก็เพื่อไต่สวนกัน

ตอนนี้ความโปรดปรานเพียงเล็กน้อยก็ถือเป็นสิ่งสำคัญมากสำหรับนาง นางต้องไม่สร้างผลกระทบอะไรกับความโปรดปรานของซุยเจี๋ยอีก

หยดน้ำตาเอ่อคลอในดวงตาของนาง และนางก็กล่าวน้ำเสียงสะอึกสะอื้นว่า "ศิษย์พี่ไม่โทษข้าก็พอแล้ว พวกศิษย์พี่สามต่างก็โทษว่าเป็นข้าที่ทำร้ายศิษย์พี่หก พวกเขาไม่มีทางรู้หรอกว่าข้าเสียใจมากเพียงใด"

ซุยเจี๋ยลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็เลือกที่จะเอื้อมมือไปลูบหัวนาง "พวกศิษย์พี่ไม่ได้โทษเจ้าจริง ๆ หรอก พวกเขาแค่รู้สึกผิดจนเกินไป"

"ข้ารู้ ข้าก็รู้สึกผิดเช่นกัน" เย่ฉงซินแสร้งทำเป็นเข้มแข็งและปาดน้ำตาออกจากหางตา "ศิษย์พี่สี่ บอกข้ามาเถิด ต้องการให้ข้าทำสิ่งใด"

สุดท้ายความสงสัยในใจของซุยเจี๋ยก็หายไป เขากล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า "ศิษย์น้องเล็ก พี่อยากให้เจ้าไปร้องขอความเมตตากับท่านอาจารย์เพื่อเสี่ยวจาว อย่างไรท่านอาจารย์ก็เอ็นดูเจ้า ถ้าเจ้าพูด เรื่องนี้จะต้องเปลี่ยนไปอย่างแน่นอน"

"เจ้าค่ะ"

เย่ฉงซินรับปากอย่างง่ายดาย