บทที่ 322

ในขณะเดียวกันนี้ เมื่อจาค็อบรู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงที่น่าอัศจรรย์ในร่างกายของเขา เขาก็จ้องมองอย่างว่างเปล่าด้วยความงุนงง และไม่เชื่อกับสิ่งที่เกิด

เขาจำได้ลาง ๆ ว่าเขาได้ประสบกับอุบัติเหตุ และเขาขยับตัวไม่ได้เลย ไม่ใช่เหรอ?

แต่ตอนนี้ทำไมเขาถึงรู้สึกราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับเขา? เขารู้สึกมีพลัง และแข็งแรงดียิ่งกว่าก่อนเกิดอุบัติเหตุเสียอีก!

นี่มันเกิดอะไรขึ้น?

เจคอบสับสน และงุนงงมาก เขาถามต่อว่า “แคลร์เกิดอะไรขึ้นกับพ่อ?”

แคลร์ฟื้นคืนจากความสงบ เธอรีบไปหาพ่อของเธอ และพูดขณะที่เธอร้องไห้ว่า “คุณพ่อประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ และเกือบจะเป็นอัมพาต แต่ต้องขอบคุณ ดร.ซิมมอนส์ เป็นอย่างมากค่ะ เพราะตอนนี้คุณพ่อโอเคแล้ว”

จากนั้นเธอก็เดินไปหาแอนโธนี และกล่าวอย่างซาบซึ้งว่า “ดร.ซิมมอนส์ ขอบคุณมาก! ถ้าไม่ใช่เพราะคุณ คุณพ่อของฉันก็คงไม่ฟื้นขึ้นมาหรอกค่ะ”

ก่อนที่เธอจะโค้งคำนับนั้น แอนโธนีหยุดเธออย่างรวดเร็วในขณะที่เขาคิดกับตัวเองว่า ‘ที่จริงแล้วคุณควรจะขอบคุณปรมาจารย์เวดต่างหาก หากไม่มียาอายุวัฒนะของเขาก็ไม่สามารถรักษาอาการบาดเจ็บของพ่อคุณได้ ถ้าต้องบอกความจริงแล้วนั้น มันเป็นยาของปรมาจารย์เวดต่างหากที่ช่วยให้พ่อของคุณฟื้นคืนมาได้'

แต่เมื่อเขาจำได้ว่าชาร์ลีบอกเขาว่า เขาไม่ต้องการเปิดเผยตัวตนของเขา แอนโธนีก็ยิ้มอย่างสุภาพและพูดว่า “ด้วยความยินดีครับคุณผู้หญิงเวด เป็นเกียรติของผมอย่างมาก”

หากไม่ได้ยาอายุวัฒนะวิเศษของปรมาจารย์เวดแล้วนั้น แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่มีทางรักษาอาการบาดเจ็บที่กระดูกสันหลังและโรคอัมพาตอัมพาตได้

ทางคุณหมอก็อึ้งไม่แพ้กัน มือของเขาสั่นขณะมองไปที่แอนโธนี และพูดว่า “ดร.ซิมมอนส์คุณได้สร้างปาฏิหาริย์ทางการแพทย์ระดับโลก! คุณสามารถคว้ารางวัลโนเบลสาขาการแพทย์ด้วยยาที่คุณใช้! นี่เป็นเหตุการณ์สำคัญที่เป็นประโยชน์ต่อมวลมนุษยชาติ!”

แอนโธนีฉาบรอยยิ้มที่น่าอึดอัดบนใบหน้าของเขา และพูดว่า “ไม่หรอกครับ ผมแค่ยินดีเข้ามาช่วยเหลือ เผอิญว่าผมเพิ่งได้รับยาวิเศษนี้โดยบังเอิญ ไม่อย่างนั้นผมจะไม่สามารถรักษาผู้ป่วยที่เป็นอัมพาตให้เป็นปกติได้แม้จะใช้ทักษะที่ผมมีทั้งหมดก็ตาม”