บทที่ 1294

เซลล์รีบโคังคำนับในขณะที่พูดว่า "โปรดรอสักครู่ครับดอน อัลเบิร์ต ผมจะไปคุยกับลูกสาวแป๊บนึง เราเพิ่งพูดคุยกันถึงเรื่องนี้ตรงนี้ เธอก็เลยยังไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้น่ะครับ...”

อัลเบิร์ตมองดูนาฬิกาก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า "ฉันให้เวลาแกสามนาที ฉันจะไม่ปล่อยแกไว้แน่ถ้ายังกล้าถ่วงเวลาให้ล่าช้าออกไปอีก!”

ไอแซคก็พูดด้วยน้ำเสียงเฉียบขาดด้วยว่า "ผมขอเตือนนะเซลล์ คุณไม่ควรใช้ลูกไม้อะไรนับจากนี้ ถ้าผมไม่เห็นทะเบียนสมรสของเติร์กกับลูกสาวของคุณ คุณก็คงต้องจบลงแค่นี้ล่ะ!”

เซลล์พยักหน้าประหงก ๆ หลังจากนั้นก็พูดด้วยความตื่นตระหนกว่า "ท่านประธานคาเมรอน คุณดอน อัลเบิร์ต คุณทั้งสองไม่ต้องเป็นกังวลไปเลยครับ ผมไม่กล้าใช้ลูกไม้อะไรหรอกครับ"

อัลเบิร์ตเตะเขาก่อนจะดุด่าต่อไปว่า "แกมาสัญญากับเราแล้วจะมีประโยชน์อะไร? ไปสัญญากับปรมจารย์เวดเถอะ!”

เซลล์รีบคลานไปอยู่ตรงหน้าชาร์ลีก่อนจะพูดว่า "ปรมาจารย์เวด คุณไม่ต้องกังวลอะไรนะครับ ผมจะทำตามคำสั่งของคุณ และจะไม่ใช้ลูกไม้อะไรอย่างแน่นอนครับ!”

ชาร์ลีโบกมือด้วยความรู้สึกขยะแขยงแล้วพูดว่า "รีบไปทำธุระเร็วเข้าเถอะ ผมกำลังรอเข้าร่วมพิธีแต่งงานของลูกสาวคุณอยู่นะ!”

“ครับ! ครับ! ครับ!” เซลล์พยักหน้าประหงก ๆ หลังจากนั้นก็หันหลังกลับมาทันที ก่อนจะเดินออกไปฝูงชน เพื่อมองหาภรรยาและลูกสาวของเขา

ก่อนหน้านี้ภรรยากับลูกสาวของเขาไม่ได้เดินมาตรงนี้ด้วย พวกเธอกำลังรอให้เขาปรึกษาหารือกับตระกูลสก็อตสันให้เสร็จสิ้นเสียก่อน แล้วจึงเริ่มพิธีแต่งงานขึ้นทันที

จูเลียตซึ่งเป็นลูกสาวของเขาก็รู้สึกกระวนกระวายใจมากเช่นกันในเวลานี้

เธอเข้าใจในสถานการณ์ของเธอเป็นอย่างดี เธอรู้ว่าหากเธอไม่รีบแต่งงานกับผู้ชายที่เต็มใจจะเป็นพ่อเด็กของชายชาวต่างชาติ เรื่องราวก็จะยิ่งยุ่งยากซับซ้อนและเป็นปัญหามากขึ้นเมื่อท้องของเธอเริ่มโตขึ้น

ถ้าเธอตั้งครรภ์ในขณะที่ยังไม่ได้แต่งงาน และให้กำเนิดลูกนอกสมรสของชายชาวต่างชาติ เธอจะต้องเสื่อมเสียชื่อเสียงในโอลรัส ฮิลล์อย่างแน่นอน

เมื่อถึงเวลานั้น… เธอจะเชิดหน้าชูตาและใช้ชีวิตอยู่ในสังคมต่อไปได้อย่างไร?

ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้เธอตั้งครรภ์ได้สองเดือนแล้ว และท้องจะเริ่มโตจนใคร ๆ สังเกตเห็นได้ในอีกสองเดือนข้างหน้า ดังนั้นเธอจึงมีเวลาน้อยกว่าสองเดือนในการหาผู้ชายมาแต่งงานด้วย

เมื่อไม่นานมานี้ เธอได้มองหาผู้ชายที่มีความเหมาะสมมาแต่งงานด้วย