บทที่ 1344

นี่ทำให้ควินน์รู้สึกสงสัยเป็นอย่างมาก

เธอรู้ว่ายาแก้โรคกระเพาะโคบายาชิซึ่งได้ผลดี ขายดี และมีชื่อเสียงนั้น แท้จริงแล้วได้รับการพัฒนาขึ้นจากสูตรปรุงยาของชาวออสเกียนโบราณ พวกเขาแค่ลอกเลียนความสำเร็จทางการแพทย์ของบรรพบุรุษชาวออสเกียนเท่านั้นเอง

แต่เธอต้องยอมรับว่ายาแก้โรคกระเพาะโคบายาชินั้น มีประสิทธิภาพมากกว่ายาอื่น ๆ ที่เป็นกรรมสิทธิ์ของชาวออสเกียนในประเภทเดียวกันซึ่งผลิตโดยบริษัทยาหลาย ๆ แห่งภายในประเทศ

ดังนั้นเธอจึงไม่รู้ว่ายาแก้โรคกระเพาะของนักปรุงยาจะมีประสิทธิภาพเทียบเท่ายาแก้โรคกระเพาะโคบายาชิหรือไม่

แต่อย่างไรก็ตาม เธอชอบชื่อ 'ยาแก้โรคกระเพาะของนักปรุงยา' มาก

ดังนั้นควินน์จึงถามผู้จัดการศิลปินของเธอว่า "พวกเขาให้ตัวอย่างยากับเราบ้างไหม?”

“ให้ค่ะ" ผู้จัดการของเธอรีบหยิบซองยาแก้โรคกระเพาะของนักปรุงยาออกมาจากซองจดหมายที่อยู่ในมือแล้วยื่นให้กับควินน์

ควินน์ตกตะลึงแล้วโพล่งออกมาว่า "อะไรกันเนี่ย? พวกเขาให้ซองยาเล็ก ๆ แค่นี้เองเหรอ?”

“ใช่ค่ะ...” ผู้จัดการศิลปินของควินน์ตอบอย่างลำบากใจ "แล้วมีกระดาษโน้ตใบเล็ก ๆ อยู่ในซองด้วยค่ะ"

“ในกระดาษโน้ตเขียนว่าอะไรคะ?”

ผู้จัดการตอบว่า "มีข้อความระบุว่า… สำหรับอาการไม่สบายท้อง แค่ซองเดียวก็เพียงพอแล้ว คุณจะรู้ว่ามันใช้ได้ผลทันทีที่ได้ลอง...”

เธอรู้สึกแปลกใจมากเมื่อได้ยินข้อความนี้แล้วโพล่งออกมาว่า "คนกลุ่มนี้… ต้องเป็นคนขี้เหนียวชะมัดยาด พวกเขาพูดออกมาได้ยังไงว่าซองเดียวก็เพียงพอแล้ว? ฉันไม่เชื่อหรอก ฉันกินยาแก้โรคกระเพาะโคบายาชิทุกวันนับสิบ ๆ ซองแล้ว แล้วยาแก้โรคกระเพาะของพวกเขาแค่ซองเดียวจะเพียงพอได้ยังไง?”