บทที่ 1352

คาสึกิพูดกับนานาโกว่า "นานาโกะ ผมเชื่อว่าคุณจะน็อคคู่ต่อสู้ได้ในยกแรกของรอบนี้ ดังนั้นผมคงไม่ต้องไปคอยแนะนำอะไรให้คุณ"

นานาโกะถามด้วยความสงสัยว่า "อาจารย์จะไปดูการแข่งขันของออโรร่าเหรอคะ?”

“ใช่แล้ว" คาสึกิตอบ "ผมจะไปดูว่าโค้ชของเธอว่าทรงพลังขนาดไหนถึงได้ล้มแฮนสัน ซาเวียร์ด้วยการโจมตีแบบรวดเดียวจบได้ ถ้าเขาเป็นคนที่มีความสามารถจริง ๆ เขาก็เป็นภัยมหันต์ต่อเราในอนาคตอย่างแน่นอน แล้วผมก็อยากดูด้วยว่าออโรร่า ควินตันจะมีความก้าวหน้ายังไงเมื่ออยู่ภายใต้การแนะนำของเขา"

จิโร่รีบเข้ามาในขณะที่พูดด้วยสีหน้าเคร่งเครียดว่า "รีบไปเถอะครับคุณยามาโมโตะ ผมจะคอยดูแลคุณอิโตะเองจนกว่าจะแข่งเสร็จ!”

คาสึกิแค่ส่ายหัวอย่างช่วยอะไรไม่ได้

อันที่จริงเขาก็ไม่ชอบจิโร่อยู่เหมือนกัน เขารู้สึกว่าผู้ชายอย่างจิโร่ช่างมีร่างกายที่อ่อนแอเสียเหลือเกิน และการไร้พลังเช่นนี้ช่างไม่คู่ควรกับลูกศิษย์ที่มีความสามารถโดดเด่นของเขาเลย ยิ่งไปกว่านั้นเขายังอดรู้สึกจงเกลียดจงชังจิโร่อย่างมาก เพราะจิโร่ชอบบินหึ่งอยู่รอบ ๆ ตัวเขาอย่างกับแมลงวันที่น่ารำคาญ

แต่เนื่องจากเขาได้รับการพิจารณาให้เป็นอาจารย์ที่ทรงคุณค่าของประเทศญี่ปุ่น เขาจึงต้องแสดงความเคารพต่อยาฮิโกะและตระกูลอิโตะ ดังนั้นจึงไม่เป็นการดีต่อเขาที่จะแสดงความรู้สึกรังเกียจเดียดฉันท์ที่มีต่อจิโร่ออกไปตรง ๆ เขาจึงแค่ปฏิบัติต่อจิโร่เหมือนไม่มีตัวตน และไม่ให้ความสนใจ

จิโร่ไม่ได้คาดหวังว่าคาสึกิจะไม่ให้ความสนใจในตัวเขา ดังนั้นเขาจึงรู้สึกรำคาญเล็กน้อย แต่เขารู้ว่าคาสึกิเป็นโค้ชของนานาโกะ และเป็นคนที่นานาโกะให้ความเคารพเป็นอย่างมาก

ดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงระงับความโกรธและความหงุดหงิดเอาไว้

เขาไม่ได้เลือกที่จะเก็บงำความโกรธเคืองเอาไว้เท่านั้น แต่ยังใช้โอกาสนี้ในการประจบสอพลอต่อคาสึกิด้วย เขาจึงยิ้มและพูดว่า "คุณยามาโมโตะครับ คุณเป็นอาจารย์ชาวญี่ปุ่นที่มีชื่อเสียงระดับแนวหน้า คุณไม่จำเป็นต้องให้ความสำคัญกับโค้ชที่ด้อยคุณภาพของนักกีฬาชาวออสเกียนเลย ไม่ว่าโค้ชหรือนักกีฬาคนนั้นจะเป็นใคร ก็ไม่อาจเทียบกับคุณอิโตะได้อย่างแน่นอน!

ผมเห็นว่าคุณอิโตะที่มีคุณคอยนำทางให้จะต้องคว้าชัยชนะ และเป็นนักกีฬาเหรียญทองในการแข่งขันกีฬาโอลิปิกสองครั้งซ้อนอย่างแน่นอน! เมื่อถึงเวลานั้นคุณทั้งสองคนก็จะต้องเป็นที่รู้จักไปทั่วโลกในฐานะความภาคภูมิใจของประเทศญี่ปุ่นอย่างแน่นอน!”

คำเยินยอมักจะสร้างความพึงพอใจได้เสมอ! คาสึกิรู้สึกพอใจและภาคภูมิใจเป็นอย่างมาก เมื่อได้ยินคำชมของจิโร่

เมื่อตอนที่ยังหนุ่ม ๆ อยู่นั้นเขาไม่มีวาสนาสักเท่าไหร่ ถึงแม้ว่าเขาจะเป็นนักกีฬาที่แข็งแกร่งที่สุดในประเทศญี่ปุ่น แต่เขาก็ถูกกดดันจากนักกีฬาชาวออสเกียนหลายต่อหลายคนเสมอ และเขาไม่มีโอกาสได้คว้าแชมป์โลกเลย

เมื่อเขาอายุมากขึ้น เขาก็ไม่สามารถไปร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิปิกได้อีกต่อไป ดังนั้นการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกจึงเป็นความเสียใจอย่างที่สุดของเขาเสมอมา