บทที่ 362

“ปรมาจารย์? มังกรที่แท้จริง?” เคนเน็ธโพล่งออกมาด้วยน้ำเสียงตกใจ “คุณลุงซิมมอนส์ นี่สมองของคุณมีอะไรผิดปกติหรือเปล่า? คุณจะถูกไอ้โจรเวรนั่นหลอกได้อย่างไร? เขาไม่ใช่เซียนหรือมังกรที่แท้จริง แต่เขาเป็นแค่ลูกเขยที่ยังมีชีวิตอยู่อย่างไร้ประโยชน์... ตระกูลวิลสันที่เขาแต่งงานด้วย พวกเขาต่างก็ปฏิบัติต่อผมเหมือนราชา! พวกเขายังยกเวนดี้ วิลสันให้ผมมาเป็นเด็กของผมอีกด้วย ชาร์ลีเป็นเพียงแค่มดที่ต่ำต้อยเมื่อเทียบกับผม!”

จากนั้นเขาพูดต่อด้วยน้ำเสียงขุ่นเคือง “คุณลุงซิมมอนส์ คุณคิดดีแล้วใช่ไหมที่เดิมพันทั้งหมดที่คุณมีกับไอ้ขี้แพ้ และตัดความสัมพันธ์กับตระกูลของผม คุณจะลบมิตรภาพที่มีมาอย่างยาวนานระหว่างตระกูลของเราเหรอครับ?”

“ไอ้สารเลว!” ใบหน้าของแอนโธนีบิดเบี้ยวด้วยความขุ่นเคือง เขาหยิบสากตำยาบนโต๊ะแล้วกระแทกเข้าที่หัวของเคนเน็ธอย่างดุเดือดพร้อมกับก่นด่าว่า “นาย และปากที่โสโครกของนาย! ออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้!”

เคนเน็ธไม่สามารถหลบเขาได้ทัน สากก็กระแทกหน้าผากของเขาอย่างแรงทำให้มันบวมขึ้นทันที

เขากัดฟันด้วยความเจ็บปวดและตะโกนว่า "โถ่เว้ย ไอ้แก่สารเลว! คุณเชื่อในตำพูดของคนโกหก และยังกล้าทุบตีฉันอีก! ฉันจะฆ่าแก!”

เขาหยิบเก้าอี้ที่อยู่ใกล้ ๆ ขึ้นมา และเตรียมจะทุ่มมันไปที่แอนโธนี

แม้เขาจะอายุมากแต่แอนโธนีก็มีความยืดหยุ่น และคล่องตัว โดยเฉพาะอย่างยิ่งเขามีความคล่องตัวมากขึ้นหลังจากที่ชาร์ลีรักษาอาการบาดเจ็บเรื้อรังของเขาด้วยยาอายุวัฒนะวิเศษ ความแข็งแกร่ง ความเร็ว และพลังของเขานั้นเทียบไม่ได้กับชายวัยกลางคนร่างอ้วนอย่างเคนเน็ธ

แอนโธนีบิดตัวเล็กน้อย และหลบเก้าอี้ได้อย่างง่ายดาย

หลังจากความพยายามครั้งแรกล้มเหลว เคนเน็ธก็หยิบเก้าอี้อีกตัวขึ้นมาด้วยความโมโห และตะโกนว่า “ไปตายซะไอ้แก่สารเลว ถ้านายยังอยากมีชีวิตอยู่ ก็เอายามาให้ฉันเดี่ยวนี้! ไม่งั้นวันนี้ฉันจะฆ่าแกให้ตาย!”

“ไอ้คนเฮงซวย นี่คุณกล้าทุบตีปู่ของฉันได้ยังไง? คุณโดนแน่!”

ไซล่าพับแขนเสื้อขึ้นด้วยความโกรธ และพุ่งเข้าหาเคนเน็ธ

เป็นบรรทัดฐานสำหรับครอบครัวของศาสตร์การแพทย์แผนจีนในเรื่องของการเรียนรู้ศิลปะการต่อสู้ และการป้องกันตัว ตระกูลซิมมอนส์ไม่เพียงแต่เป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการแพทย์แผนจีนเท่านั้น แต่ยังเป็นตระกูลแห่งศิลปะการต่อสู้อีกด้วย แม้แต่ไซล่าที่ไม่ได้ใช้นามสกุลของปู่ เธอก็ยังมีความเป็นนักกีฬาและว่องไวมาก ดังนั้นมันจึงเป็นเรื่องกล้วย ๆ ที่จะเอาชนะผู้ชายตัวใหญ่และเชื่องช้าอย่างเคนเน็ธได้