บทที่ 320

ในความเป็นจริงระหว่างเดินทางไปโรงพยาบาล ชาร์ลีได้วางแผนที่จะรักษาพ่อตาของเขาด้วยตัวเอง เขามั่นใจว่ายาของเขาสามารถรักษาอาการบาดเจ็บที่กระดูกสันหลังได้อย่างง่ายดาย

อย่างไรก็ตาม หลังจากที่เขามาถึงโรงพยาบาล เขาพบว่าเจสันอยู่ที่นั่นกับดร.ลินช์ และเอเลนจะมาห้ามไม่ให้เขามายุ่งเกี่ยวกับการรักษาอย่างแน่นอน นอกจากนี้เขายังกังวลว่ายาอายุวัฒนะที่มาจากที่ไหนก็ไม่รู้ จะทำให้เกิดความสงสัย และมันคงยากสำหรับเขาที่จะอธิบายตัวเองได้

ตอนนี้แอนโธนีอยู่ที่นี่แล้ว และเขาเป็นเกราะป้องกันที่สะดวกในการจัดการเรื่องนี้ ชื่อเสียง และประสบการณ์ของแอนโธนีจะปกปิดการรักษาของเจคอบได้อย่างดีเยี่ยม ท้ายที่สุดมันน่าเชื่อถือกว่านี้ถ้าปาฏิหาริย์ทางการแพทย์ถูกสร้างขึ้นในมือของเขา

แอนโธนีเข้าใจข้อกังวลของเขา แต่เขาก็อดแปลกใจไม่ได้ว่า “ปรมาจารย์เวดครับ อาการบาดเจ็บที่กระดูกสันหลังมักมีความซับซ้อนไม่ว่าจะเป็นการรักษาทางการแพทย์แบบจีนหรือแบบตะวันตก และไม่มีวิธีใดที่จะรักษาให้หายขาดได้ คุณแน่ใจหรือว่ายาอายุวัฒนะวิเศษของคุณจะใช้ได้ผล?”

จากนั้นเขาก็แสดงสีหน้าขอโทษ และพูดต่อว่า “ขออภัยด้วยครับปรมาจารย์เวด ผมไม่ได้ตั้งใจจะสงสัยในตัวยาของคุณ แต่ผมเพียงไม่เข้าใจมัน มันเกินความเข้าใจของผมครับ…”

ชาร์ลีพูดอย่างเรียบเฉยว่า “ไม่ต้องกังวล ยาเม็ดนี้สามารถซ่อมแซมความเสียหายที่กระดูกสันหลังของเขาได้”

แอนโธนีอุทานด้วยความตกใจ “ว้าว งั้นในกรณีนี้มันจะเป็นปาฏิหาริย์ทางการแพทย์ถ้าพ่อตาของคุณหายขาด มันจะสะเทือนไปทั้งโลกถ้ามีข่าวแพร่ออกไป และผมก็ไม่กล้ารับเครดิตอันทรงเกียรติเช่นนี้ได้ครับ…”

ชาร์ลียิ้ม “คุณควรรู้ว่าผมไม่ได้แสวงหาชื่อเสียง และเกียรติยศ นอกจากนี้ผมไม่ได้อยู่ในวิชาชีพทางการแพทย์ และผมไม่ใช่คนที่เหมาะสมที่จะทำสิ่งเหล่านี้ ในทางกลับกันคุณเป็นอีกกรณีหนึ่ง หากคุณสามารถรักษาอาการบาดเจ็บที่กระดูกสันหลังได้ด้วยยาจีน มันจะเป็นสิ่งมหัศจรรย์อย่างมากสำหรับวงการแพทย์แผนจีน โลกจะมองการแพทย์แผนจีนแตกต่างออกไป และจะให้ความเคารพ และชื่นชมคุณ และคนในวงการแพทย์แผนจีนเป็นอย่างมาก ดังนั้นโปรดอย่าปฏิเสธคำขอของผมเลย”

แอนโธนีครุ่นคิดกับคำพูดของเขา เขาพยักหน้ารับยา และพูดว่า “ปรมาจารย์เวดขอบคุณสำหรับโอกาสครับ!”

ชาร์ลีรีบพูดราวกับว่ามีบางอย่างเข้าดลใจของเขาอย่างกะทันหัน “โอ้ ใช่แล้ว ต้องใช้ยาเพียงครึ่งเม็ดเพื่อรักษาอาการบาดเจ็บที่กระดูกสันหลัง คุณสามารถเก็บอีกครึ่งหนึ่งที่เหลือได้”