บทที่ 198

ยาสูตรลับได้รับการพัฒนาโดยแพทย์ชาวจีนชื่อดัง ซุนซือเมี่ยวในสมัยราชวงศ์ถัง ผลงานที่แพร่หลายของเขามีมากมาย และเขายังได้ออกหนังสือบันทึกนี้เป็นบันทึกที่มีประวัติของประสบการณ์ทางการรักษา และการปฏิบัติทางการแพทย์ทั้งหมดในราชวงศ์ที่ผ่านมา และยังรวมอยู่ในปัจจุบัน

มันมีคุณค่าทางการแพทย์มากกว่าเมื่อเทียบกับหนังสือทางการแพทย์อีกสองเล่ม อย่างไรก็ตาม ปัจจุบันไม่ค่อยมีใครรู้เรื่องนี้ ดูเหมือนว่าจะสูญหายไปอย่างสิ้นเชิง และผู้ประกอบวิชาชีพทางการแพทย์หลายคนไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อนด้วยซ้ำ

ชาร์ลีรีบเตรียมยาน้ำผึ้งขนาดเท่าวอลนัทหกกล่องตามใบสั่งยาในหนังสือทางการแพทย์

ทันทีที่เขาเตรียมยาเสร็จเจคอบ และแคลร์ก็เพิ่งกลับมา

เจคอบเจ็บปวดมาก และรู้สึกอึดอัดมากขึ้นเรื่อย ๆ ที่เขาจะเดิน และเคลื่อนไหวไปมา

แคลร์ก็เริ่มกังวลมากขึ้น และเธอก็รีบถามว่า “พ่อคะ ถ้านวดไม่ได้ผล เราควรไปโรงพยาบาลเพื่อให้คุณตรวจสุขภาพแทนดีไหม? พ่อคิดว่าไงคะ?"

เจคอบโบกมืออย่างเรียบง่ายในขณะที่เขาพูดว่า “โอ้ ฉันไม่อยากไปโรงพยาบาลอีกแล้ว มันลำบากมาก ฉันจะต้องทำการตรวจเลือด และตรวจปัสสาวะ ตอนนี้ฉันสบายดี ฉันแค่อยากจะนั่งลงสักพัก”

แคลร์พาเจคอบออกไปนวดเพื่อเพิ่มการไหลเวียนโลหิต อย่างไรก็ตาม เจคอบไม่ได้คาดหวังว่ามันจะไม่ส่งผลใด ๆ ในความเป็นจริงแล้วเขารู้สึกว่าตอนนี้หัวของเขาเจ็บมากยิ่งขึ้น เขาแค่อยากจะนั่งลง และพักผ่อน ไม่งั้นกลัวเขาจะเป็นลมจริง ๆ

เพียงแค่นั้นชาร์ลีก็เดินออกไปพร้อมกับยาที่เขาเพิ่งเตรียมมา

แคลร์ได้กลิ่นของสมุนไพรที่ลอยอยู่ในอากาศ เมื่อมองไปที่ชาร์ลีด้วยสีหน้าตกใจเธอก็ถามว่า “ชาร์ลี นี่คุณกำลังทำยาจริง ๆ หรือคะ?”

ชาร์ลีชี้ไปที่ยาในมือก่อนที่เขาจะพูดว่า “พ่อครับ ยานี้สามารถกระตุ้นการไหลเวียนโลหิตของคุณและขจัดลิ่มเลือดในสมองของคุณได้ มันมีประสิทธิภาพมาก ทำไมคุณพ่อไม่ลองดูล่ะครับ?”

เจคอบมองไปที่ชาร์ลีขณะที่เขาหยิบยาเม็ดหนึ่งขึ้นมา และสังเกตมันอย่างระมัดระวัง เขาได้กลิ่นสมุนไพรที่สดชื่นเป็นพิเศษผ่านรูจมูกของเขา และเขาก็รู้สึกสดชื่นขึ้นมาทันที

เขาเงยหน้าขึ้นมองชาร์ลีด้วยความประหลาดใจขณะถามว่า “นายทำยาเม็ดนี้เองเหรอ?”

"ใช่ครับ!" ชาร์ลีตอบทันที “ผมเพิ่งทำมันขึ้นมา”

เจคอบถามอีกครั้งว่า “นายเคยเรียนแพทย์มาก่อนไหม?”