บทที่ 1133

พ่อลูกจากตระกูลวีเวอร์ต่างก็นั่งฝันถึงการไปพลิกชีวิตกลับไป ทันใดนั้นก็มีลมหนาวกรรโชกมาจากบนยอดเขากอลมิน ทำให้เขาทั้งคู่ต่างก็ตัวสั่นเพราะความหนาว

จอร์แดนถอนหายใจพร้อมกล่าว “ตรงนี้ลมแรงมากจริง ๆ ลมกรรโชกทำให้พ่อหนาวจนสั่นไปทั้งตัวแล้ว เราไปกันดีกว่า”

“ได้ครับ” เจฟฟรีย์ก็รู้สึกได้ถึงความหนาวจนเสียดแทงกระดูก เขารีบหดคอลงขณะที่ลุกขึ้นปัดหิมะออกจากก้น จากนั้นก็เอื้อมมือมาช่วยพ่อของตนให้ลุกขึ้น

ความจริงช่วงเวลาที่พ่อลูกทั้งสองได้อยู่ด้วยกันบนเขากอลมินนั้น ความสัมพันธ์ของพวกเขาก็พัฒนาไปอย่างมาก

ในอดีต แม้ว่าจอร์แดนจะรักลูกชายคนโตมากกว่าคนอื่น แต่เขาก็เป็นคนเห็นแก่ตัวและเป็นเรื่องยากสำหรับเขาที่จะปฏิบัติตัวดีกับคนอื่น

ดังนั้นเขาก็ปฏิบัติกับเจฟฟรีย์ไม่ต่างกันแม้ว่ามันจะดีกว่าที่เขาปฏิบัติต่อเลียมก็ตาม

ส่วนเจฟฟรีย์ก็เคยเป็นแค่ทายาทคนรวยที่ชีวิตนี้ไม่มีความสามารถอะไร ทุก ๆ วันก็คิดได้แต่เรื่องหาทางเล่นสนุกกับพวกผู้หญิง และก็ไม่ได้สนิทสนมอะไรกับพ่อมากนัก

สาเหตุก็เพราะ ว่าเจฟฟรีย์มักได้ยินแม่บ่นให้ฟังเรื่องพ่อของเขาเสมอ ว่าพ่อไม่สนใจครอบครัวแล้วก็เที่ยวเลี้ยงผู้หญิงไว้นอกบ้านไปทั่ว เขาได้ยินแม่พูดเรื่องนี้มาตั้งแต่เป็นเด็ก

ทำให้เจฟฟรีย์รู้สึกไม่พอใจกับพ่อเขามาตั้งแต่เล็ก

แต่เมื่อย้ายมาอยู่ที่เขากอลมิน ทั้งพ่อลูกก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากทำงานร่วมกันเพื่อเอาชีวิตรอด ทำให้พวกเขาลดอคติส่วนตัวที่มีแล้วก็พึ่งพิงกันและกันมากขึ้น

ทุกคนรู้ว่าเราไม่สามารถเสียอีกคนไปได้ในสภาพแวดล้อมเลวร้ายแบบนี้

ถ้าหากว่าเสียอีกคนไป จากนั้นคนที่เหลืออยู่ก็จะไม่เหลือแรงกายแรงใจและความสามารถในการเอาชีวิตรอดลำพังได้เลย

หลังจากย้ายไปที่ตีนเขา พ่อลูกทั้งสองก็เดินตามแสงสว่างที่เห็นอยู่ไกล ๆ ไป

จุดที่มีแสงสว่างนั้นคือหมู่บ้านที่พวกเขาอาศัยอยู่ มีระยะทางห่างจากตีนเขาประมาณสามหรือสี่ไมล์

ขณะที่พ่อลูกกำลังเดินอยู่นั้น เจฟฟรีย์ก็บอก “พ่อ คุณแลงก์นายพรานจากหมู่บ้านน่ะ ล่ากวางตัวเมียจากภูเขาได้เมื่อวานนี้ ผมได้ยินมาว่าเนื้อกวางตัวเมียอร่อยมาก พ่ออยากแวะบ้านเขาหน่อยไหม? เราอาจจะลองขอเนื้อกวางเขาได้สักกิโลนึง!”

“แกอยากไปขอเนื้อเขาเหรอ?” จอร์แดนถอนหายใจ “ไอ้คนนามสกุลแลงก์นั่นมันขี้เหนียวจะตายไป ตอนที่เขาล่าหมูป่าหนักมากกว่า 250 กิโลกรัม คราวก่อน พ่อถามเขาว่าขอไส้หมูได้ไหม เขาก็ยังไม่ยอมให้เลย เขาอยากให้ฉันจ่ายเงินซื้อ”