บทที่ 281

ดอน อัลเบิร์ตไม่กล้าพูดเสียงดังขณะที่บุคคลสำคัญของเมืองมารวมตัวกัน แม้ว่าพวกเขาจะอยู่ในร้านอาหารของเขา แต่เขาก็เดินตามหลังทุกคน และกระดิกหางใส่ชาร์ลีเหมือนกับหมาปั๊กหวังว่าเขาจะมองมาที่ตาเขาเช่นกัน

เมื่อมองไปที่การตกแต่งที่หรูหรา ชาร์ลียิ้มให้ดอน อัลเบิร์ต และพูดว่า “ทำได้ดีมากอัลเบิร์ต ขอบคุณสำหรับการจัดเตรียม”

อัลเบิร์ตยิ้มเหมือนเด็กได้ขนมและพูดว่า “ผมมีความสุขที่ได้รับใช้คุณ เชิญนั่งครับ"

ชาร์ลีพยักหน้า และนั่งลงที่ที่นั่งหลักของโต๊ะ

อัลเบิร์ตโค้งคำนับอย่างสุภาพกับชาร์ลี และกล่าวว่า “โปรดเรียกหาผมได้ทันที หากคุณต้องการความช่วยเหลือ ผมจะรออยู่ที่ประตูครับ!”

จากนั้นเขาก็ออกจากห้องสวีทอย่างระมัดระวัง และยืนอยู่ข้างประตูเหมือนบริกร

อัลเบิร์ต โรดส์ เป็นเหมือนดั่งจ้าวแห่งยมโลกในโอลรัส ฮิลล์ แต่ตอนนี้เขาไม่ได้มีอะไรเลยนอกจากเป็นอันธพาลที่ไม่มีประโยชน์ เขายังไม่มีคุณสมบัติพอที่จะนั่งร่วมโต๊ะกับชาร์ลี และแขกผู้มีเกียรติ - แค่นี้ก็ถือว่าโชคดีแล้วที่เขาสามารถพูดคุยกับชาร์ลีได้

ทันทีที่ชาร์ลีนั่งลงที่เก้าอี้หลัก จัสมินก็เดินตามมาอย่างใกล้ชิด และนั่งทางด้านขวาของเขา พวกเขานั่งใกล้กันโดยมีช่องว่างเล็ก ๆ ระหว่างพวกเขาเท่านั้นที่ชาร์ลีจะได้กลิ่นน้ำหอมจาง ๆ จากตัวของจัสมิน

ตามมารยาทในตำแหน่งของการนั่งที่โต๊ะอาหารนั้น ผู้ที่โดดเด่นที่สุดจะได้นั่งที่หัวโต๊ะ ส่วนคนที่อยู่ในอันดับถัดไปจะนั่งที่ทั้งสองข้างหัวโต๊ะ

ในบรรดาแขกทั้งหมดนี้ ตระกูลมัวร์มีความโดดเด่นที่สุด ดังนั้นจัสมินจึงเป็นในฐานะตัวแทนของตระกูลมัวร์เธอจึงนั่งข้างชาร์ลีอย่างเป็นธรรมชาติ

ดังนั้นที่นั่งว่างข้างชาร์ลีจึงกลายเป็นเก้าอี้ที่ร้อนแรงที่สุดที่ทุกคนต่างก็อยากแย่งชิง

เกรแฮมสะกิดออโรร่าเบา ๆ และพูดกับชาร์ลีว่า “ปรมาจารย์เวด ลูกสาวของผมชื่นชมคุณมานานแล้วนับตั้งแต่เธอมีเกียรติที่ได้เห็นพลังอันยอดเยี่ยมของคุณ และถือว่าคุณเป็นไอดอลของเธอ คุณช่วยให้เธอได้นั่งลงข้าง ๆ คุณเพื่อที่เธอจะได้รู้จักคุณมากขึ้นได้ไหมครับ?”