บทที่ 102

อย่างไรก็ตามคุณควินตันแตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง นี่เป็นเพราะเขาเกิดมาพร้อมกับช้อนเงินในปากของเขาเนื่องจากเขามาจากครอบครัวที่ร่ำรวยรุ่นที่สองที่มีชื่อเสียง เขาไม่เคยประสบปัญหาการขาดแคลนเงินเลยนับตั้งแต่เขาเกิดมา

ซาคารีไม่ต้องการที่จะทำให้คุณควินตันขุ่นเคือง แต่เขาก็ไม่ต้องการที่จะฝ่าฝืนกฎสำหรับการค้าของเก่าเขาจึงมองไปที่ชาร์ลีต่อ โดยหวังว่าเขานั้นอาจจะจะเปลี่ยนใจ

ชาร์ลีรู้ว่าซาคารีกำลังขอร้องเขา แต่เขาก็เพิกเฉยต่อคำวิงวอนของเขาและตอบกลับอย่างเย็นชาว่า “ไม่”

ซาคารีถูกปล่อยให้ทำอะไรไม่ถูก และทำได้เพียงนั่งลงบนพื้น และโอดครวญในกรณีที่คุณควินตันเตะเขาอีกครั้ง

“ดูสิว่านายมันไร้ประโยชน์แค่ไหน!”

คุณควินตันตะโกนขณะที่เขาทำหน้าบึ้งใส่ซาคารี หลังจากนั้นเขาก็เหลือบมองไปที่ชาร์ลีก่อนจะพูดอย่างหยิ่งผยองว่า “นายซื้อก้อนกรวดนี้ในราคาสามร้อยเหรียญงั้นเหรอ? งั้นฉันจะจ่ายให้นายสามหมื่นเหรียญถ้านายยกให้ฉัน!”

ผู้คนที่รุมล้อมพวกเขาต่างก็หายใจออกเสียงดังทันทีที่ได้ยินคำพูดของคุณควินตัน พวกเขาต่างทำได้เพียงมองไปที่ชาร์ลีด้วยสีหน้าอิจฉา

เขาซื้อก้อนกรวดในราคาเพียงสามร้อยเหรียญ และตอนนี้ราคาของก้อนกรวดก็เพิ่มขึ้นเป็นร้อยเท่าในเวลาเพียงไม่กี่นาที! นี่เป็นข้อตกลงที่ทำกำไรได้มากสำหรับชาร์ลี

นอกจากนี้ใคร ๆ ก็สามารถบอกได้ว่าเจ้าของร้านได้หยิบก้อนกรวดขึ้นมาจากแม่น้ำหรือริมชายหาดอย่างเห็นได้ชัดเพราะมีก้อนกรวดหน้าตาคล้ายกันหลายพันก้อนอยู่รอบ ๆ บริเวณนั้น

เจคอบรู้สึกตื่นเต้นมากเมื่อได้ยินข้อเสนอของคุณควินตัน ท้ายที่สุดชาร์ลีจะสามารถทำกำไรจากการขายครั้งนี้ และเขาจะสามารถชดเชยเงินที่เสียไปให้กับเจ้าของร้านเมื่อวานนี้ได้

อย่างไรก็ตามชาร์ลีเงยหน้าขึ้น และยิ้มให้คุณควินตันก่อนที่จะตอบว่า “ผมยังยืนยันคำเดิม ผมจะไม่ขายก้อนกรวดก้อนนี้ แม้ว่าคุณจะจ่ายเงินให้ผมสามแสนดอลลาร์ แต่ผมก็ยังไม่ขายก้อนกรวดนี้ให้คุณ”

"นาย!"

การแสดงออกบนใบหน้าของควินตันดูน่ากลัวในทันที เมื่อความโกรธแสดงออกมาจากดวงตาของเขา

ฝูงชนรอบข้างเริ่มอึกทึกขณะที่พวกเขากระซิบกันเองโดยถกเถียงกันว่าชาร์ลีปฏิเสธที่จะขายก้อนกรวดให้คุณควินตันอย่างเปิดเผยต่อสาธารณชนหรือไม่ เพียงเพราะต้องการทำให้เขาอับอาย