บทที่ 1381

ควินน์อารมณ์ดีขึ้นเล็กน้อยหลังจากได้ยินคำตอบของชาร์ลีที่ยืนยันหนักแน่น

ในที่สุดเธอก็หยุดร้องไห้และใช้นิ้วปาดน้ำตาที่เหลืออยู่บนใบหน้าอย่างระมัดระวัง หลังจากนั้นเธอก็หัวเราะกับตัวเองในขณะที่พูดว่า “พี่ชาร์ลีคะ ฉันทำตัวน่าอายให้พี่เห็นซะแล้ว พูดตามตรงนะคะ ฉันไม่ได้ร้องไห้อย่างนี้มาหลายปีแล้ว ส่งผลให้ฉันกลับไปเป็นเหมือนสมัยเด็ก ๆ อีกครั้งหลังจากพ่อป่วย ฉันไม่สามารถหยุดร้องไห้ได้เลยในบางครั้ง ฉันนี่ช่างสิ้นหวังจริง ๆ”

ชาร์ลียิ้มเล็กน้อยก่อนจะปลอบโยนเธอ “อย่าคิดแบบนั้นสิ ถือเป็นเรื่องธรรมดาที่ทุกคนจะมีอารมณ์และความปรารถนาของตัวเอง ถ้าคนคนหนึ่งหัวเราะได้ เขาก็ร้องไห้ได้เช่นกัน ถ้าคนคนหนึ่งมีความสุขได้ เขานั้นก็เศร้าโศกได้เช่นกัน ดังนั้นจึงไม่มีอะไรที่สิ้นหวังในตัวเธอหรอก”

ควินน์พยักหน้าเบา ๆ ในขณะที่ถามว่า “พี่ชาร์ลีคะ ตอนนี้พี่ยังต้องเสียน้ำตาอยู่บ้างหรือเปล่าคะ?”

ชาร์ลียิ้มอย่างขบขันก่อนจะพูดว่า “ฉันคงเสียน้ำตามากเกินไปตอนอายุแปดขวบ ดูเหมือนว่าฉันได้หลั่งน้ำตาที่มีอยู่ในชีวิตนี้ไปหมดแล้ว”

ควินน์ใช้สองมือของเธอจับมือของเขาไว้ในขณะที่พูดด้วยดวงตาสีแดงก่ำ “พี่ชาร์ลีคะ พี่ต้องทนทุกข์ทรมาณมาหลายปีมาก…”

ชาร์ลียิ้มอย่างไม่แยแสก่อนจะพูดว่า “เมื่อก่อนนี้เมื่อมีคนพูดว่าการได้ประสบกับความยากลำบากถือว่าเป็นพรจากพระเจ้า ฉันไม่เคยเชื่อเลย แต่ตอนนี้เชื่อแล้ว”

ชาร์ลีรู้สึกว่าพรและสถานการณ์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตของเขานั้น ไม่ใช่เพราะสตีเฟนตามหาเขาเจอ แต่เป็นเพราะเขาได้รับคัมภีร์ยาโบราณโดยบังเอิญต่างหาก

ถ้าไม่มีคัมภีร์ยาโบราณ ถึงแม้เขาจะเป็นนายน้อยของตระกูลเวด เขาก็อาจไม่มีพลังและความแข็งแกร่งในระดับสูงสุดอย่างที่มีอยู่ในตอนนี้ได้

ยิ่งไปกว่านั้นการที่มีคนมาให้ความเคารพนับถือเขานั้น ก็ไม่ใช่เพราะเขามีส่วนเกี่ยวข้องกับตระกูลเวด แต่ขึ้นอยู่กับความแข็งแกร่งของเขาเอง ซึ่งถือว่าเป็นเรื่องสำคัญมาก!

มีตระกูลที่ทรงอำนาจอยู่ในประเทศนี้ตั้งมากมาย แถมยังมีทายาทที่ร่ำรวยและทรงเกียรติเกิดขึ้นมากมาย แต่จะมีสักกี่คนในกลุ่มทายาทผู้ร่ำรวยนี้ ที่สามารถใช้ความแข็งแกร่งและความสามารถของตัวเองในการเอาชนะใจคนจนได้รับความเคารพนับถือกลับมา?

ครั้งหนึ่งมีลูกชายของนักพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ที่แต่งตั้งตนเองเป็นคนดังในโลกอินเทอร์เน็ต แล้วเขาก็ได้เป็นสามีของนางแบบระดับประเทศ ในช่วงหลายปีที่เศรษฐกิจดี เขาได้ดำเนินการลงทุนแบบสบาย ๆ และได้ผลลัพธ์ที่ดีมาก ผู้คนในประเทศจึงเริ่มมองว่าเขาเป็นนักลงทุนอัจฉริยะ

แต่เมื่อสถานการณ์ทางเศรษฐกิจแย่ลง บริษัทของเขาก็ล้มละลาย และเขาเป็นหนี้ต่างประเทศหลายร้อยล้านหรือแม้แต่หลายพันล้านดอลลาร์ เขาก็กลายเป็นตัวตลกให้ผู้คนในประเทศหัวเราะเยาะทันที