ตอนที่ 369 เพลิงพิษแห่งชะตา

เจ้าสำนักจี้หยวนไม่ต้องการบังคับอวี๋จาว ไม่ว่าอวี๋จาวจะเห็นด้วยหรือไม่ก็ตาม นางเป็นศิษย์ของนิกายเต๋าทั้งห้าและควรได้รับการคุ้มครองจากเขา

“ไม่เป็นไรถ้านางไม่ต้องการ นางต้องทนทุกข์ทรมานกับความคับข้องใจมากมาย ตอนนี้ก็ขึ้นอยู่กับนางแล้ว”

“ศิษย์ก็คิดเช่นนั้นเช่นกัน”

ผู้อาวุโสสูงสุดและปรมาจารย์สำนักจี้หยวนบรรลุข้อตกลงและปล่อยเรื่องนี้ไป โดยหันมากังวลเกี่ยวกับอาการของเซียนชิงเหยี่ยน

…

อวี๋จาวออกจากยอดเขาหลัก และทุกคนก็หลีกเลี่ยงทุกที่ที่นางผ่านไป

ในช่วงเวลานี้ นางประสบความสำเร็จอย่างมากด้วยพู่กันเพียงด้ามเดียว

ลูกศิษย์ที่เคยวิพากษ์วิจารณ์นางตอนนี้กลับมองว่านางเหมือนหนูเห็นแมว

แน่นอนว่าผลกระทบจากกองบังคับกฎเหล็กก็ชัดเจนเช่นกัน

ทุกวันนี้ นิกายลัทธิเต๋าทั้งห้ามีบรรยากาศที่แปลกใหม่ แม้จะเป็นสุนัขที่ผ่านมาก็อาจถูกดึงเข้าสนามฝึกด้วย ความกระตือรือร้นของเหล่าสาวกในการฝึกฝนเพิ่มขึ้นอย่างมาก

อวี๋จาวนั้นรู้จักหยุดและผ่อนปรนบ้าง นางยังตามจับพฤติกรรมลับ ๆ ล่อ ๆ ของจางจุ้นและซิวหลัวที่แอบไปอยู่แถวห้องน้ำทุกวันในช่วงที่ไม่สามารถจับผู้ฝืนกฎ พาทั้งสองมาว่ากล่าวตักเตือนได้

ในที่สุดก็ช่วยดึงทั้งสองที่กำลังจะทำให้คนอื่นโกรธกลับมาจากขอบอันตรายได้สำเร็จ

สิ่งที่ศิษย์พี่โจวมอบหมายให้นางส่วนใหญ่เสร็จสิ้นแล้ว และที่เหลือคือการบำรุงรักษารายวัน อวี๋จาวจึงเริ่มเตรียมพร้อมที่จะไปยังดินแดนลับเก้าห้วงนที

หากต้องการเข้าสู่ดินแดนลับเก้าห้วงนทีต้องได้รับการอนุมัติจากนิกายก่อน

ด่านของเจ้าสำนักผ่านไปได้ไม่ยาก แต่ช่วงนี้นางเชือดไก่ให้ลิงดูไปหลายตัว แม้แต่ผู้อาวุโสกู่ยังหลีกเลี่ยงนาง ไม่รู้ว่าเจ้าสำนักจะช่วยนางจัดการผู้อาวุโสทั้งหลายได้หรือไม่

อวี๋จาวกลับไปที่เรือนพักศิษย์สายใน นั่งขัดสมาธิและเริ่มนับสิ่งของในพื้นที่จัดเก็บ

เนื่องจากต้องเดินทางไกล จึงต้องเตรียมทุกสิ่งที่จำเป็น

ผลประโยชน์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของนางบนเกาะลอยนภาในครั้งนี้คือผลไม้ของต้นแห่งความอมตะและดอกไม้สีแดงฟ้าอันแปลกประหลาด

นางมีผลไม้อมตะเพียงผลเดียวและวางแผนจะหาสถานที่ที่มีพลังทางจิตวิญญาณที่เหมาะสมเพื่อใช้มันหลังจากเข้าสู่ดินแดนลับเก้าห้วงนทีแล้ว

ส่วนดอกไม้ประหลาดนั้น...

อวี๋จาวตัดสินใจไปพบเจ้าสำนักอู่ซางอีกครั้งก่อนที่จะออกจากประตูภูเขา ประการแรกเพื่อสอบถามเกี่ยวกับความคืบหน้าของการหลอมปรุงยา และประการที่สองเพื่อสอบถามเกี่ยวกับที่มาของดอกไม้ประหลาด

อย่างไรก็ตาม สิ่งที่นางได้รับบนเกาะลอยนภานั้นไม่ใช่ความลับ ดังนั้นจึงไม่มีปัญหาในการเปิดเผยหรือไม่

นางแบ่งรังนกหยกขาวส่วนเกินออกเป็นหลายส่วน ติดผนึกและเก็บไว้แยกกัน

ในตอนที่เกือบจะจัดแจงเรียบร้อยแล้ว กลิ่นที่คุ้นเคยก็ปรากฏขึ้นนอกประตู

“อวี๋จาว อวี๋เสี่ยวจาว เปิดประตู”

ใบหน้าของซูหมิงแดงก่ำร่างกายคละคลุ้งด้วยกลิ่นเหล้า เขาถือขวดเหล้าในมือและพิงประตูไม้อยู่

“อวี๋เสี่ยวจาว ข้าไม่ใช่ซูหมิง เปิดประตูก่อน”

“อวี๋เสี่ยวจาว ข้าเมาแล้ว อย่ามองข้ามข้า ข้าเป็นพี่สามที่ดีที่สุดของเจ้า”

ซูหมิงส่งเสียงดังต่อเนื่องไม่หยุดราวกับกำลังเรียกผีวิญญาณ

เดิมทีอวี๋จาวไม่ได้ตั้งใจจะสนใจเขา แต่เขาส่งเสียงดังมากขึ้นเรื่อย ๆ จนลูกศิษย์คนอื่นก็เริ่มโผล่หน้าออกมานอกประตู

นางคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วลุกขึ้นและเปิดประตู

ซูหมิงเมามาก เมื่ออวี๋จาวเปิดประตู เขาที่พิงประตูอยู่ตอบสนองไม่ทันจึงล้มลงกับพื้นโดยตรง