บทที่ 130

มนุษย์ป้าสูดลมหายใจของเธอ และโพล่งว่า “ฟังดี ๆ นะเจ้าพวกโง่! ฉันชื่อ ชารอน ฟราย! ฉันเป็นลูกสาวของตระกูลฟรายในแลนคาสเตอร์! แกเคยได้ยินเกี่ยวกับตระกูลฟรายหรือไม่? เจ้านายของเราคือตระกูลเวด แห่งอีสต์ คลิฟฟ์! ไม่ว่าแกจะคิดว่าแกแข็งแกร่งแค่ไหน ถ้าแกมายุ่งกับฉัน ตระกูลฟรายของเราจะไม่มีวันไว้ชีวิตคุณ! ตระกูลเวดจะตามล่าแก!”

“โอ้?” ชาร์ลียิ้มกว้าง “ตั้งใจฟังนะ ผมเป็นลูกชายของตระกูลเวดในอีสต์ คลิฟฟ์! ผมเป็นเจ้านายของคุณ! ชื่อของผมคือ! ชาร์ลี! เวด!!!"

"ฮะ!!!"

ตาของชารอนเบิกกว้างจนแทบหลุดเบ้าตา กรามเธอแทบหลุด!

เธอจ้องไปที่ชาร์ลีเหมือนกำลังมองผี

“คุณ… คุณ… คุณคือนายน้อยของตระกูลเวด? เป็นไปได้ยังไง?! ทำไมลูกชายของตระกูลเวดถึงอยู่ในสถานที่เล็ก ๆ อย่าง โอลรัส ฮิลล์!”

ไอแซคเดินไปข้างหน้า และตะโกนว่า “ชารอน ฟราย! ดูลิ้นของคุณ! เขาคือชาร์ลี เวดนายน้อยแห่งตระกูลเวด!”

ในที่สุดชารอนก็เห็นไอแซค!

ไอแซค คาเมรอน!

เขา…

เขาเป็นโฆษกของตระกูลเวดใน โอลรัส ฮิลล์!

เขายังเป็นผู้ชายที่พ่อของเธอพยายามทำตัวให้ดีด้วย!

ทำไม… เขามาที่นี่ทำไม?

มันอาจจะเป็น…

มันอาจจะเป็น…

ชายหนุ่มคนนั้นจริงๆ…. นายน้อยของ…. ของตระกูลเวด?!?!

ผู้หญิงคนนั้นทรุดตัวลงคุกเข่าบนพื้น และวิงวอนอย่างสุดความสามารถ “นายน้อย นายน้อย ฉันขอโทษจริง ๆ ! ได้โปรด โปรดยกโทษให้ฉันด้วย! กรุณา! ถ้าฉันรู้ว่าเธอเป็นภรรยาของคุณ ฉันจะไม่กล้าแตะนิ้วของเธอด้วยซ้ำ!”

ดาเนียลตกใจมากจนฉี่รดกางเกง เขาคุกเข่าลงบนพื้น และคร่ำครวญว่า “นายน้อยโปรดยกโทษให้ฉันด้วย…”

ความเศร้าโศกฉายไปทั่วใบหน้าของชาร์ลี “นี่คุณคาดหวังให้ผมยกโทษให้คุณจริง ๆ เหรอ หลังจากสิ่งที่คุณทำกับภรรยาของฉัน?”

เขาหันไปหาชายในชุดดำ และสั่งว่า "ยิงไอ้จู๋ตัวเล็กตัวนั้นที่เป้ากางเกงของเขา!"

ปัง

ชายชุดดำยกปืนขึ้นโดยไม่ลังเลแล้วยิง