บทที่ 1491

จริง ๆ แล้ว พี่น้องทั้งสองคนได้คิดหาทางออกได้แล้ว ณ จุดนี้

ในเวลานี้เงินเป็นเพียงของนอกกายและวัตถุแปลกปลอมเท่านั้น

สิ่งที่สำคัญสำหรับพวกเขาในตอนนี้ก็คืออิสรภาพและตัวตนของพวกเขาในฐานะหัวครอบครัวโคบายาชิ!

ถึงแม้ว่าจะมีหุ้นอยู่ในมือแค่ 10% เขาก็ยังสามารถรับประกันได้ว่า เขาจะยังมีชีวิตที่ดีต่อไปได้จนตลอดชีวิตนี้

แต่ถ้าเขาติดแหง็กอยู่ที่ฟาร์มสุนัขในต่างประเทศ เขาก็คงไม่มีโอกาสกลับมาประสบความสำเร็จอีกเลยตลอดชีวิตนี้

ดังนั้นถ้าเขาต้องมีทางเลือกแค่สองทางนี้ ทางเลือกที่ว่านั้นไม่ผิดอะไรกับนรกและสวรรค์

เมื่อจิโร่ได้ยินว่าเขายินดีจะยกหุ้นให้ชาร์ลี 90% เขาก็กำลังจะสูญเสียโอกาสนั้นแล้ว

เขาจึงโพล่งออกมาอย่างสิ้นหวัง “คุณเวดครับ ถ้าคุณยินดีที่จะร่วมมือกับผม ผมจะยกหุ้นให้คุณ 95%!”

ชาร์ลียิ้มเล็กน้อยก่อนจะพูดว่า “จิโร่ ฉันคิดว่านายได้สติช้าไปหน่อยนะ ฉันคิดว่าถ้าได้ร่วมมือกับพี่ชายของนายในเรื่องนี้จะดีกว่า”

ทันทีที่ชาร์ลีพูดออกมาดังนี้อิจิโร่ก็มีสีหน้าที่ดูตื่นเต้นขึ้นทันที แต่ในทางกลับกันจิโร่กลับรู้สึกว่าเขาได้ตกลงไปในเหวลึกและรู้สึกท้อแท้สิ้นหวังอย่างมาก

อิจิโร่คุกเข่าลงกับพื้นอย่างตื่นเต้นก่อนจะหมอบคำนับอยู่ต่อหน้าชาร์ลี พร้อมกับร้องไห้สะอึกสะอื้นแล้วพูดว่า “คุณเวดครับ ขอบคุณที่ไว้วางใจและชื่นชมในตัวผม ผมหวังว่าจะได้ร่วมงานกับคุณในอนาคต ผมจะไม่ขัดแย้งอะไรกับคุณ และเชื่อฟังคำสั่งของคุณทุกอย่าง!”

ชาร์ลีพยักหน้าก่อนจะมองไปที่จิโร่ผู้สิ้นหวังพร้อมกับยิ้มแล้วพูดว่า “จิโร่ ไม่ต้องกลุ้มใจไปหรอกนะ ไม่ต้องรู้สึกสิ้นหวังอะไรขนาดนั้นด้วย ความร่วมมือของฉันกับพี่ชายของนายอาจเป็นข้อตกลงเพียงชั่วคราวก็ได้”

หลังจากได้ยินคำพูดของชาร์ลีแล้ว สองพี่น้องก็มองไปที่ชาร์ลีอย่างกระวนกระวายใจ

ชาร์ลีพูดต่อว่า “ถ้าพี่ชายของนายให้ความร่วมมือกับฉันเป็นอย่างดีและทำงานอย่างแข็งขันจนฉันรู้สึกพอใจล่ะก็ ฉันก็อาจให้ความร่วมมือและทำงานกับเขาต่อไป แต่ถ้าเขากล้าคิดเป็นอย่างอื่น หรือแม้แต่ทำให้ฉันไม่พอใจไม่ว่าจะด้วยวิธีไหนก็ตาม ฉันจะลากเขากลับมาที่นี่อย่างแน่นอน เมื่อถึงเวลานั้นเขาจะต้องมาทำงานแทนนายที่ฟาร์สุนัข และฉันจะให้นายกลับไปเป็นหัวหน้าครอบครัวโคบายาชิแทนเขาอีกครั้ง”