บทที่ 457

ผู้ดูแลของเคียนและเพื่อนของเขาเกือบจะเป็นบ้าเพราะเขา พวกเขาลากเคียนกลับไปที่ห้องของหมอ เพื่อขอยาระงับอาเจียน

ชายชราที่ถูกเคียนโยนลงไปกองกับพื้น ส่งเสียงครวญครางอย่างไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไร “อย่าปล่อยให้เขาออกไป หัวของเขาคงมีบางอย่างผิดปกติ! เป็นบ้าอะไรวะเนี่ย! ทำไมเขาถึงจับอึกินแบบนี้!”

ผู้ดูแลของโรงเรียนหยิบกระเป๋าเงินของเขาออกมาอย่างอึดอัดใจ และยื่นธนบัตรหนึ่งร้อยดอลลาร์ให้ชายชรา “นี่ครับท่าน นี่คือค่าชดเชยสำหรับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ช่วยยกโทษให้เราด้วยนะครับ… ”

ชายชราเปล่งประกายไปด้วยความสุขเมื่อเห็นเงินนั้น ความหงุดหงิดและความระคายเคืองทั้งหมดก็ลอยหายออกไปทางหน้าต่างทันที เขารับเงินด้วยความยินดีและถามไปว่า “คราวหน้าคุณต้องการการบริการจากฉันอีกไหมล่ะ?”

ผู้ดูแลหันกลับมาด้วยความรังเกียจและพูดไปว่า “ไม่ครับท่าน ไม่มีครั้งต่อไป โปรดทำธุระของคุณต่อ หากคุณยังทำธุระไม่เสร็จ… ”

จากนั้นเขาก็กระตุ้นนักเรียนไปว่า “รีบพาเคียนไปหาหมอเดี๋ยวนี้!”

เมื่อหมอเห็นเคียน เขาก็อาเจียนออกมาจนหมด และโพล่งไปว่า “โอ้ ขอร้องล่ะ พาเขาไปโรงพยาบาลทางจิตเวชเดี๋ยวนี้เถอะ! เราไม่สามารถทำอะไรได้เลย!”

ผู้ดูแลพูดว่า “อย่างน้อยคุณช่วยล้างกระเพาะของเขาได้ไหม? มันสกปรกและน่าขยะแขยงมาก… ”

หมอเบือนหน้าหนี ทำหน้าบูดบึ้งด้วยความทรมาน “ผมทำให้ได้ แต่ถ้าเขาอยากกินอีกล่ะ? ผมต้องใส่ท่อเข้าไปในกระเพาะอาหารของเขาอย่างช้า ๆ และระมัดระวังเพื่อทำความสะอาด แต่มันก็ไม่มีประโยชน์อะไร ถ้าเขาอยากจะกินมันอีกเร็ว ๆ นี้!”

ผู้ดูแลหันไปหาเพื่อนของเขาและถามว่า “นี่เป็นครั้งที่สองแล้วเหรอ?”

“ใช่ครับ” พวกเขาพยักหน้าอย่างรวดเร็ว “ห่างกันประมาณเกือบหนึ่งชั่วโมง!”

ผู้ดูแลพยักหน้า “อืม... ถ้าอย่างนั้นเขาอาจจะอยากกินมันอีกในอีกหนึ่งชั่วโมง… ”

เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “เช็ดตัวเขาให้สะอาดและพาเขาเข้าไปในรถ แล้วเราไปที่โรงพยาบาล คาสเซอร์ พีค กัน เราจะต้องทำอย่างนี้อีกครั้งหากล่าช้าอีก!”