บทที่ 1196

แต่ด้วยความที่โต๊ะนั้นมีคนนั่งเต็มแล้ว เธอจึงต้องไปนั่งกับไซร่าแทน

นายท่านมัวร์ลุกขึ้นยืนขึ้นเพื่อกล่าวขอบคุณ แล้วงานเลี้ยงวันเกิดของจัสมินก็เริ่มต้นขึ้น

ในขณะที่เขากำลังกล่าวขอบคุณแขกเหรื่อในงานอยู่นั้น นายท่านมัวร์ก็พูดขึ้นทันทีว่า "ผมขอขอบคุณปรมาจารย์เวดที่สละเวลามาร่วมงานเลี้ยงวันเกิดของจัสมิน… หลานสาวของผมในวันนี้!”

ทันทีที่นายท่านมัวร์พูดเช่นนี้ ใบหน้าของนายน้อยคนที่สามของตระกูลโคชซึ่งนั่งอยู่ที่โต๊ะหลักสำหรับแขกคนสำคัญ ก็เปลี่ยนเป็นสีดำคล้ำขึ้นทันที

นี่มันเรื่องอะไรกันวะ?!

นายท่านมัวร์ไม่รู้จริง ๆ หรือว่าควรทำตัวอย่างไร? นายน้อยคนที่สามของโคชอุตส่าห์ขับรถมาตั้งไกลเพื่อมาร่วมงานเลี้ยงวันเกิดหลานสาวของเขาโดยเฉพาะ แต่เขากลับไม่ขอบคุณนายน้อยเป็นคนแรกเนี่ยนะ?

ในขณะที่เขากำลังครุ่นคิดอยู่นี้ เขาก็อดไม่ได้ที่จะเหลือบมองชาร์ลีซึ่งนั่งอยู่โต๊ะเดียวกัน

เด็กคนนี้ดูธรรมดา ๆ และไม่น่าจดจำอะไรเลย เขาคิดไม่ออกเลยว่าทำไมนายท่านมัวร์ถึงได้ชอบชาร์ลีมากมายนัก

หลังจากที่นายท่านมัวร์ได้กล่าวขอบคุณชาร์ลีเสร็จแล้ว เขาก็กล่าวขอบคุณนายน้อยคนที่สามของตระกูลโคชที่มาร่วมงานในวันนี้เป็นลำดับถัดไป

นายน้อยคนที่สามของตระกูลโคชอดรู้สึกโกรธเล็กน้อยไม่ได้ เมื่อตระหนักว่าชาร์ลี… ผู้ที่ไม่มีชื่อเสียงโด่งดังอะไรได้ขโมยความโดดเด่นจากเขาไป

ตอนนี้นายท่านมัวร์ได้กล่าวคำขอบคุณเสร็จสิ้นแล้ว และถึงคราวที่จัสมินต้องกล่าวขอบคุณแขกเหรื่อบ้าง

จัสมินผู้สง่างามและน่าเกรงขามก็ได้กล่าวขอบคุณชาร์ลีเป็นคนแรกเฉกเช่นเดียวกับนายท่านมัวร์

ดวงตากลมโตและเปี่ยมไปด้วยความรักของเธอจับจ้องอยู่ที่ชาร์ลี ในขณะที่พูดด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า "ขอบคุณปรมาจารย์เวดที่กรุณาสละเวลาที่ไม่ค่อยมีอยู่แล้ว เพียงเพื่อมาร่วมงานเลี้ยงวันเกิดของดิฉันในวันนี้ ดิฉันรู้สึกปลาบปลื้มมากเลยค่ะ"

หลังจากกล่าวขอบคุณชาร์ลีเสร็จแล้ว จัสมินก็พูดขึ้นอีกครั้งว่า "นอกจากปรมาจารย์เวดแล้ว ดิฉันก็ขอขอบคุณเพื่อน ๆ และแขกเหรื่อทุกคนที่มาร่วมงานในวันนี้ด้วย ขอบคุณค่ะ"