บทที่ 1370

โดโรธีขมวดคิ้วในขณะที่ถามว่า "เจ้านายของคุณเป็นโรคจิตหลงผิดอยู่หรือเปล่าคะ? นี่มันเป็นศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดแล้วนะคะ กฎหมายเกี่ยวกับสิทธิบัตรนั้นมีความเข้มงวดมาก ตราบใดที่ยาของคุณได้รับการจดสิทธิบัตรแล้ว คุณก็ไม่ต้องกังวลว่าจะมีคนอื่นเข้ามาแตะต้องสูตรปรุงยาของคุณและนำไปใช้ในทางที่ผิดเลย"

เลียมส่ายหัวแล้วพูดว่า "คุณชานครับ มีบางอย่างที่คุณยังไม่รู้ ในอุตสาหกรรมยาปัจจุบันนั้น มียาที่สังเคราะห์ขึ้นทางเคมีเท่านั้นที่จะได้รับการคุ้มครองโดยสิทธิบัตรอย่างแท้จริง สิทธิบัตรสามารถใช้ได้กับยาที่สังเคราะห์ขึ้นทางเคมีเท่านั้นครับ"

โดโรธีถามว่า "ยาสังเคราะห์ขึ้นทางเคมีเหรอ? คุณหมายถึงอะไรคะ?”

เลียมตอบว่า "ยาที่สังเคราะห์ขึ้นทางเคมีมีสมการโมเลกุลเคมีที่เข้มงวดและชัดเจน และโครงสร้างทางเคมีของยาก็มีความเสถียรมากเช่นกัน ยกตัวอย่างเช่น ยาเฉพาะสำหรับรักษาโรคมะเร็งเม็ดเลือดขาวคือยา Glenin ซึ่งตามโครงสร้างทางเคมีแล้ว จริง ๆ แล้วมันคือยา Imatinib Mesylate ที่ผลิตโดยบริษัทโนวาร์ติส ซึ่งเป็นบริษัทยาในสวิตเซอร์แลนด์ และเป็นหนึ่งในยารักษาเนื้องอกและมะเร็งที่ขายดีที่สุดในโลก ตราบใดที่โนวาร์ติสยื่นขอสิทธิบัตรสำหรับสมการเคมีนี้ บริษัทอื่นใดที่ผลิตยาโดยใช้องค์ประกอบและโครงสร้างทางเคมีเหมือนกันก็จะถือว่าเป็นการละเมิดสิทธิบัตร"

หลังจากเว้นช่วงไปครู่หนึ่ง เลียมก็พูดต่อว่า "แต่อย่างไรก็ตาม ยาของชาวออสเกียนไม่ใช่ยาที่สังเคราะห์ขึ้นทางเคมี ยาพวกนี้ใช้ส่วนผสมสมุนไพรและวัตถุดิบทางการแพทย์ที่เป็นกรรมสิทธิ์ของชาวออสเกียนมากมาย ส่วนผสมพวกนี้ถูกนำมาผสมกันในสัดส่วนเฉพาะ เพื่อให้ได้ประสิทธิภาพและผลทางยาที่สมบูรณ์แบบ แม้ว่าจะเป็นสูตรที่มีประสิทธิภาพมาก แต่ก็เป็นเรื่องยากมากในการยื่นขอสิทธิบัตร จึงเป็นเรื่องยากที่ยาประเภทนี้จะได้รับการคุ้มครองอย่างมีประสิทธิภาพจากสิทธิบัตร และการฟ้องร้องผู้อื่นในข้อหาละเมิดสิทธิบัตรก็จะยิ่งยากขึ้นไปด้วย"

“ยกตัวอย่างเช่น ผมเชื่อว่าใคร ๆ คงรู้จัก 'เม็ดป่านหลานเกิน' กันใช่ไหม? ส่วนผสมหลักมีแค่ป่านหลานเกินและซูโครสเท่านั้น แล้วคุณจะยื่นขอจดสิทธิบัตรสำหรับยาสูตรนี้ได้อย่างไร? เมื่อสูตรยานี้รั่วไหลออกไป คนธรรมดาสามัญก็สามารถปรุงยานี้ได้เองที่บ้าน ตราบใดที่พวกเขารู้สูตรปรุงยาที่ถูกต้อง ดังนั้นบริษัทยาต่าง ๆ จึงไม่สามารถพาคนพวกนี้ขึ้นศาลได้หรอกใช่ไหม?”

โดโรธีตอบว่า "ถึงแม้ว่าคุณจะไม่สามารถฟ้องคนทั่วไปในข้อหาละเมิดลิขสิทธิ์ได้ แต่อย่างน้อยคุณก็สามารถฟ้องบริษัทยาอื่น ๆ ในข้อหาละเมิดลิขสิทธิ์ได้ไม่ใช่เหรอคะ?”

เลียมส่ายหัวแล้วพูดว่า "คุณคิดผิดแล้วครับคุณชาน ประการแรกเลยนั้น การขอจดสิทธิบัตรสำหรับสมุนไพรที่มีอยู่ตามธรรมชาตินั้นเป็นเรื่องยาก ยกตัวอย่างเช่น ผู้คนในทวีปเอเชียเกือบทั้งหมดต่างใช้ข้าวเป็นอาหารหลัก ถ้าวันหนึ่งผลการวิจัยพบว่าข้าวสามารถใช้รักษาโรคบางชนิดได้ และบริษัทยาพยายามยื่นขอจดสิทธิบัตรเพื่อใช้ข้าว องค์การสิทธิบัตรระหว่างประเทศก็จะอนุมัติสิทธิบัตรให้ไม่ได้"

“ยิ่งไปกว่านั้น ถึงแม้ว่าจะเป็นสูตรยาที่ซับซ้อนที่สามารถจดสิทธิบัตรได้ แต่โอกาสที่คู่แข่งของคุณจะพบช่องโหว่ในกฎหมายสิทธิบัตรก็มีสูงมากเช่นกัน ลองดูยาแก้ร้อนในเป็นตัวอย่างก็ได้ครับ ตราบใดที่อีกฝ่ายปรับเปลี่ยนสูตรยาเดิม เช่นอัตราส่วนของขนาดยา หรือเปลี่ยนสมุนไพรวัตถุดิบบางชนิดโดยใช้วัตถุดิบทางการแพทย์อย่างอื่นที่คล้ายคลึงกัน พวกเขาก็สามารถหลบเลี่ยงการละเมิดสิทธิบัตรได้อย่างยอดเยี่ยม โดยไม่ส่งผลกระทบต่อประสิทธิภาพของยาแล้ว"

“ดังนั้นในการวิเคราะห์ครั้งสุดท้าย กฎหมายสิทธิบัตรในการคุ้มครองยาของชาวออสเกียนยังอ่อนแออยู่มาก ถ้าเราต้องการหลบหลีกการละเมิดลิขสิทธิ์ในระดับสูงสุด วิธีที่ดีที่สุดก็คือการเอาชนะใจผู้คนให้ได้ก่อน แล้วให้ผู้บริโภคจดจำแบรนด์และยาของเราเอาไว้ วิธีนี้ถึงแม้ว่าคู่แข่งจะพยายามลอกเลียนแบบ และผลิตยาที่คล้ายคลึงกัน เราก็ได้คว้าโอกาสในการสร้างแบรนด์ของเราเรียบร้อยแล้ว และมีลูกค้าที่เหนียวแน่นและภักดีต่อแบรนด์ของเราอยู่แล้ว"