บทที่ 1266

ชาร์ลีชำเลืองมองเติร์กอย่างเหยียดหยันก่อนจะพูดอย่างรังเกียจว่า "เรียกผมว่านายน้อยเวดก็ได้"

เติร์กรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย นี่มันยุคไหนกันเนี่ย? ทำไมถึงยังมีคนเรียกตัวเองว่านายน้อยในสมัยนี้กันอยู่อีก?

เป็นไปได้ไหมว่าเขาเป็นนายน้อยที่มีพื้นเพมาจากตระกูลขนาดใหญ่ที่แข็งแกร่งและมีอำนาจ?

ถ้าเป็นเช่นนั้น เขาก็กำลังเผชิญหน้าอยู่กับบุคคลที่น่าเกรงขามเป็นอย่างมากอยู่ล่ะสิ!

ดังนั้นเติร์กจึงรู้สึกตื่นเต้นเป็นอย่างมากในขณะที่พูดว่า "โอ้ นายน้อยเวด ตระกูลของผมทำธุรกิจแป้งสาลีน่ะครับ เรามีโรงโม่แป้งอยู่ในโอลรัส ฮิลล์ บางทีคุณอาจจะเคยลองชิมแป้งสาลีที่ผลิตโดยตระกูลของผมมาก่อนก็ได้ แป้งสาลีของเรายี่ห้อ 'เดอะ โกลเด้น แฟมิลี่' ครับ"

ชาร์ลีขมวดคิ้วแล้วถามว่า "เดอะ โกลเด้น แฟมิลี่? นั่นไม่ใช่ชื่อละครทางโทรทัศน์หรอกหรือ?”

เติร์กรู้สึกอับอายเล็กน้อยในขณะตอบว่า "เราแค่พยายามใช้ประโยชน์จากความคลั่งไคล้ โดยละครเรื่องนั้น พุ่งความสนใจไปที่ผงทอง แต่ครอบครัวของเราผลิตแป้งสาลีแทน ซึ่งผมคิดว่าก็ไม่ได้ต่างอะไรกันมากนัก"

ชาร์ลีพ่นเสียงอย่างเย็นชาก่อนจะถามขึ้นว่า "คุณสก็อตสัน คุณมีลูกสะใภ้ที่กำลังจะแต่งงานเข้าไปอยู่ในครอบครัวเดียวกับคุณในวันนี้ ทำไมถึงไม่ส่งขบวนรถไปรับเจ้าสาวที่บ้านของเธอล่ะ?”

เติร์กและภรรยาสบตากัน พวกเขามีสีหน้าที่ดูเคอะเขินและอับอายปรากฏออกมาให้เห็น และไม่รู้จะตอบคำถามของเขาอย่างไร

หลังจากนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง เติร์กก็รีบหัวเราะก่อนจะยิ้มแล้วพูดว่า "พูดตามตรงนะครับนายน้อย เราเจอทีมที่น่าประทับใจสำหรับไปรับตัวเจ้าสาวแล้ว แต่พอดีเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้นมากับทีมนั้น ก็เลย...”

“เกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้นเหรอ?" ชาร์ลีขมวดคิ้วก่อนจะถามว่า "ถึงแม้จะมีเรื่องไม่คาดฝันเกิดขึ้นกับทีมจัดงานแต่งงาน แต่คุณไม่มีรถยนต์สักคันที่บ้านเลยเหรอ?”

เติร์กทำสีหน้าขอโทษขอโพยในขณะที่พูดว่า "ผมขอโทษครับนายน้อย ผมมัวแต่ยุ่งกับการเตรียมงานแต่งงาน เนื่องจากผมกำลังเร่งรีบ ก็เลยไม่ได้สนใจเรื่องอื่น ๆ มากนัก จึงได้ละเลยเรื่องของแมกโนเลียไปเพราะเหตุนี้ ผมต้องขอโทษจริง ๆ ครับ!”