บทที่ 333

ทันทีที่เขาได้ยินคำพูดของชาร์ลีนั้น แฮโรลด์ซึ่งคุกเข่าอยู่บนพื้นก็ตกใจแทบสิ้นสติ เขาร้องออกมาทันทีพลางรีบพูดว่า “คุณย่ารีบบอกความจริงกับพวกเขาไป! รีบบอกความจริงกับชาร์ลีเดี๋ยวนี้! ถ้าคุณย่าไม่ทำล่ะก็ ผมจะต้องตายจริง ๆ นะคุณย่า!”

คริสโตเฟอร์ยังกลัวว่าพวกเขาจะต้องเผชิญกับปัญหามากมาย ดังนั้นเขาจึงรีบวิงวอนว่า “แม่ครับ แม่บอกความจริงกับพวกเขาเดี๋ยวนี้”

คุณท่านวิลสันเลิกดิ้นรนแล้วในเวลานี้ และเธอถอนหายใจเหมือนกับไก่ที่พ่ายแพ้ในการต่อสู้ก่อนที่จะพูดขึ้นว่า “ชาร์ลีพูดถูก เหตุผลที่ฉันมาที่นี่ในวันนี้ก็คือฉันวางแผนที่จะหลอกล่อพวกเธอทุกคนให้ย้ายกลับไปที่วิลล่าของตระกูลวิลสัน จุดประสงค์หลักของฉันในการทำเช่นนั้นเพียงเพราะฉันต้องการจัดการ และหลอกล่อให้แคลร์กลับไปทำงานให้กับวิลสัน กรุ๊ป”

จากนั้นคุณท่านวิลสันพยายามผลักความผิดออกไปจากตัวเองขณะที่เธอโพล่งออกมาว่า “แต่ฉัน…”

ชาร์ลีขัดจังหวะเธอก่อนที่เธอจะพูดจบประโยค "แต่ก็ไม่มีอะไรแล้ว เนื่องจากคุณได้อธิบายจุดประสงค์ที่แท้จริงของการมาที่นี่ในวันนี้แล้ว พวกคุณสามารถออกไปได้ทันที”

คุณท่านวิลสันมองไปที่ชาร์ลีอย่างขมขื่นก่อนที่เธอจะพูดว่า “ชาร์ลี นายต้องให้ฉันพูดให้จบ ฉันมีเหตุผลในการทำสิ่งที่ฉันทำ”

ชาร์ลีตอบอย่างเย็นชาว่า “คุณกำลังเผชิญกับความยากลำบากทั้งหมดนี้เพราะตัวคุณเอง! คุณนำพาเรื่องวุ่นวายมาให้ตัวคุณเอง และคุณไม่มีใครให้โทษนอกจากตัวคุณเอง!”

หลังจากนั้นชาร์ลีก็พูดต่อไปว่า “ถ้าคุณรู้ว่าอะไรดีที่สุดสำหรับคุณ คุณก็แค่ปิดปากและออกไปจากวอร์ดนี้เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น! ถ้าคุณออกไปตอนนี้ผมก็สามารถแสร้งทำเป็นว่าเหตุการณ์นี้ไม่เคยเกิดขึ้น ไม่อย่างนั้น…"

ณ จุดนี้ชาร์ลีสั่งให้ดอน อัลเบิร์ต ซึ่งยังคงรออยู่ที่ปลายสาย “อัลเบิร์ตถ้าคุณได้ยินหญิงชราพยายามพูดกับฉันอีกครั้ง ฉันอยากให้คุณออกคำสั่งให้คนของคุณตามล่าคริสโตเฟอร์ วิลสัน และแฮโรลด์ วิลสัน ทันที!”

ดอน อัลเบิร์ตตอบทันทีว่า “คุณเวดไม่ต้องกังวล! ผมจะปฏิบัติตามคำสั่งของคุณอย่างแน่นอน!”

คุณท่านวิลสันพ่ายแพ้อย่างสิ้นเชิงและเธอพยักหน้าให้กับตัวเองในขณะที่เธอยอมรับความล้มเหลวของเธอ จากนั้นเธอยกมือขึ้นขณะกวักมือเรียกคนที่เหลือ และพูดอย่างอ่อนแรงว่า “เราไปกันเถอะ”

คริสโตเฟอร์ แฮโรลด์ และเวนดี้ซึ่งเงียบไปนานแล้ว ต่างก็รีบเข้ามาช่วยคุณท่านวิลสันให้ลุกขึ้นยืนก่อนที่พวกเขาจะพากันออกจากวอร์ด

หลังจากที่พวกเขาจากไปแล้ว จาค็อบก็ถอนหายใจยาว ๆ ก่อนที่เขาจะพูดด้วยน้ำเสียงหดหู่ “ฉันคิดตามตรงว่าในที่สุดแม่ของฉันก็ตระหนักถึงความผิดพลาดของเธอ และเปลี่ยนตัวเองใหม่ ใครจะไปรู้ว่าทั้งหมดนี้เป็นเพียงส่วนหนึ่งของแผนของเธอเท่านั้น”