ตอนที่ 83 ให้โดยไม่หวังผล

“เจ้าดีใจด้วยเหตุใด”

หลังจากดีใจได้ไม่นาน อวี๋จาวก็ถูกผู้อาวุโสกู่ที่มีหนวดเครายาว มองค้อนจนไม่กล้าเงยหน้าขึ้นอีก

“เจ้าตามืดบอดมาตั้งหลายปี ยังดีที่ในช่วงสองปีที่ผ่านมามีสติและรู้วิธีหาทางออกให้กับตัวเอง ไม่เช่นนั้นข้าคงไม่แม้แต่จะชายตามองด้วยซ้ำ อยากร้องไห้สร้างปัญหาเช่นนั้นก็ไปแขวนคอตายเสียเถิด”

อวี๋จาวเชื่อฟัง ไม่กล้าตอบโต้

นางรู้ตัวดีว่าตนเคยทำผิดมหันต์มาก่อน

มันเป็นเพียงประวัติศาสตร์ดำมืดที่ไม่สามารถลบล้างได้ในชีวิตของนาง

ผู้อาวุโสกู่สั่งสอนรัวไม่หยุด จนตอนนี้หัวแทบจะจมลงไปในพื้น นางแสดงท่าทีสำนึกผิดและเสียใจอย่างมาก เขาจึงหยุดบ่นอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก

“อวี๋จาว” เสียงทุ้มต่ำ แฝงด้วยแรงกดดันที่ไม่อาจอธิบายได้

อวี๋จาวท่าทางเข้มงวด "ศิษย์อยู่นี่"

“ มนตราวารีอำพันอยู่ในหอคัมภีร์เป็นเวลาหลายพันปี แต่ผู้ที่สามารถฝึกฝนได้ในขั้นแรกมีเพียงไม่กี่คนเท่านั้น หลังจากที่เจ้าฝึกฝนเคล็ดวิชาจันทร์ฉายเหนือมหาสมุทรที่มีระดับความยากสูงได้แล้ว เจ้าจะเชี่ยวชาญมนตราวารีอำพันได้อย่างแท้จริงในเวลาอันสั้น นี่ก็เพียงพอแล้วที่จะพิสูจน์ว่าพรสวรรค์ของเจ้านั้นอยู่เหนือผู้อื่น”

ดวงตาของผู้อาวุโสกู่เต็มไปด้วยความสับสน ราวกับว่าเขากำลังมองเห็นอีกคนผ่านตัวของอวี๋จาว

“เจ้าเริ่มช้ากว่าเพื่อน ๆ ไปหนึ่งก้าว ทว่าตอนนี้เจ้าได้กลับใจอย่างแท้จริง ข้าอยากจะช่วยเจ้าให้เต็มที่ อยากเห็นว่าเจ้าจะไปได้ไกลเพียงใด”

คำพูดของผู้อาวุโสกู่เปิดเผยข้อมูลมากมาย

อวี๋จาวไตร่ตรองเงียบๆ สักพักหนึ่ง จากนั้นเงยหน้าขึ้นแล้วพูดว่า "ผู้อาวุโสกู่ ท่านอยากให้ข้าทำอะไรหรือ"

ผู้อาวุโสกู่มองไปที่นางแล้วตอบว่า "ละทิ้งความคิดที่คอยกวนใจ มุ่งความสนใจไปที่การฝึกฝน และบรรลุเส้นทางอันยิ่งใหญ่"

“เจ้าค่ะ”

สายตาทั้งสองคู่ของอวี๋จาวและผู้อาวุโสกู่ประสานกันอย่างดุเดือด สาบานหนักแน่น

ความปรารถนาของผู้อาวุโสกู่ ไม่ใช่ความปรารถนาของนาง

ในชาตินี้นางจะไม่ยอมให้ตนเองเสียเปรียบ

“ไปเก็บของซะ ข้าช่วยเจ้าได้เพียงแค่นี้เท่านั้น”

หลังจากการสนทนากับอวี๋จาว ดูเหมือนผู้อาวุโสกู่จะเริ่มหมดแรง เขาโบกมืออย่างเหนื่อยล้าและหยิบคัมภีร์โบราณบนโต๊ะขึ้นมาอีกครั้ง

อวี๋จาว จับกำไลเก็บของไว้แน่น ถอยหลังหนึ่งก้าว และโค้งคำนับอย่างสุดซึ้ง