บทที่ 425

ในตอนนี้มาร์คัส และสาวหน้าพลาสติกต่างก็หมดหวัง และกังวลเกี่ยวกับอนาคตของพวกเขาอย่างมาก

ชาร์ลีรู้สึกโล่งใจขึ้นมากหลังจากลงโทษพวกเขา จากนั้นเขาก็พูดกับดอน อัลเบิร์ต ต่อ

“สองคนนี้ทำให้ผมปวดหัวมาก เอาพวกเขาออกไปเดี๋ยวนี้”

อัลเบิร์ตพยักหน้าอย่างรวดเร็วก่อนที่จะเตะมาร์คัส และพูดว่า “ตอนนี้คุณจะไม่ลุกขึ้นมา และไสหัวไปงั้นเหรอ?”

มาร์คัสรีบลุกขึ้นยืน และเพิกเฉยต่อสิ่งสกปรกบนร่างกายของเขาในขณะที่เขารีบเตรียมที่จะออกไปกับสาวใบหน้าพลาสติก

อัลเบิร์ตเตะตูดเขาอย่างรุนแรงอีกครั้ง และมาร์คัสก็ล้มลงกับพื้นอีกครั้ง หลังจากนั้นอัลเบิร์ตก็พูดว่า “ฟังนะ พวกเธอทั้งสองคน ฉันต้องการให้เธอมาที่คฤหาสน์ของฉันภายในหนึ่งสัปดาห์เพื่อรายงานให้ฉันทราบ! ถ้าเธอไม่ปรากฏตัวต่อหน้าฉัน ฉันจะจัดการพวกคุณทั้งสองคนให้ตายอย่างแน่นอน!”

“ดอน อัลเบิร์ต ไม่ต้องกังวล พวกเราจะมาหาคุณอย่างแน่นอน…”

ทั้งคู่รีบตกลงก่อนจะออกไปด้วยความตื่นตระหนกโดยไม่ทิ้งร่องรอยไว้ข้างหลัง

จากนั้นอัลเบิร์ตก็เดินไปหาชาร์ลีก่อนจะถามว่า “คุณเวดครับ คุณพอใจแล้วหรือยัง?”

ชาร์ลีหันกลับมา และมองไปที่แคลร์ และลอเรน เมื่อเขาเห็นการแสดงออกที่แปลกประหลาดบนใบหน้าของพวกเขา เขาก็ถามพวกเขาทันทีว่า “ภรรยาของผม ลอเรน คุณทั้งสองพอใจแล้วหรือยัง?”

แคลร์ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่เธอจะพูดว่า “ชาร์ลี คุณคิดว่าการทำแบบนั้นกับพวกเขา มันไม่โหดร้ายไปหน่อยเหรอคะ?”

ดอน อัลเบิร์ต รีบพูดแทรก "คุณผู้หญิงเวด คุณไม่รู้อะไรเกี่ยวกับผู้ชายคนนั้นเลย เขาคือมาร์คัส ลอยด์ เป็นไอ้เด็กสารเลว เขาชอบรังแกคนที่ยากจนกว่าเขาตลอดเวลา! ผมไม่สามารถรู้ได้ว่ามีคนยากจนกี่คนที่เขารังแกมาแล้วในชีวิตของเขา สิ่งที่น่ารำคาญที่สุดคือสิ่งที่เขาทำเมื่อปีที่แล้ว คืนหนึ่งเขาดื่มมากเกินไปในช่วงฤดูหนาวเพราะเขาอารมณ์ไม่ดี และเมื่อเขาเห็นคนจรจัดที่กำลังนอนหลับอยู่ริมถนน เขาก็เดินไปหาเขา และทำร้ายเขา ฆ่าเขา สิ่งเลวร้ายทั้งหมดที่เขาทำนั้นน่ากลัวจริง ๆ นะครับ!”

แคลร์อุทานด้วยความตกใจทันทีที่เธอได้ยินคำพูดของอัลเบิร์ต “ผู้ชายคนนั้นเป็นคนที่น่ากลัวจริง ๆ เหรอคะ?”

อัลเบิร์ตพยักหน้าก่อนจะพูดต่อ “เขาชอบรังแกคนที่ยากจนกว่าเขา ใครก็ตามที่ยากจนกว่าเขาก็จะยิ่งทำร้าย และรังแกคน ๆ นั้นมากขึ้นเท่านั้น!”