บทที่ 250

ในเวลานี้ชาร์ลีรีบถามด้วยความอยากรู้ว่า “คุณหมายถึงอะไร?”

จัสมินตอบด้วยท่าทีจริงจัง “คุณเวด คุณดูเหมือนเป็นคนเรียบง่ายและสบาย ๆ แต่จริง ๆ แล้ว คุณเก่งและมีความสามารถมาก ถึงแม้ว่าคุณจะมีความสามารถมาก แต่คุณก็ไม่หยิ่งเลย หลังจากทำความรู้จักคุณมากขึ้น ฉันรู้สึกดีว่าคุณไม่พยายามอวดทักษะหรือความสามารถของคุณ แต่ถ้าใครมาแตะขีดจำกัดของคุณ หรือท้าทายคุณแล้ว คุณจะไม่ลังเลที่จะแสดงให้พวกเขาเห็นว่าคุณมีความสามารถอะไร ยิ่งไปกว่านั้น วิธีการที่คุณใช้ในการตอบโต้การโจมตีหรือป้องกันตัวเองมักจะไม่สามารถคาดเดาได้ และค่อนข้างแตกต่างจากที่คนธรรมดาเขาจะทำกัน”

หลังจากนั้น จัสมินก็พูดต่อว่า “ที่สำคัญที่สุดคือ ฉันไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าทำไมคุณถึงเลือกที่จะเป็นลูกเขยของตระกูลวิลสัน ในเมื่อคุณมีศักยภาพและมีความสามารถมากขนาดนี้ ตระกูลวิลสันเป็นเพียงแค่ตระกูลธรรมดา อาจจะเป็นอันดับสองหรือเป็นอันดับสามก็ตามแต่ แต่ฉันคิดว่าคุณทำได้ดีกว่านี้ เพราะคุณมีศักยภาพมากมายในตัวคุณเอง คุณไม่รู้สึกแบบนั้นเหรอ?”

ชาร์ลีไม่ตอบคำถามของเธอ แต่เขายิงคำถาม ไปถามเธอแทน “แล้วคุณคิดว่าผมเหมาะสม ที่จะอยู่ที่ไหนล่ะ ถ้าไม่ได้อยู่ในตระกูลวิลสัน?”

จัสมินตอบอย่างจริงจังว่า “ฉันคิดว่าคนอย่างคุณควรจะแต่งงานกับตระกูลที่มีชื่อเสียงระดับแนวหน้า ฉันเชื่อว่าตระกูลที่มีอำนาจและร่ำรวยจำนวนมาก จะต้องยอมศิโรราบให้กับคุณเพื่อที่ลูกสาวของพวกเขาจะได้แต่งงานกับคุณ เพราะคุณเป็นคนเก่งและมีความสามารถมาก”

ในตอนนี้ ชาร์ลียิ้มก่อนที่เขาจะตอบไปว่า “ประเด็นมันคืออะไรล่ะ? หากใครสักคนต้องแต่งงาน เพราะความพึงพอใจของตระกูล โดยไม่มีความรักเป็นองค์ประกอบใด ๆ ในความสัมพันธ์เลย เหตุใดคนในตระกูลที่ร่ำรวยมาก จึงเต็มใจที่จะแต่งงานกับคนที่เธอไม่มีความรู้สึกหรือความเสน่หาเลย ยิ่งไปกว่านั้นถ้าผู้ชายแต่งงานกับตระกูลของเธอ เขาจะไม่อยู่ภายใต้การควบคุมและคำสั่งของตระกูลของเธอไปตลอดชีวิตเหรอ?”

จัสมินตอบอย่างเป็นธรรมชาติว่า “แน่นอน! นี่เป็นวิธีที่อยู่ในตระกูลที่มีอำนาจและร่ำรวยมาก มาโดยตลอด พวกเขามักจะเข้มงวดกับลูกสาวเป็นพิเศษ ตัวอย่างเช่นบุตรหลานของตระกูลที่มีอำนาจและร่ำรวย มักจะต้องเข้าเรียนในโรงเรียนของชนชั้นสูงในเมือง เพื่อให้มีความรู้ที่ดีเยี่ยมและมีมารยาททางสังคมที่ดี นอกจากนี้ตระกูลของเรายังห้ามไม่ให้เราติดต่อกับเพศตรงข้ามโดยเด็ดขาดและเราไม่ได้รับอนุญาตให้ตกหลุมรักคนอื่นด้วยตัวของเราเองอีกด้วย”

“อะไรนะ?” ชาร์ลีถามด้วยความประหลาดใจ “ตอนนี้เราอยู่ในศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดแล้วนะ! ทำไมดูเหมือนว่าตระกูลที่ร่ำรวยและมีอำนาจจะมีศักดินามากกว่าเมื่อเทียบกับคนอื่น ๆ”

“นี่ไม่ใช่ศักดินา” จัสมินตอบอย่างจริงจัง “นี่คือ กฎการอยู่รอดของตระกูลชนชั้นสูง”

“กฎแห่งการอยู่รอดงั้นเหรอ?” ชาร์ลีถาม “คุณหมายความว่ายังไง?”