บทที่ 1204

“270 ล้าน!”

“280 ล้าน!”

“290 ล้าน!”

เกรแฮมยกมือขึ้นอีกครั้งทันที แล้วตะโกนว่า "300 ล้าน!”

การประมูลดำเนินไปอย่างเข้มข้น มีคนเพิ่มราคาขึ้นทันทีที่อีกคนเสนอราคาเสร็จ

พวกเขาเพิ่มราคาประมูลกันครั้งละ 10 ล้านอย่างต่อเนื่อง เพื่อให้ได้ยาอายุวัฒนะเม็ดนั้น

ในไม่ช้าภาพเหตุการณ์เหล่านั้นก็ดูมีชีวิตชีวาและสับสนอลหม่าน แม้แต่คนที่มีทรัพย์สินโดยรวมแค่ 1 พันล้าน ก็ยังกระโดดเข้ามาร่วมการประมูลในครั้งนี้แล้วเพิ่มราคาประมูลเข้าไปอีก เพราะทุกคนรู้ดีว่าเงินทองเป็นของมีค่า แต่ความมีอายุยืนนั้นมีค่ายิ่งกว่า

ดีแลนรู้สึกว่า… ทุกครั้งที่มีคนเสนอราคาขึ้นมานั้น คือการตบหน้าเขาเข้าฉาดใหญ่

เขาไม่เคยได้รับความอับอายเท่านี้มาก่อนในชีวิต

แต่อย่างไรก็ตาม นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น

ตอนนี้เขาอยู่ในสภาพเละเทะไปหมดแล้ว และกำลังสงสัยว่าเขาจะเดินออกไปจากที่นี่อย่างไร โดยไม่ได้รับความอับอายขายหน้าเพิ่มขึ้นอีก

เขาต้องกลืนกินสร้อยทับทิมเส้นนั้นจริง ๆ เหรอ?

ในเวลานี้ การประมูลยังคงดำเนินต่อไป และดำเนินไปได้อย่างดีมากด้วย

ทราวิส ซีค และเกรแฮม ต่างก็ปฏิเสธที่จะละทิ้งโอกาสอันดีงามนี้ รวมทั้งคนอื่น ๆ ก็เช่นกัน

ในไม่ช้าราคาก็พุ่งไปเกิน 500 ล้านดอลลาร์แล้ว

มีอยู่บางโต๊ะที่เหลือคนเล่นเกมประมูลอยู่สองสามคน ในขณะที่คนอื่น ๆ ต้องล้มเลิกไป เนื่องจากมีราคาสูงเกินกว่าที่พวกเขาจะจ่ายไหว

อย่างไรก็ตาม การประมูลยังคงดำเนินต่อไปถึงแม้ว่าราคาจะพุ่งขึ้นไปถึง 500 ล้านอย่างคาดไม่ถึงแล้วก็ตาม

ราคาขยับเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ แล้วไม่นานก็มีราคาเกิน 600 ล้าน