บทที่ 1201

ในสายตาของดีแลน ยาอายุวัฒนะที่ชาร์ลีมอบให้กับจัสมินนั้น… เป็นยาที่ไม่มีค่าอะไรเลย

ถึงแม้ว่าจะเป็นยาอะซีทั่ม เบโซอาร์ดิคัม ที่มีราคาสูงในวงการแพทย์ของออสเกียก็ตาม แต่ยาอะซีทั่ม เบโซอาร์ดิคัมเกรดดี ๆ หน่อย ก็มีราคาเพียงไม่กี่แสนดอลลาร์เท่านั้น

ยิ่งไปกว่านั้น จะเกิดอะไรขึ้นถ้าสิ่งที่เรียกว่ายาอายุวัฒนะของชาร์ลี แท้ที่จริงแล้วคือยาอะซีทั่ม เบโซอาร์ดิคัมที่ว่านั้น?

ยาเม็ดนั้นกับสร้อยทับทิมของเขายังมีราคาต่างกันถึงเกือบหนึ่งร้อยสามสิบล้านดอลลาร์เลยทีเดียว

ดังนั้นดีแลนจึงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกว่า เขาเอาชนะชาร์ลีได้แล้ว

หลังจากดีแลนกล่าวถ้อยคำที่แสนจองหองเหล่านั้นออกมา เขาก็หวังจะได้รับเสียงชื่นชมจากทุก ๆ คนที่อยู่ที่นั่น แต่ผู้คนเหล่านั้นกลับจ้องมองราวกับเขาเป็นไอ้พวกปัญญาอ่อนที่มีปัญหาทางจิต

ผู้คนเหล่านั้นไม่สามารถตำหนิอะไรเขาได้ เนื่องจากเขาเป็นเพียงคนเดียวในงานเลี้ยงวันเกิดนี้ ที่ไม่รู้คุณค่าของยาอายุวัฒนะเม็ดนี้

ถึงแม้ว่าทุก ๆ คนที่อยู่ที่นี่จะรู้สึกว่าดีแลนเป็นไอ้พวกปัญญาอ่อนที่มีปัญหาทางจิต แต่เขาก็ยังคงเป็นนายน้อยคนที่สามของตระกูลโคชอยู่วันยังค่ำ ดังนั้นจังไม่มีใครกล้าแสดงความรู้สึกออกมาตรง ๆ

อย่างไรก็ตาม ดีแลนสามารถอ่านสายตาของทุก ๆ คนด้วยตัวเขาเอง

เขาอดสงสัยไม่ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่? สิ่งที่เรียกว่ายาอายุวัฒนะมีค่าขนาดนั้นจริงหรือ? เป็นไปไม่ได้! มันจะมีราคาค่างวดสักเท่าไรกันเชียว?

ตอนนี้ชาร์ลีมองไปที่ดีแลนก่อนจะยิ้มแล้วพูดว่า "คุณคิดว่ายาอายุวัฒนะของผมมีราคาเท่าไรหรือครับคุณโคช?”

ดีแลนพ่นเสียงอย่างไม่พอใจก่อนจะพูดจาเหยียดหยามว่า "ในความคิดของผม ยาเม็ดนี้น่าจะมีมูลค่าไม่เกินหนึ่งแสนดอลลาร์เท่านั้นแหละ!”