บทที่ 237

ดูเหมือนว่าชาร์ลีจะไม่มีความสุขมากในเวลานี้

ท้ายที่สุดแล้ว เหตุผลเดียวที่เขาตกลงมาที่นี่ในวันนี้ก็เพราะเขาต้องการแสดงความเคารพต่อจัสมิน ไม่อย่างนั้นนายน้อยของตระกูลเวดจะไม่ใส่ใจที่จะก้าวเข้าไปในคฤหาสน์ตระกูลมัวร์ ทำไมพวกเขาถึงมีค่าควรกับมาของเขาด้วยล่ะ?

จัสมินก็โกรธเช่นกันในเวลานี้ “น้องชาย! นี่คุณพูดแบบนั้นได้อย่างไร? คุณอาจเลือกที่จะไม่เชื่อในความสามารถของใครบางคน แต่คุณไม่ควรดูถูกพวกเขาอย่างนั้น!”

รูเบนตะคอกอย่างเย็นชาก่อนที่เขาจะตอบว่า “เคารพ? ผมเคารพอาจารย์ที่มีความสามารถ และทักษะที่แท้จริงเท่านั้น ผมไม่คิดว่าคนโกงสมควรได้รับความเคารพจากผมเลยด้วยซ้ำ!”

หลังจากนั้นรูเบนชี้ไปที่ชายชราที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก่อนที่เขาจะแนะนำเขาอย่างภาคภูมิใจ “นี่คือแอนโธนี ซิมมอนส์ เป็นหมอที่มีชื่อเสียงมากในภาคใต้ และนี่หลานสาวของเขา”

ชาร์ลีผงะเล็กน้อย และเขามองไปที่ผู้คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขา

ชายชรา และเด็กสาวดูเหมือนปู่ และหลานสาวของเขา

อย่างไรก็ตาม การแต่งกายของพวกเขาแตกต่างอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเทียบกับคนทั่วไป

ชายชราดูเหมือนว่าเขาอายุมากกว่าหกสิบปีเล็กน้อย และเขาสวมเสื้อคลุมผ้าสีไม้ไผ่พร้อมแว่นสมัยเก่ากรอบสีดำ เขามีเคราสีขาวยาว และดวงตาของเขาก็ส่องประกายในเวลานี้

เด็กสาวที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เขาดูอายุประมาณสิบแปดหรือสิบเก้าปี และเธอสวมชุดกี่เพ้าหลวม ๆ เธอมีผมสั้นหน้าม้ามีดวงตาที่สดใสเป็นประกายเมื่อสะท้อนแสง หญิงสาวมีฟันที่ขาวสวยมาก และเธอก็มีออร่าที่เย็นชา และลึกลับอยู่รอบตัวเธอ

ชาร์ลีให้ความสำคัญกับรูปลักษณ์ของเด็กสาวเพราะในโอลรัส ฮิลล์ มีคนไม่มากนักที่จะเทียบได้กับความงามอันดับต้น ๆ อย่างแคลร์

เมื่อเทียบกับแคลร์แล้ว ดวงตาของเด็กสาวนั้นคมกว่ามาก และเธอก็แอบดูหยิ่งซะด้วย

เมื่อชายชราเห็นชาร์ลีจ้องมองมาที่เขา แอนโธนีพยักหน้าอย่างแผ่วเบา ในขณะที่เด็กสาวคนนั้นหยิ่งผยอง และเธอไม่ได้มองมาที่ชาร์ลีเลย

ทันใดนั้นรูเบนก็พูดกับจัสมินว่า “พี่สาว ผมคิดว่าชายหนุ่มคนนี้ที่คุณอ้างถึงว่าเป็นปรมาจารย์น่าจะอายุยี่สิบต้น ๆ เท่านั้น เขาอาจไม่รู้อะไรเกี่ยวกับหยิน และหยาง และเขาอาจไม่รู้อะไรเกี่ยวกับธาตุทั้งห้าด้วยซ้ำ ใครทำให้เขากล้าที่จะเรียกตัวเองว่าเป็นปรมาจารย์? หากใครรู้เรื่องนี้พวกเขาคงจะหัวเราะเยาะพวกเราตระกูลมัวร์ที่ไม่เลือกเชื่อในทักษะทางการแพทย์ แต่เลือกที่จะเชื่อในไสยศาสตร์แทน”