ตอนที่ 466 คืนแห่งการหลอกลวง

"วันนี้ถือเป็นโอกาสที่แขกผู้มีเกียรติมาเยือน การเฉือนครั้งแรกตามทั้งเหตุผลและอารมณ์ควรมอบให้แขกผู้เดินทางมาจากแดนไกล ข้าจะดูว่า... เอาอย่างนี้แล้วกัน ให้แขกผู้สวมชุดขาวที่อยู่ตรงกลางนี้เถอะ"

ศิษย์น้องหนิง สีหน้ากระตุก

นางคือคนเดียวในสำนักศึกษาไท่ป๋ายที่สวมชุดขาว

ให้นางขึ้นไปบนแท่นและเอามีดเฉือนเลือดให้คนอื่นงั้นหรือ

นางเกือบจะส่ายหัวปฏิเสธทันที

เทียนผูจื่อยิ้มอย่างเป็นมิตร "เด็กน้อยไม่ต้องอาย การอธิษฐานขอพรจากสวรรค์นั้นถือเป็นความโชคดี เป็นโอกาสที่คนอื่นอยากได้ก็ไม่ได้ ลองถามพวกเขาดูสิ"

ศิษย์น้องหนิงหมุนคอด้วยความแข็งทื่อและเห็นพวกคนที่ยืนอยู่กำลังจ้องมองนางด้วยสายตาที่ไม่ค่อยเป็นมิตร

ศิษย์น้องหนิงไม่เพียงแค่ไม่เปลี่ยนใจ แต่ยังถูกการตอบสนองของพวกเขาทำให้ตกใจและยิ่งต่อต้านการขึ้นไปบนแท่น

เทียนผูจื่อยิ้มบาง ๆ สายตาของเขาฉายความโหดเหี้ยม

ศิษย์น้องหนิงรู้สึกถึงความเย็นที่พุ่งเข้ามา ต่อมาร่างกายของนางเริ่มเสียการควบคุมและเดินขึ้นไปบนแท่นโดยไม่สามารถขัดขืนได้

แล้วในสายตาที่ตกใจของนาง นางรับมีดจากมือของเทียนผูจื่อและหันไปเดินตรงไปยังเด็กหญิงที่อยู่ใกล้ที่สุด

เด็กหญิงผู้นั้นน่าจะอายุประมาณหกเจ็ดปีแล้ว รู้เรื่องราวและสัมผัสถึงอันตรายได้

เมื่อเห็นศิษย์น้องหนิง ถือมีดเข้ามาใกล้ น้ำตาของเด็กหญิงก็หยดลงเหมือนลูกปัดไม่มีวันหยุด ใบหน้ากลม ๆ ของนางแดงขึ้นจากความตื่นกลัว

ศิษย์น้องหนิงมองเด็กหญิงที่ร้องไห้หนักจนเกือบจะเป็นลม หัวใจของนางแทบจะพังทลายและน้ำตาใส ๆ ก็ไหลออกจากหัวตาของนาง ขณะที่นางยิ่งต่อต้านมากขึ้น

"ไม่กล้าทำใช่หรือไม่ ไม่มีอะไรหรอก ยังมีทางเลือกอื่นอยู่ ข้าดูเด็กชายตัวอ้วนคนนั้นก็น่าจะดีนะ"

ร่างกายของศิษย์น้องหนิงหมุนไปทางด้านอื่นตามคำพูดของเทียนผูจื่อ และมองเห็นเด็กชายคนหนึ่งที่ถูกมัดด้วยเชือกทั้งตัวและถูกผูกไว้กับเสา

เขามีรูปร่างใหญ่กว่าผู้ชายคนอื่น ๆ สองเท่า หน้าตาของเขาก็เบี้ยวจากไขมันที่กดทับ และเสียงที่แหบแห้งฟังไม่เพราะ ทำให้เขาดูไม่น่าสนใจเอาเสียเลย

เด็กที่ไม่น่าเอ็นดูก็ต้องตายไปอย่างนั้นหรือ

"นี่ถือเป็นโอกาสที่หาได้ยากมาก ท่านยังลังเลอยู่อีกหรือ"

เสียงที่เย็นเยียบและลึกลับก้องเข้าไปในหูของศิษย์น้องหนิง ดวงตาของนางกลายเป็นว่างเปล่าและสีหน้าของนางก็เริ่มหลุดลอย

ใช่แล้ว นางกำลังลังเลอะไรอยู่หรือ

สัจธรรมแห่งสวรรค์คือจอมเทพของแดนหลักแห่งการบำเพ็ญเพียร

การถวายเครื่องบูชาต่อสัจธรรมแห่งสวรรค์และขอพรจากมันก็เป็นสิ่งที่ไม่อาจตำหนิได้

ศิษย์น้องหนิงมองลงไปที่เด็กชายที่ร้องไห้และดิ้นรนไม่หยุด มือที่ถือมีดของนางเริ่มสงบและยกขึ้นอย่างช้า ๆ

เด็กชายเห็นใบมีดที่สะท้อนแสงเย็นยะเยือก เสียงร้องของเขาก็ยิ่งดังขึ้นด้วยความหวาดกลัว

ศิษย์น้องหนิงไม่สะทกสะท้านและค่อย ๆ ก้าวไปข้างหน้าใกล้ ๆ เขา

พึบ

แสงเย็นยะเยือกพลันวาบ

ในอากาศมีเส้นโค้งสีแดงตัดผ่าน

เสียงร้องไห้เงียบสนิท