บทที่ 216

ชาร์ลียิ้มก่อนที่เขาจะพูดว่า “จำสิ่งที่นายพูดในวันนี้ก็แล้วกัน! ฉันอาจต้องการให้นายทำบางอย่างเพื่อฉันอีกในอนาคต!”

อัลเบิร์ตพยักหน้าก่อนที่เขาจะตอบว่า “คุณเวดไม่ต้องกังวล! คุณสามารถสั่งให้ผมทำอะไรก็ได้เพื่อคุณนะครับ!”

ในเวลานี้ปรมาจารย์เลนนาร์ดซึ่งนอนอยู่บนพื้น ขณะที่จับท้องของเขาก็เริ่มร้องไห้ และร้องขอความเมตตา “พี่ใหญ่ ได้โปรดปล่อยผมไป! ผมจะไม่กล้าทำแบบนี้อีกต่อไปในอนาคต โปรดยกโทษให้ผมด้วย และปล่อยผมไปเถอะครับ”

อัลเบิร์ตหัวเราะเยาะก่อนที่เขาจะพูดว่า “แกมันคนโกหก! ฉันต้องสอนบทเรียนให้แก ลูกน้องของฉันกำลังมาจัดการแกเดี๋ยวนี้ล่ะ!”

ชาร์ลีถามเสียงเบา “นี่นายจะจัดการกับเขาอย่างไร?”

อัลเบิร์ตตอบอย่างเย็นชาว่า “ผมเคยบอกไปแล้วว่าผมจะหั่นมันเป็นชิ้น ๆ ก่อนที่จะให้โยนให้สุนัขกิน! ผมจะไม่รักษาคำพูดของผมได้อย่างไรกันล่ะครับ? ผมมีเพื่อนเป็นเจ้าของศูนย์พักพิงสุนัข เขามีสุนัขจำนวนมากที่นั่น พวกมันสิบตัวอาจจะกินไอ้สวะอย่างเขาจนหมด!”

ทันทีที่ปรมาจารย์เลนนาร์ดได้ยินคำพูดของอัลเบิร์ต เขารู้สึกหวาดกลัวจนตัวสั่นด้วยความกลัว จากนั้นเขาก็ร้องไห้ในขณะที่เขายังคงร้องขอความเมตตาต่อไป “พี่ใหญ่ ผมมีครอบครัวที่ต้องดูแล ได้โปรดให้ผมออกไปในครั้งนี้! ผมจะจดจำความเมตตาของคุณอย่างแน่นอน…”

ชาร์ลีเหลือบมองเขา แต่ไม่รู้สึกเห็นใจเขาเลย

ท้ายที่สุดเขาไม่ได้เป็นเพียงคนโกหกหลอกลวงเท่านั้น แต่ยังจะสร้างความเสียหายให้กับโลกใบนี้มากขึ้น หากเขายังคงยุ่งอยู่กับวงการฮวงจุ้ยเขาอาจทำให้ผู้บริสุทธิ์บางคนต้องเสียชีวิต!

พูดตรง ๆ เขาก็แค่คนโกหกหลอกลวงที่สมควรตาย

ยิ่งไปกว่านั้นปรมาจารย์เลนนาร์ดได้เสร็จสิ้นการสร้าง "รูปแบบกับดักมังกร" ในวันนี้เพียงเพราะเขาต้องการหลอกลวงจัสมินด้วยเงินของเธอ ถ้าชาร์ลีไม่อยู่ที่นั่นในวันนี้ จัสมินจะต้องสูญเสียชีวิตของเธอไปอย่างไม่ต้องสงสัย

นอกจากนี้ ตระกูลมัวร์ยังเป็นเจ้าของธุรกิจที่ใหญ่มาก และหากองค์กรขนาดใหญ่เช่นนี้ต้องล่มสลาย ชาร์ลีก็นึกไม่ถึงว่าจะมีจำนวนคนที่จะได้รับผลกระทบในครั้งนี้มากแค่ไหน! ถ้าเป็นเช่นนั้นจัสมินคงไม่ใช่คนเดียวที่ได้รับผลกระทบเพราะสิ่งที่ปรมาจารย์เลนนาร์ดทำ!

ดังนั้นชาร์ลีจึงรู้สึกว่าไม่จำเป็นต้องมีคนเลว ๆ แบบนี้อยู่ในโลกนี้

ไม่นานนัก เหล่าลูกน้องของอัลเบิร์ตก็ปรากฏตัวขึ้น และลากปรมาจารย์เลนนาร์ดออกไปทันที

ปรมาจารย์เลนนาร์ดยังคงร้องไห้ และโหยหวนโดยร้องว่าเขามันน่าสมเพชแค่ไหน เขาถึงกับบอกว่าเขาเสียใจกับการกระทำของเขา แต่ไม่มีใครเห็นใจเขาเลย