บทที่ 164

ตอนนี้แมทธิวยังคงนอนอยู่ที่พื้น และใบหน้าของเขาแดงก่ำด้วยความโมโห เขาไม่สามารถควบคุมร่างกายหรือปฏิกิริยาตอบสนองของตัวเองได้ และตอนนั้นเขาก็รู้สึกเหมือนกำลังจะตาย

แจ็คโบกมือให้แมทธิวหมดเรี่ยวแรง และทรุดลงกับพื้นทันที เขารู้สึกละอายใจอย่างยิ่งกับตัวเองในเวลานี้

“อืม ตอนนี้คุณก็เชื่อแล้วใช่ไหมคุณกิ๊บสัน?” ซีคถามขณะที่เขาหัวเราะ

แมทธิวกัดฟัน และเลือดไหลออกมาจากเหงือกขณะที่เขาพึมพำอย่างขมขื่น “ดี คุณชนะ…คุณชนะ…”

เมื่อแมทธิวก้มหัวลงในที่สุดขณะที่เขาพ่ายแพ้อย่างเต็มที่ทั้งลานก็เงียบเพราะไม่มีใครกล้าพูดอะไรอีกต่อไป

หลังจากนั้นแจ็คก็หันหน้าไปมองชาร์ลีก่อนที่เขาจะพูดว่า “งั้นนายก้ควรที่จะคว้าหอยอันมีค่าที่ฉันอยากจะซื้อในงานประมูลเมื่อวันก่อน เนื่องจากนายได้เห็นทักษะและความสามารถทางเวทมนตร์ของฉันแล้วในวันนี้นายยังกล้าที่จะหยิ่งผยองขนาดนี้อีกไหม?”

ชาร์ลียักไหล่ก่อนที่เขาจะพูดว่า “แค่สองจังหวะง่าย ๆ แล้วคุณคิดว่าจะแพ้ไม่ได้จริง ๆ เหรอ?”

ในตอนนี้จัสมินรีบดึงชาร์ลีออกไปก่อนที่เธอจะพูดด้วยเสียงเบา “คุณเวด อย่าไปต่อต้านเขาในเวลานี้ คุณเยลแมนมีทักษะ และความสามารถบางอย่าง อย่าเสี่ยงชีวิตเพียงเพราะความภาคภูมิใจ และศักดิ์ศรี”

แจ็คหัวเราะเยาะก่อนที่เขาจะพูดว่า “นายยังเด็ก และงมงาย คุณมีความกล้าที่จะแข่งขันกับฉันจริง ๆ หรือ? ถ้านายแพ้ ฉันอยากให้นายคืนหอยให้ฉันเพราะมันเป็นของฉันอย่างถูกต้อง ฉันอยากให้นายคุกเข่าขอโทษฉันอีกด้วย!”

ชาร์ลียิ้มก่อนตอบว่า “แข่งขันเหรอ? คุณคิดว่าคุณเป็นใคร? คุณคิดว่าตัวเองมีค่าพอที่จะแข่งขันกับผมจริง ๆ หรือ?”

การแสดงออกบนใบหน้าของทุกคนดูเคร่งขรึมในเวลานี้ ชายหนุ่มคนนี้กล้าหาญจริงๆ ใครทำให้เขากล้าพูดกับแจ็คแบบนั้น? เขาเหนื่อยกับการมีชีวิตอยู่จริง ๆ หรือ?

ในเวลานี้มีความเงียบงันในลานบ้าน

จัสมินตกใจมากจนลุกขึ้นยืนทันที เธอรู้ว่าสิ่งต่าง ๆ จะต้องพ้นมือไปอย่างแน่นอนเพราะคำพูดของชาร์ลี

แจ็คโกรธแม้กระทั่งหลังจากฟังคำพูดของชาร์ลี ดังนั้นเขาจึงเดินไปหาชาร์ลีก่อนที่เขาจะพูดว่า “ฉันได้พบกับผู้คนมากมายหลายประเภทในชีวิตของฉัน แต่ไม่มีใครเหมือนนายเลย ดูเหมือนนายจงใจอยากที่จะตาย”

ชาร์ลียิ้มอีกครั้งก่อนที่เขาจะพูดว่า “แล้วคุณเป็นใครมาตัดสินว่าใครมีชีวิต และใครจะตาย? สิ่งที่คุณตัดสินใจไม่จำเป็นต้องเกิดขึ้นเสมอไปหรอกนะ”

ใบหน้าของแจ็คเย็นชาราวกับน้ำแข็งขณะที่เขาจ้องไปที่ชาร์ลี