บทที่ 442

หลังจากที่เขาพูดจบ อิจิโร่ก็หันกลับไป และจากไปในทันที

ในเวลานี้ ชาร์ลีพูดกับแอนโธนีไปว่า “ชายชาวญี่ปุ่นคนนี้ดูร้ายกาจ ถ้าเขาคิดว่าคุณมีใบสั่งยาสำหรับยาเม็ดแก้อัมพาตขั้นสูงนี้ คุณต้องควรระวังตัวให้มากขึ้น ท้ายที่สุดแล้ว ถ้ายาวิเศษนี้ถูกผลิตขึ้นเป็นจำนวนมาก เขาก็จะสามารถสร้างรายได้เป็นจำนวนมากบนโลกใบนี้”

มีภาพยนตร์เรื่องหนึ่งชื่อ 'ข้าไม่ใช่เทพแห่งโอสถ' เมื่อไม่นานมานี้ และเป็นเรื่องเกี่ยวกับผู้ป่วยมะเร็งเม็ดเลือดขาวชาวจีน เนื่องจากเขาไม่สามารถซื้อยาราคาแพงมากที่ผลิตโดยวัฒนธรรมตะวันตกได้ เขาจึงไปที่อินเดียเพื่อซื้อยาที่เลียนแบบได้เท่านั้น

จากภาพยนตร์เรื่องนี้ คุณจะได้เห็นว่ากลุ่มเภสัชกรรมขนาดใหญ่เหล่านั้นใจดำแค่ไหน เพียงเพราะพวกเขาต้องการหาเงิน เมื่อมีการพัฒนายาใหม่ ผู้ป่วยต้องใช้เงินอย่างน้อยสองถึงสามหมื่นดอลลาร์ต่อเดือนเพื่อซื้อยานั้น ผู้ป่วยจะสามารถทำอะไรได้อีก?

นอกจากนี้ โคบายาชิ ฟาร์มา ยังต้องการร่วมมือกับยาพิเศษบางตัวที่พวกเขาสามารถผลิตเป็นจำนวนมากเพื่อขายในราคาที่สูงได้ นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไม พวกเขาถึงเล็งไปที่แอนโธนี

ในความเป็นจริง อิจิโร่รู้สึกว่า ถ้าเขามีใบสั่งยาเพื่อสร้างเม็ดยาที่สามารถรักษาอัมพาตขั้นสูงได้ ก็จะเทียบเท่ากับการมีเครื่องมืออันทรงพลังสำหรับการหาเงินเลยทีเดียว

ผู้ที่มีอาการอัมพาตขั้นสูง ไม่สามารถลุกจากเตียงเพื่อเดิน หรือแม้แต่ควบคุมการปัสสาวะของตัวเองได้ สิ่งนี้มักทำให้ผู้ป่วยรู้สึกว่า การตายจะเป็นทางออกที่ดีมากกว่าการมีชีวิตอยู่เสียอีก เพราะถ้าพวกเขามีชีวิตอยู่ ครอบครัวของพวกเขาจะต้องทนทุกข์ทรมานเคียงข้างพวกเขาไปตลอดชีวิตของเขา

หากมหาเศรษฐีต้องทนทุกข์ทรมานจากอัมพาตขั้นสูง พวกเขาก็เต็มใจที่จะควักเงินห้าสิบล้านดอลลาร์หรือมากกว่านั้น เพื่อได้ยาหนึ่งเม็ดที่สามารถรักษาโรคของเขาได้

ถ้ามหาเศรษฐีอย่างบิลล์ เกตส์ มีอาการอัมพาตขั้นสูงจริง ๆ เราก็สามารถคิดราคาค่ายาได้ถึงห้าหมื่นล้านดอลลาร์เลยทีเดียว!

สำหรับคนยากจนที่มีอาการอัมพาตขั้นสูง อิจิโร่ไม่สนใจชีวิตหรือความตายของพวกเขาเลย มันไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับเขาเลยใช่ไหมล่ะ? และก็ไม่มีเหตุผลจำเป็น ที่เขาจะต้องขายในราคาที่ถูกด้วย!