บทที่ 1274

ลิเลียนโบกมือปฏิเสธ "ถ้าเขากล้าไม่เห็นด้วยกับเรื่องนี้ ฉันกับพ่อของเขาก็จะตัดขาดจากเขา! นี่ไม่ใช่เวลาที่เขาจะมาคัดค้านในเรื่องอะไร!”

หลังพูดจบ ลิเลียนก็เดินเข้าไปหาเดรโกและแมกโนเลีย เธอพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาและอึมครึม "เดรโก ฉันขอบอกแกนะว่า ถ้าแมกโนเลียไม่สามารถหาเงินสามสิบล้านดอลลาร์มาเป็นค่าสินสอดล่ะก็ ฉันก็ไม่มีอารมณ์จะคิดถึงเรื่องการแต่งงานหรอกนะ!”

“สามสิบล้านดอลลาร์?!” เดรโกและแมกโนเลียตะโกนออกมาด้วยความตกใจ!

เดรโกไม่สามารถระงับความโกรธเอาไว้ได้ เขาจึงโพล่งออกมาว่า "แม่ตกระกำลำบากจนถึงกับเสียสติไปแล้วหรือไง? แม่เพิ่งพูดถึงเงินสิบล้านดอลลาร์ไปเมื่อกี้นี้ แล้วมาเปลี่ยนเป็นสามสิบล้านภายในพริบตา แล้วครอบครัวของแมกโนเลียจะไปหาเงินมากมายขนาดนั้นมาจากไหนได้ล่ะ?! แม้แต่ครอบครัวเราก็ยังหาไม่ได้เลย!”

ลิเลียนจับแขนเสื้อของเดรโก้แล้วพูดว่า "ตามฉันมา ฉันมีอะไรจะบอกแก" จากนั้นก็หันไปหาสามีแล้วตะโกนขึ้นสุดเสียง "ไอ้แก่เติร์ก สก็อตสัน! รีบมานี่เลย!”

คุณสก็อตสันรีบเดินไปหาภรรยาทันที สามคนพ่อแม่ลูกเข้าไปยืนอยู่ในมุมที่ไม่มีใครอยู่แถวนั้น แล้วเริ่มพูดคุยกัน เดรโกที่กำลังเดือดปุด ๆ เริ่มถามว่า "แม่กำลังทำบ้าอะไรอยู่เหรอ? แม่อยากเห็นผมไม่มีความสุขใช่ไหม?”

ลิเลียนตะคอกกลับไป "แกกล้าดียังไงมาพูดกับแม่อย่างนั้น?! ฉันเลี้ยงดูแกมาจนโตขนาดนี้ แล้วจะไม่ยอมหาสิ่งที่ดีที่สุดให้แกได้อย่างไร? ฉันแค่เป็นห่วงว่าแกจะไม่ยอมคำนึงถึงเหตุผล และดวงตาอาจมืดบอดจนไม่เห็นเลยว่า แมกโนเลียนั้นช่างไม่เหมาะกับแกเลยจริง ๆ !”

“แกก็รู้นี่ว่าพื้นเพครอบครัวของผู้หญิงที่ชื่อแมกโนเลียคนนั้นเป็นอย่างไร? แล้วแกยังอยากแต่งงานกับเธออีกเหรอ? วันข้างหน้าแกอาจโดนพ่อแม่และญาติพี่น้องของหล่อนสูบเงินจนหมดตัวก็ได้นะ! แล้วหลังจากนั้นพวกนั้นก็จะหันมาหาฉันและพ่อของแก แกอยากให้พ่อแม่ต้องตายเพราะความสิ้นหวังใช่ไหม? หรือแกอยากสร้างความหายนะให้พ่อแม่กันแน่?

เดรโกตอบอย่างมั่นใจว่า "ไม่ต้องเป็นห่วงครับแม่ ผมสัญญาว่าเมื่อผมแต่งงานกับแมกโนเลียแล้ว เราจะอยู่กินกันตามลำพัง ผมจะไม่สร้างปัญหาให้กับแม่หรือครอบครัวอย่างแน่นอน และจะไม่ขอเงินจากแม่ด้วย"