บทที่ 1582

ตอนนี้ลอรีนพูดกับดีแลนว่า “คัซ ฉันขอแนะนำให้นายรู้จักกับเพื่อนสมัยเรียนวิทยาลัยของฉันนะ”

ชาร์ลีหันกลับมาพร้อมกับยิ้มกว้างให้ทันทีที่ลอรีนพูดแบบนั้น ทันทีที่ดีแลนเห็นเขา เขาก็เบิกตากว้างราวกับเห็นผี!

เขาตกใจมากจนต้องใช้เวลานานกว่าจะได้สติ จากนั้นเขาก็เริ่มกัดฟันและส่งเสียงคำรามขึ้นมาว่า “โอ้ ชาร์ลี เวด! ฉันกำลังจะไปตามล่าหาแกอยู่พอดี แล้วตอนนี้แกยังกล้ามาโผล่หัวอยู่ที่บ้านคุณย่าฉันอีก! วันนี้ฉันจะฆ่าแกให้ได้!”

ลอรีนกรีดร้องด้วยความงงงวยแล้วพูดว่า “นายพูดอะไรอยู่น่ะคัซ? ชาร์ลีเป็นแขกของเรานะ… นายพูดแบบนั้นกับเขาไม่ได้!”

ดีแลนตะโกนว่า “เธอไม่รู้เหรอว่าทำไมฉันถึงต้องโดนผ่าตัด?”

ลอรีนโพล่งออกมาว่า “แม่ฉันบอกว่าเธอกลืนสร้อยคอเข้าไป”

“ถูกต้อง!” ดีแลนตะโกนอย่างโกรธจัด เขาพูดต่อว่า “แล้วทำไมฉันต้องทำแบบนั้นล่ะ? ก็เพราะได้เวรนี่แหละ!”

ชาร์ลีแสยะยิ้ม “โคช ช่วยทำตัวเป็นคนมีเหตุผลและซื่อสัตย์หน่อยนะ ฉันบังคับให้นายกลืนสร้อยคอเส้นนั้นเหรอ? ฉันง้างปากนายออกแล้วยัดสร้อยคอเข้าไปในคอหอยนายเหรอ?”

ดีแลนเงียบไป

เขาจะพูดอะไรได้อีกล่ะ? สิ่งที่ชาร์ลีพูดล้วนเป็นความจริง เขาไม่ได้บังคับให้ดีแลน คัชกลืนสร้อยคอเส้นนั้นลงไป แต่อย่างไรก็ตาม นั่นเป็นคำสัญญาอันขมขื่นที่เขาต้องทำหลังจากแพ้พนันเขา

ชาร์ลีคือตัวการใหญ่ที่อยู่เบื้องหลังเหตุการณ์ทั้งหมดอย่างแน่นอน!

เมื่อครุ่นคิดถึงได้ดังนี้ ดีแลนก็ก่นด่าอย่างเกรี้ยวกราด “ชาร์ลี! เลิกไร้สาระเถอะว่ะ! วันนี้ฉันจะได้ชำระหนี้แค้นกับแกซะที!”

ชาร์ลีไม่ได้ให้ความสนใจเขา แต่กลับหันไปหาคุณหญิงโธมัสแทน ยื่นกล่องของขวัญให้ แล้วพูดอย่างเป็นจริงเป็นจังว่า “คุณหญิงโธมัสครับ นี่คือของขวัญวันเกิดที่แคลร์อยากมอบให้ท่าน ได้โปรดรับมันไว้ด้วยนะครับ”