ตอนที่ 42 ทราบข่าวคราว

ในช่วงเวลานั้น อวี๋จาวไล่ตามอูเสาเจินเหมือนถูกครอบงำ บางครั้งนางก็รู้สึกแปลก ๆ เมื่อตื่นขึ้นมา แต่เมื่อนางเห็นอูเสาเจิน ความรักอันปั่นป่วนก็ท่วมท้นจนกลบเหตุผลของนางไปหมด

ด้วยเหตุนี้ นางจึงกลายเป็นตัวตลกของแดนบำเพ็ญเพียร ส่วนศิษย์พี่ศิษย์น้องของนางก็เรียกนางว่านังแพศยาที่เต็มใจจะพลีกายเพื่อผู้ชาย

จนกระทั่งศิษย์พี่ห้า เฉวียนเหยี่ยได้รับบาดเจ็บสาหัส นางจึงกรีดข้อมือเพื่อช่วยเฉวียนเหยี่ยและไปโดนพิษโดยไม่ได้ตั้งใจ เมื่อนางตื่นจากภวังค์ นางก็ตระหนักได้ว่าตนเองได้ทำสิ่งไร้สาระลงไปมากมายเพียงใด

สำหรับเรื่องที่เกิดขึ้นต่อจากนั้น อวี๋จาวไม่อยากจำมันอีกต่อไป

ไม่มีอะไรมากไปกว่าไปเผชิญหน้ากับอูเสาเจิน แต่อีกฝ่ายเอาชนะนางได้ ส่วนศิษย์พี่ทั้งห้าคนก็ยืนหยัดต่อต้านนาง

แม้ว่านางจะมีพิษกู่ดอกท้อของอูเสาเจินอยู่ในมือ แต่ก็ยังหาว่านางโกหกและใส่ร้ายป้ายสี

หากจะบอกว่าศิษย์พี่ทั้งห้าและอาจารย์เป็นผู้มอบความทรงจำอันอบอุ่นให้กับอวี๋จาวแล้ว อูเสาเจินก็เป็นผู้นำความอัปยศมาสู่อวี๋จาว

เนื่องจากมันเป็นความอัปยศ จึงต้องชดใช้ด้วยเลือดของอูเสาเจินเท่านั้น

เบื้องหลังเหตุการณ์ที่เย่ฉงซินช่วยเหลืออูเสาเจิน ในหุบเขามังกรคำราม มีรายละเอียดมากมายที่ต้องพิจารณาอย่างรอบคอบ แต่สิ่งหนึ่งที่แน่นอนคือ อูเสาเจินต้องได้รับบาดเจ็บสาหัส ไม่เช่นนั้นเขาคงจะไม่เห็นเย่ฉงซินสำคัญสุดหัวใจ

และนี่ก็เป็นโอกาสที่ดีที่สุดของอวี๋จาวในการสังหารอูเสาเจิน

อวี๋จาวเกลียดอูเสาเจิน แต่ก็ไม่กล้าดูแคลนความสามารถของเขา จำเป็นต้องฆ่าให้ได้ด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว จะยอมให้อูเสาเจินมีพื้นที่หายใจไม่ได้

อวี๋จาวอ่านข้อความทั้งสามครั้ง ครั้งแล้วครั้งเล่า จากนั้นจึงเขียนบรรทัดสุดท้าย

ช่วยชีวิตคน ฆ่าคน

นี่คือจุดสำคัญในการเดินทางของนาง

อวี๋จาวถือกระดาษไว้ในฝ่ามือ และสายน้ำเล็ก ๆ ก็ทำให้คำบนกระดาษจางหายอย่างรวดเร็ว และกลายเป็นลูกบอลหมึกขนาดใหญ่

นางหลับตาลง

แล้วปล่อยมือ

ฝุ่นจำนวนนับไม่ถ้วนกำลังล่องลอยราวกับเกล็ดหิมะ

จากนั้นก็ออกจากห้องไปอย่างเงียบ ๆ

สามวันต่อมา

ฟางเฉิงหล่าง หลานจืออวี๋ และ เย่ฉงซิน มาที่จัตุรัสของสำนักในตอนเช้าตรู่

ในตอนนี้เอง ศิษย์ร่วมสำนักบางคนที่มาถึงจัตุรัสเร็วกว่าพวกเขาก็มารออยู่ก่อนแล้ว เมื่อพวกเขาเห็นฟางเฉิงหล่างและอีกสามคนเข้ามาใกล้ ดวงตาของพวกเขาก็สว่างวาบขึ้น