บทที่ 459

ในขณะเดียวกันชาร์ลีอยู่ที่ประตูหลักของมหาวิทยาลัยการเงินและเศรษฐศาสตร์โอลรัส โดยมีออโรร่าเกาะแขนของเขาด้วยความเสน่ห์หา

“ท่านปรมาจารย์เวด คุณยอดเยี่ยมมากเลยค่ะ! เราโน้มน้าวลูน่ามาหลายเดือนแล้วแต่ก็ไม่ได้ผลเลย แต่เพียงไม่กี่คำจากปากของคุณ เธอก็เปลี่ยนใจในทันที!”

ชาร์ลีพูดอย่างเรียบ ๆ ไปว่า “บางทีตอนที่เธอกระโดดลงไปในทะเลสาบ เธออาจตระหนักได้ว่าชีวิตมีค่าแค่ไหน และทันใดนั้นเธอก็รู้สึกขอบคุณที่ยังมีชีวิตอยู่ ผู้คนจะมองเห็นปัญหาของตัวเองก็ต่อเมื่อพวกเขาใกล้จะหมดหวังแล้ว”

ออโรร่าพยักหน้าและกล่าวอย่างขอบคุณ “ท่านปรมาจารย์เวด ขอบคุณมาก ๆ เลยนะคะ! ถ้าไม่ใช่เพราะคุณ ลูน่าอาจตายไปแล้วก็ได้… ”

“ไม่ต้องกังวลไปครับ เพื่อนของคุณจะเป็นคนคิดบวก และมองโลกในแง่ดีนับจากนี้ไป”

จากนั้น ชาร์ลีก็เตือนเธอไปว่า “คุณก็ควรระมัดระวังตัวด้วยนะครับ เมื่อมองหาแฟนในอนาคต อย่าหลงกลคนล่อลวงแบบนี้!”

ออโรร่าหัวเราะคิกคัก “ไม่หรอกค่ะ! ฉันฉลาดมาก โอเคนะคะ… ”

จากนั้นเธอก็เหลือบมองไปที่ชาร์ลีด้วยดวงตากลมโตที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความชื่นชมของเธอ และพูดด้วยเสียงเบา ๆ ว่า “อันที่จริง ฉันคิดเรื่องนี้มาสักพักแล้วค่ะ เมื่อฉันมองหาแฟนในอนาคต ฉันต้องการหาคนแบบท่านปรมาจารย์เวดค่ะ… ”

ชาร์ลีหัวเราะเบา ๆ และทำกลับไปว่า “ทำไมครับ? ตระกูลของคุณต้องการให้คุณเจอกับลูกเขยที่ขออาศัยอยู่ด้วยอย่างนั้นเหรอครับ?”

ออโรร่าหน้าแดง “ถ้าเขาเป็นคนอย่างท่านปรมาจารย์เวด ไม่สำคัญว่าเขาต้องการที่จะอยู่ด้วยหรือไม่หรอกค่ะ… ”

ชาร์ลีพยักหน้าและพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ลืมไปก่อนเลย คุณยังเด็ก เรียนก็หนัก คุณจะพบความรักในชีวิตหลังเรียนจบได้เสมอครับ”

ออโรร่ามุ่ยหน้า “ฉันไม่รังเกียจหรอกค่ะ ว่าฉันจะพบรักแท้ตอนนี้เลยไหม ฉันจะอยู่กับเขาทันที ท้ายที่สุดแล้ว ความรักที่แท้จริงนั้นยิ่งใหญ่ที่สุด!”

“ก็จริงครับ” ชาร์ลีตอบอย่างจริงใจ “ถ้าคุณได้พบกับคนที่ใช่ของคุณจริง ๆ ก็ควรรีบคว้าเขาไว้ดีกว่านะครับ”

เมื่อไม่มีเรื่องให้ต้องกังวลใจอีกต่อไป ชาร์ลีก็เลยพูดไปว่า “เอาล่ะ ไปเถอะ ผมจะต้องกลับแล้ว”

“ท่านปรมาจารย์เวด คุณจะไปแล้วเหรอคะ? คุณอยากดื่มกาแฟด้วยกันก่อนไหมคะ?”

ชาร์ลีโบกมือ “ไม่ล่ะครับ เวลาผมดื่ม ผมจะนอนไม่ค่อยหลับในตอนกลางคืนน่ะ”