บทที่ 354

เคนเน็ธกัดริมฝีปากอย่างอดทนต่อความอัปยศและความโกรธในใจนี้ ขณะที่เขาพูดกับชาร์ลีด้วยความเคารพว่า “คุณปู่ ฉันขอไปได้ไหมครับ?”

ชาร์ลี ตบแก้มเขาแล้วพูดว่า “โอเค ไปเลยสิ หลานชายที่รักของผม!”

น้ำตาแห่งความอัปยศไหลออกมาจากดวงตาของเคนเน็ธ ขณะที่เขาหันกลับมาและเดินออกไปอย่างสั่นเทา

เวนดี้รีบตามเขาออกไปจากสถานที่จัดงานเช่นกัน

พวกเขาเดินเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ กังวลว่าชาร์ลีจะหยุดพวกเขาอีกครั้ง แต่ชาร์ลีหมดความสนใจที่จะแกล้งพวกเขาแล้ว

ตอนนี้อวัยวะเพศของเคนเน็ธทำงานผิดปกติอย่างสมบูรณ์ เขาจะติดอยู่ในความสิ้นหวังอย่างมากไปตลอดชีวิต!

หลังจากพวกเขาออกไป ดอน อัลเบิร์ต ก็รีบไปหาชาร์ลีและพูดว่า “ปรมาจารย์เวด ผมขอโทษที่มาสาย เป็นความผิดของผมที่ปล่อยให้คุณเสียเวลาและความพยายามไปกับถังขยะใบนั้น ผมยินดีรับโทษสำหรับความประมาทเลินเล่อของผมครับ”

ชาร์ลีโบกมืออย่างเฉยเมยและถามไปว่า “นายมาที่นี่ทำไม? นี่ไม่ใช่การประชุมสุดยอดสำหรับอุตสาหกรรมการก่อสร้างและการตกแต่งเหรอ? นายอยู่ในวงการนี้ด้วยหรือ?”

“ใช่!” อัลเบิร์ตหัวเราะเบา ๆ และตอบว่า “ผมเป็นตัวแทนจัดหาปูนซีเมนต์และทรายรายใหญ่ที่สุดใน โอลรัส ฮิลส์ ซึ่งหมายความว่าผมเป็นตัวแทนที่โดดเด่นในอุตสาหกรรมการก่อสร้างนี้ ดังนั้นพวกเขาจึงเชิญผมเข้าร่วมการประชุมสุดยอดนี้ด้วยครับ”

ชาร์ลี ทราบดีว่าธุรกิจปูนซีเมนต์และทราย ถือได้ว่าเป็นธุรกิจสีเทาสำหรับอุตสาหกรรมการก่อสร้างดังนั้น อัลเบิร์ต จึงเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ตั้งแต่เขามาจากชนชั้นใต้ดิน ดังนั้น เขาจึงพยักหน้าและพูดไปว่า “อย่าทำธุรกิจที่เป็นอันตราย และทำลายล้างมากมายขนาดนี้เลย หยุดกลั่นแกล้งผู้คนที่ซื่อสัตย์และคนธรรมดาสักที”

อัลเบิร์ตพูดด้วยรอยยิ้มที่เรียบง่ายไปว่า “ได้ครับ ปรมาจารย์เวด ขอบคุณที่เตือนสติผม ผมยอมรับครับ แต่เรื่องนี้ก็นานมาแล้ว ในตอนนี้ ผมคงไม่กล้าทำสิ่งที่เป็นอันตรายเหล่านั้นอีกแล้วล่ะครับ... ”

ชาร์ลีพยักหน้าด้วยรอยยิ้มพอใจ

อัลเบิร์ตชี้ไปที่บอดี้การ์ดที่บาดเจ็บทั้งสี่คน และถามว่าไปว่า “ปรมาจารย์เวดครับ แล้วพวกนี้ล่ะครับ?”

“คนที่เป็นลมน่ะ หักขาของมันและโยนออกไปจากที่นี่ที โยนมันออกไปไกล ๆ หน่อย ผมจะได้ไม่ต้องเห็นให้เสียอารมณ์!”

อัลเบิร์ตพยักหน้าและสั่งคนของเขา “เฮ้ นายไม่ได้ยินที่ปรมาจารย์เวดพูดเหรอ? ไปทำงานของพวกนายกันได้แล้ว!”

พวกผู้ชายโค้งคำนับ “ครับ ปรมาจารย์เวด!”