บทที่ 1357

”เศษสวะ?”

หลังจากได้ยินคำพูดเหล่านั้น รอยยิ้มขี้เล่นก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของชาร์ลี

ดูเหมือนว่าคุณยามาโมโตะคนนี้จะมีความหยิ่งผยองเกินไป เขาอาจประเมินความแข็งแกร่งของตัวเองสูงเกินไป สาวกวงนอกที่ไร้ค่าเช่นเขา แม้จะได้รับการฝึกฝนร่างกายชั้นเยี่ยมยอดมาก็ไม่สามารถเอาชนะชาร์ลีได้

ถ้าไม่ชอบชาร์ลีที่ความคิดเห็นไม่ตรงกันก็ไม่เป็นไร แต่การมาคาดหวังว่าเขาไม่มีน้ำใจนักกีฬานั้นดูจะสร้างความสับสนงุนงงเกินไปหน่อย

เพื่อสร้างความเจ็บแค้นให้มากยิ่งขึ้น เขาถึงยกเรื่องที่ชาวออสเกียนมักจะอ่อนแอขึ้นมาด่าว่า นั่นยิ่งทำให้เลือดของชาร์ลีเดือดปุด ชาร์ลีจึงยิ้มแล้วตอบว่า "ในเมื่อคุณยามาโมโตะเต็มใจที่จะเดิมพัน ทำไมเราไม่มาเพิ่มการเดิมพันกันสักหน่อยล่ะ?”

ยามาโมโตะทำเสียงไม่พอใจ "ได้เลย! ไม่ว่าจะเดิมพันกันสักเท่าไหร่ ผมก็จะเล่นให้ถึงที่สุด"

สำหรับยามาโมโตะแล้ว ไม่ว่าชาร์ลีจะดูแข็งแกร่งสักแค่ไหน เขาก็มีโอกาสเอาชนะในการต่อสู้ด้วยการชกเพียงหมัดเดียว

ดังนั้นเขาจึงเต็มใจที่จะวางเดิมพัน ไม่ว่าจะรุนแรงแค่ไหน เขาก็มั่นใจว่าจะเอาชนะได้

ชาร์ลียิ้ม "ผมเป็นคนมีหลักการ ยุติธรรม และเที่ยงธรรม ในเมื่อคุณบอกว่าคนออสเกียนนั้นอ่อนแอ แล้วผมก็เกลียดคำพูดนั้นเสียด้วย ทำไมเราไม่มาตกลงกันแบบนี้ล่ะ? ผู้ชนะเลิศจะได้สลักคำว่า 'คนป่วยแห่งเอเชีย' ไว้บนหน้าผากของผู้แพ้ ว่าไง?”

ยามาโมโตะตอบพร้อมกับหัวเราะเยาะ "ผมไม่ได้อยากไปไกลถึงขนาดนั้นหรอกไอ้เด็กเหลือขอ แต่ดูเหมือนว่าคุณอยากจะขุดหลุมฝังศพตัวเองนะ"

ชาร์ลีตอบพร้อมกับรอยยิ้ม "มันไม่ใช่เรื่องของการขุดหลุมฝังศพตัวเองหรอกครับ แต่เป็นเรื่องของการกล้าพูดก็กล้าทำของผมมากกว่า ไม่ว่าคุณจะยอมรับเงื่อนไขหรือไม่ก็ตาม!”

ยามาโมโตะไม่คิดว่าชาร์ลีจะพูดออกมาแบบนี้ เขาจึงตอบสวนกลับไปทันที "ผมไม่กลัวอะไรอยู่แล้ว! วันนี้มีสักขีพยานอยู่ที่นี่มากมาย ใครก็ตามที่หลีกหนีการเดิมพันนี้คือ 'คนป่วยของเอเชีย' อย่างแท้จริง เข้ามาเลยสิวะ!”