บทที่ 220

“พอได้แล้วแรมโบ้ พวกเราทานอาหารเย็นกันต่อที่นี่ นายออกไปได้แล้ว!”

ชาร์ลีไม่อยากจะสนใจคนอย่างแรมโบ้ เขาจึงโบกมืออย่างขี้เกียจ และขอให้ออกไป

แรมโบ้โค้งคำนับอย่างเคารพ และกล่าวว่า “โอเคครับคุณเวด ผมจะออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้!”

จากนั้นเขาก็รีบถอยออกจากห้องเหมือนหมาตัวหนึ่ง

เจอร์รี่ และโจแอนน์รู้สึกร้อนรนและรำคาญอย่างมาก ชาร์ลีที่พวกเขาล้อเลียน และเยาะเย้ยในทุกวิถีทางกลับกลายเป็นคุณเวด! นี่มันเกิดอะไรขึ้น?!

ต้องมีความเข้าใจผิดบางอย่างที่นี่ ชาร์ลีเป็นเพียงผู้แพ้ที่น่ารังเกียจ! ทำไมแรมโบ้ถึงเรียกเขาว่าคุณเวดล่ะ?! เขาไม่ควรค่ากับชื่อนี้ด้วยซ้ำ!

ดักลาสหันไปหาพวกเขา และพูดอย่างเข้มงวดว่า “พวกคุณสองคนดูปากของคุณสิ ช่วยเจียมตัว และถ่อมตัวด้วย คุณฉลาดพอที่จะรู้ว่าคุณพูดอะไรได้หรือพูดอะไรไม่ได้ โชคดีที่วันนี้ชาร์ลีมาที่นี่ ไม่งั้นพวกคุณจะต้องเจอกับปัญหาใหญ่แน่ ๆ !”

เจอร์รี่ และโจแอนน์นิ่งเงียบเหมือนหนูหลังจากถูกแรมโบ้ทุบตี

จากนั้นดักลาสก็หันไปหาชาร์ลี และพูดอย่างซาบซึ้งว่า “ชาร์ลีขอบใจมากนะ! ฉันขอดื่มอวยพรให้นายในนามของทุกคน ขอบคุณ!”

ชาร์ลียิ้ม “ด้วยความเต็มใจ”

***

วันรุ่งขึ้นแคลร์ได้รับคำเชิญสัมภาษณ์จากสไปค์เวิร์ธ คอร์เปอเรชั่น

การนัดสัมภาษณ์มีเกิดขึ้นในช่วงบ่าย ชาร์ลีแอบโทรหาซีคอย่างเงียบ ๆ เมื่อแคลร์ไม่ได้อยู่แถวนั้น