บทที่ 1006

จาค็อบอุทานอย่างกระสับกระส่าย “สองปีมันนานเกินไป! เธอยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามาทิลด้ากลับมาแล้ว และฉันก็ไม่สามารถเก็บเรื่องนี้ได้อีกแล้ว สิ่งที่ฉันคิดคือการหย่ากับเธอก่อนที่เธอจะรู้เรื่องมาทิลด้า”

จากนั้นเขาก็ถอนหายใจและพูดด้วยน้ำเสียงค่อนข้างหดหู่ “นายเองก็ได้ยินสิ่งที่นังนั่นพูดเมื่อวานนี้ด้วย เธอขู่ว่าจะไม่ยอมปล่อยพ่อไปง่าย ๆ ถ้าพ่อไปมีผู้หญิงคนอื่น พ่อกลัวว่าเธอจะเอาเรื่องมาทิลด้าถ้าเธอรู้เรื่อง! มาทิลด้าเป็นคนอ่อนโยน เรียบร้อย และมีอารมณ์ที่อ่อนไหว ดังนั้นเธอคงไม่สามารถทนต่อการโจมตีของนังนั่นได้”

ชาร์ลีพูดขึ้นว่า “พ่อครับ ผมอยากช่วยพ่อในเรื่องนี้จริง ๆ นะครับ แต่ผมขอโทษนะ มือของผมถูกมัดไว้แล้ว พ่อจะต้องคิดหาทางออกเองแล้วล่ะครับ”

ถ้าจะบอกอย่างไม่อ้อมค้อม ชาร์ลีต้องการที่จะขจัดเอเลนออกไป เขามีความคิดนี้อยู่แล้วตั้งแต่ผู้หญิงคนนั้นขโมยบัตรของเขา แต่เขาทนเห็นแคลร์เสียใจไม่ได้ ไม่อย่างนั้นเอเลนจะไม่มีวันมีชีวิตอยู่ในโลกนี้อีกต่อไป!

ถ้าเขาไม่ได้ปล่อยให้เอเลนออกมา จาค็อบคงจะมีช่วงเวลาที่ดีที่สุดในชีวิตของเขา

จากนั้น ชาร์ลีเริ่มพูดใหม่อีกครั้ง “ยังไงก็เถอะ ผมไม่ได้ว่านะ แต่ปัญหาที่ใหญ่ที่สุดของพ่อก็คือพ่อน่ะอ่อนแอ และกลัวแม่เกินไป เธอแค่ต้องขู่พ่อนิดหน่อย และพ่อก็จะเริ่มทำตัวไม่ถูกแล้ว ไม่มีใครสามารถช่วยพ่อได้หากพ่อไม่เอาชนะเรื่องนี้ มันขึ้นอยู่กับพ่อทั้งหมดนะครับ”

จาค็อบถอนหายใจ และพูดว่า “ฉันรู้ ชาร์ลี ฉันรู้ แต่ฉันทำอะไรไม่ได้ ฉันกลายเป็นแบบนี้ไปเองหลังจากหลายปีที่อยู่กับเธอ มันยากมากสำหรับฉันที่จะเอาชนะเรื่องนี้ให้ได้”

ชาร์ลีพูดต่อว่า “พ่อครับ มือผมถูกมัดนะครับ สุดท้ายแล้วมาทิลด้าก็กลับมา และถ้าแม่รู้เรื่องนี้เข้า เธอจะตามหามาทิลด้าทุกวิถีทางอย่างแน่นอน และจะไม่ยอมแพ้จนกว่าเธอจะจัดการไล่มาทิลด้าออกจากเมืองได้อีกเหมือนครั้งที่แล้ว พ่อควรคิดให้ออกดีกว่าว่าจะทำอย่างไรเมื่อถึงเวลานั้น”

หัวใจของจาค็อบเต้นไม่เป็นจังหวะเมื่อได้ยินคำพูดที่จริงจังของชาร์ลี

นั่นนี้คือสิ่งที่เขากลัวมากที่สุด

มันจะเกิดขึ้นจริง ๆ ถ้าเอเลนรู้เรื่องมาทิลด้า เธอจะจัดการมาทิลด้าเหมือนปลาปิรันย่ากัดเหยื่อของมันจนหมดสิ้น!

จาค็อบถอนหายใจอย่างผิดหวัง และพูดว่า “โอเค ฉันจะลองคิดดู ฉันจะพยายามหาทางแก้ไข”

***

จาค็อบไปส่งชาร์ลีที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า และตรงไปที่สมาคมการเขียนพู่กัน และจิตรกรรมเพื่อจัดประชุมของเหล่าสมาชิก

ทันทีที่ชาร์ลีลงจากรถ สเตฟานีกำลังรออยู่ที่ประตู และรีบวิ่งไปหาเขาเมื่อเธอเห็นเขา