บทที่ 1038

สิ่งที่เจ็บปวดที่สุดในโลกนี้ คือการได้รับรู้ว่า พวกเขาไม่สามารถเลยที่จะตามล่าศัตรูของพวกเขา ต่อให้พวกเขาจะมีเวลาหลายชั่วอายุคนก็ตาม

ในเวลานี้ แม็กซ์รู้สึกละอายใจในตัวเองอย่างยิ่ง!

เขามองชาร์ลีด้วยน้ำตาคลอเบ้าในขณะที่เขาสำลักและพูดว่า “ชาร์ลี ฉันยอมรับ ฉันยอมแล้วจริง ๆ นายฆ่าฉันได้เลย ฉันเบื่อโลกนี้และเบื่อตัวฉันแล้ว… ช่วยปลดปล่อยฉันให้เป็นอิสระที…”

ชาร์ลีพยักหน้าก่อนจะมองมาที่แม็กซ์และพูดอย่างจริงจังว่า “แม็กซ์ สิ่งที่นายทำนั้นเบาที่สุดในบรรดาคนที่กำลังจะตายในวันนี้ อย่างไรก็ตาม ทุกคนที่กำลังจะตายที่นี่ ล้วนแล้วแต่รวมกันก่ออาชญากรรมร้ายแรง นั่นรวมถึงนายด้วย ดังนั้น ฉันหวังว่านายจะกลับชาติมาเกิดอย่างมีชาติหน้าที่ดี!”

แม็กซ์ยิ้มอย่างเศร้าสร้อยก่อนจะพูดว่า “หลังจากได้ยินเรื่องราวของนายแล้ว… ฉันก็รู้สึกว่าชาติหน้าของคนอย่างฉันก็คงเกิดมามีชีวิตที่ยากลำบาก ต่อให้จะได้เกิดใหม่ก็เถอะ ฉันก็คงอาจจะยังเป็นเด็กกำพร้าและคงยังเป็นไอ้งี่เง่าน่าสมเพชในสายตาของคนอื่นต่อไป…”

ชาร์ลีพยักหน้าด้วยสีหน้าตรงไปตรงมาและพูดว่า “ถ้าเป็นอย่างนั้น ฉันแค่หวังว่านายจะเป็นคนดีในชาติหน้าของนาย”

แม็กซ์พยักหน้าอย่างจริงจังก่อนจะยิ้มอย่างเศร้าสร้อยและพูดว่า “หลังจากที่ฉันได้ฟังนาย ฉันก็เริ่มรู้สึกเกลียดและขยะแขยงตัวเองเหมือนกัน ฉันก็หวังว่า ฉันจะเป็นคนดีได้ในชาติหน้านั่นด้วย”

หลังจากที่เขาพูดจบ แม็กซ์ก็สงบลงมาก ก่อนหน้านี้เขากลัวและตกใจมากจนควบคุมตัวเองไม่ได้ อย่างไรก็ตาม ในเวลานี้ แม็กซ์สามารถควบคุมตัวเองได้และเขาก็ยืนขึ้น

แม็กซ์ยืนขึ้นต่อหน้าชาร์ลีก่อนจะพูดอย่างจริงจังว่า “ชาร์ลี นายส่งฉันไปตามทางของฉันได้แล้ว ส่งเด็ก ๆ พวกนั้นกลับไปอย่างปลอดภัย และช่วยบอกคุณนายลูอิสให้ที ว่าฉันผิดไปแล้ว บอกเพื่อน ๆ ของฉันด้วย ว่าฉันผิดไปแล้ว ฉันขอโทษ ฉันเสียใจ และฉันจะชดใช้บาปของฉันด้วยชีวิต…”

ชาร์ลีพยักหน้าก่อนจะพูดว่า “ในเมื่อนายรู้แล้วว่านายผิด ฉันจะให้นายตายอย่างรวดเร็วและไม่ทรมาน”

จากนั้น ชาร์ลีก็พูดกับไอแซคว่า “เชื่อมพวกนั้นติดกับรถบรรทุกเสร็จแล้ว ก็ให้ขึ้นเฮลิคอปเตอร์เพื่อยกรถนั่นไปโยนลงกลางแม่น้ำ!”

“ครับนายน้อย!”

เฮลิคอปเตอร์บินขึ้นอีกครั้ง

บนรถบรรทุกคันนั้น มีทั้งเหล่าสมาชิกขององค์กรขอทาน กิบสัน และครอบครัวของเขา พวกเขาต่างพากันร้องไห้ด้วยความสิ้นหวัง