บทที่ 1576

เมื่อคุณท่านเวดเชิญแชนด์เลอร์มาจากต่างประเทศนั้น เขาได้ให้ท่านปรมาจารย์อาวุโสพักอยู่ในคฤหาสน์ของตระกูลเวด พร้อมทั้งยังให้การต้อนรับอย่างดีที่สุดด้วย

แต่หลังจากที่สร้างภูเขาวินทรี่เสร็จแล้ว แชนด์เลอร์ก็ยืนกรานที่จะย้ายออกจากคฤหาสน์ของตระกูลเวด แล้วอาศัยอยู่ที่นั่น

คุณท่านเวดไม่อยากปล่อยให้แชนด์เลอร์อาศัยอยู่ในสุสานบรรพบุรุษของตระกูลเวด ถึงแม้ว่าจะถูกสร้างขึ้นมาเป็นอย่างดี พร้อมทั้งมีที่พักสำหรับพนักงานที่ต้องทำงานและอาศัยอยู่ที่นั่นด้วย

ถึงแม้ว่าคุณท่านเวดจะพยายามหยุดยั้งแชนด์เลอร์ไว้แล้วก็ตาม แต่แชนด์เลอร์ก็ยังคงยืนกรานที่จะย้ายออกไป

เหตุผลหลักก็คือ เขาเฝ้ารอคอยโอกาสที่จะได้เปิดประตูออกไปตามคำทำนายดวงชะตาของเขา เขารอคอยให้ชาร์ลีปรากฏตัว และมอบยาวิเศษให้เขาสามารถยืดอายุตัวเองออกไปได้อีกสิบปี

ตอนนี้โอกาสที่เขารอคอยมานานถึงสี่ปีก็มาถึงแล้ว ถึงเวลาที่เขาต้องไปแล้ว

ดังนั้นเขาจึงพูดกับหัวหน้าฝ่ายรักษาความปลอดภัยว่า "ช่วยบอกคุณท่านเวดด้วยว่า ฉันได้ทำตามที่สัญญาไว้แล้ว และได้จากบ้านมาอยู่ที่นี่นานเกินไปแล้ว ฉันคิดถึงบ้านมากจึงต้องจากไปโดยไม่ได้ร่ำลาเขา ฉันหวังว่า ในอนาคตเราคงจะได้พบกันอีก!”

เขาโค้งคำนับให้กับผู้คนที่ยืนอยู่ตรงนั้น และเมื่อหันไปมองชาร์ลี เขาก็หยุดอยู่ครู่หนึ่ง ดวงตาของเขาฉายแววที่แสดงความขอบคุณเป็นอย่างยิ่ง

จากนั้นเขาก็หันกลับมา เงยหน้าขึ้นและหัวเราะดังลั่น จากนั้นก็ตะโกนว่า "ในที่สุดฉันก็สามารถกลับบ้านได้อย่างมีชัยชนะ!”

จากนั้นเขาก็ก้าวออกไป และเดินจากไปอย่างภาคภูมิใจ

ยูลอดที่จะอุทานออกมาไม่ได้ว่า "โอ้โห ชายชราอายุร้อยปีดูอ่อนเยาว์และมีพลังได้ถึงขนาดนี้ เป็นอะไรที่ไม่ธรรมดาเลยจริง ๆ !”

ชาร์ลียิ้มและพูดในขณะที่ทีมรักษาความปลอดภัยของตระกูลเวดเดินตามแชนด์เลอร์ไป "เราไปกันเถอะครับอาโกลดิ้ง"